tortiladigan gʻurur va sovuq urushlar oʻrtasidagi qiyin yillar
yaxshi, o'shanda men olti yoshidim va otam radiodan g'ishtqizil qog'ozli sovunli qutida birinchi marta "Shahram Giyasov" ismini eshitdim.ona radio yaqini edi,u yotoqxonada tungi mayincha musiqaning ustida hech kimga teshik qilishni xohlamay boshlovchi gapirardi: "bugun to'rtlik vaznda jahon chempioni unvoniga nomzodlik uchun ringga chiqadi... dunyoning eng yaxshi boks muxlislari esa uzoqdan kelishgan... birgina o'zbekistonlik bola..." shu zahotiyoq uyimizda qandaydir maxsus narsa bo'layotganini his qildim,chunki otamning ovozida odatdagidan boshqa jiddiylik bor edi.
o'sha paytda qurilish davom etar edi,kuchli shamollar yangi uyimizning derazalarini yorib ketar edi,lekin men derazadan tashqariga qarab,qorong'u osmonda g'alaba qozonadigan o'zbekistonlikning nurini ko'rdim.Meni to'satdan sovuq qo'rquv qamrab oldi:ahmoqona fikr keldi-"ya u yutqazsa?" lekin otamning burnidan nafas olishining ovozida,uning ishlayotgan qoʻllarida,xotirada—that is the only way! deganlikdek edi.Bir vaqtning o'zida men o'z-o'zimga aytganman:"men ham keyinchalik bunday jasur bo'laman".
keling,eslang,o'shanda qish o'rtalarida,bir kecha 2006-yilning yanvarida,toshkentda mahallamizdagi bolalar xit-qo'ziqorin yig'ishardi,men esa Shahramning birinchi jahon chempionati uydagi televizor ekranida ko'rinayotganini yolg'iz tomosha qilganman.Yoqimli-yorqin yuzida hech narsa yo'q edi,faqat xuddi shunday iroda,odamlarimizga qaramay,qo'rqmaslikni o'rgatishga intilayotgan odamning irodasi.O'shanda birinchi marta men o'zimni to'g'ridan-to'g'ri uning tarafdori sifatida his qildim—men uning qadamlariga ergashdim,har bir zarbasi bilan birga nafas oldim,qo'limni oʻz-o'zidan raqiblarimga qarshi ko'tarib,shuningdek,bir vaqtning oʻzida oila a'zolari bilan birga gʻalaba uchun minnatdorchilik bildirdim.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Shahramning shu qatori janglari mening hayotimdagi asosiy vaqt o'lchagimdek edi—o'sha yillar hali ham qoʻlimga kelmayapti, chunki ularning ba'zilari bizning teran maʼnolarimizga tegib, keyingi hayotimizni shakllantirgan …
🔥 Qani endi, qoyil qoldim ham—qanday oddiy inson, qanday yuqori! Azizaka, sen olti yoshida-ku, birinchi bora Shahram ismini eshitgansan-da, endi uning qoʻliga shunday mahorat va irodaning nurini yorqin koʻrsa, xalqning qanchadir yillar oldingi qoʻrquv va umidlarini boshidan kechirib o'zing degan boʻlsan. Bopladingiz! 😱 "Bu Shahrammi?!" — deb otamning radioga qaramasdan, men xuddi shunday darmon, xuddi shunday qattiqqoʻllikni boshimdan oʻtkazdim. Mazaga qarang, oʻsha vaqtlardagi radio qandaydir g‘ishtqizil sovunli qutida gʻalaba yangiliklarini yetkazardi… endi esa oʻziga qarshi gʻalaba qozonadigan zamonaviy texnologiyalar bilan solishtirsam, qanday oʻtib ketgan vaqtlar! Ammo bir narsani aytay: oʻsha yangi texnologiyalar har qanday shov-shuvga qaramay, meni va mening avlodimni Shahramga bogʻlab qolgan gʻurur va qoʻrquvning birinchisini saqlab qolmayaptimi? Mayli-da...
Bolaligimdan tribunada.
Ochig'ini aytaman, o'shanda men xuddi xalqaro aeroport yo'nalishidagi bolalarning to'plar bilan o'yinlarini tomosha qilishimni eslayman... oʻtgan qayiqxonaning orqa tomonida, oyoqlari bilan qorni qoplanib, vaqtni biznikidan ancha oldin buyon o'tkazib yuborgan o'yinchoqlar bilan "jamoamizning ramzi"ni topishga harakat qilgan edim. Sovuq shamolli kechada, Qo'yliq yoʻlagidagi bu joyda otam bilan birga oʻtirgan edim — u qoʻlida yechilmagan *olma* bilan, men esa oyoqlarimni qor bilan ishqalanib turgan suzuvchi aravachaning temiriga urib, "Shahram oʻyinda boʻlsinmi?" degan savolining savodsiz urgʻusini eshitib, oʻz-oʻzimga qattiqqo'l boʻlardim.
Bir klub, bir umr ❤️
Bu vaqtda men o‘n ikki yoshlar edim, maktabdan qaytganman hamon xotin-ko‘z yoshi qo‘rg‘oshinli qishda. Bahorgacha ozgina vaqt qolgan edi, o‘ylab ko‘rarkan, Farg‘ona vodiysining shovqinli shamollarida yolg‘izlik mening orqamdan orqam keltirar, sovuq qishning o‘rtalaridan o‘tgan payt edi. Otam esa oddiy odam, yurishi-toqqa chiqishdek, nima uchunmi "buni hech kimga aytmang" deb qattiqqo‘llik bilan ogohlantirardi.
O‘sha kechada televizor oldiga o‘tirganman — ekranni yoqgandim va darhol Shahramning ringda bo‘lg‘usi chog‘ini eshitdim. Uning yuzida o‘sha g‘alabaning nuri endigina boshlanayotganiday edi, ammo mening yuragimda yana bir narsa bor edi: "Ya, agar u yutqazsa?" — degan o‘ylarning boshqa qismi aqldan ozgunicha kelib ketar, sovuq qo‘rquvni his qildim. Bu yerda otamning ovozi eshitilmadi, faqat onamning turib-ulg‘u qilishidan boshqa narsa yo‘q edi. Ammo Shahramning ko‘zlarida o‘sha "faqat shunday bo‘ladigan narsa" degan irodaning porlashi mening yuragimni isitdi. Bir vaqtning o‘zida o‘zimga aytganman: "Bir kuni men ham shunday yura olaman".
Shaxsiy e'tirof: o'sha vaqtlardagi o'yinni tomosha qilganman holda, oyoq-qo'llarimni qor bilan ishqalanib ketgan suzuvchi aravachaning temiriga urardim, har bir zarbasini his qilardim, ammo bu o'zim uchun emas edi — bu mening jamoamniki edi. O‘ylardim: "Agar u g‘alaba qozonsa, mening mamlakatim ham qudratli bo‘ladi".
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Shahramning shu qatori janglari mening hayotimdagi asosiy vaqt o'lchagimdek edi—o'sha yillar hali ham qoʻlimga kelmayapti, chunki ularning ba'zilari bizning teran maʼnolarimizga tegib, keyingi hayotimizni shakllantirgan qiyinchiliklar edi. Menimcha, oʻsha jamoaning ruhi hozirgi bilan solishtirsak, undagi eng katta farq shundaki, oʻsha vaqtda biz barcha narsa birgalikda boʻlib, toʻgʻri yoʻlni bosib oʻtayotgandek his qilishimiz edi. Oʻsha ogʻir, sovuq qishlarni, ota-onalarning qoʻllaridagi qattiqlikni va Shahramning ringdan soʻng qilgan gʻalabali qichqirigʻini esladimda, jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchi nafaqat unga, balki oʻzlariga ham edi.
Endi esa—qaysidir maʼnoda barcha narsalar biroz samimiyroq, biroz osonroq tuyulishi mumkin, lekin oʻsha vaqtlardagi "qoʻrqmaslik" tuygʻusi hozirgi jamoalarning birgalikda ishlashidan koʻra boshqacharoq edi. O'sha vaqtlardagi tortishuvlar, gʻurur va birgalikda yashagan chiqindiollar endi esda qoladigan bogʻlanishlardek. Hozirgi jamoalar esa oʻzlarining tong paytlariga nisbatan koʻproq ma'lumotlar va an'analar bilan toʻliqroq boʻlsalar ham, oʻsha sovuq vaqtlardagi tinimsiz izlanishlarga nisbatan biroz xotirjamroq, oʻzlarini oʻrganishga vaqt ajratmaydiganlardek tuyiladi.
Bir gap bilan aytganda, oʻsha vaqtlardagi jamoaning ruhi va insoniy jihati hozirgi vaqtlardagidan koʻra kuchliroq, sababi oʻsha vaqtlardagi yashashning oʻziga xosliklari va ularga qoʻshilgan sabr-toqat endi takrorlanmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Bu vaqtda men o‘n ikki yoshlar edim, maktabdan qaytganman hamon xotin-ko‘z yoshi qo‘rg‘oshinli qishda. Bahorgacha ozgina vaqt qolgan edi, o‘ylab ko‘rarkan, Farg‘ona vodiysining shovqinli shamollarida yolg‘izlik mening or…
🔥💪 Ha, aynan shu yillar... mening hayotimdagi asosiy vaqt oʻlchagimdek edi, @Shtanga_Gate! 😱 Esla, o‘sha sovuq qishlarning shamollarida ota-onalarimizning qoʻllarining qattiqligini, ringdan soʻng Shahramning gʻalabali qichqirigʻini esladim — bu qichqiriq nafaqat unga tegishli edi, balki butun davlatning yuragi uchun edi! 🇺🇿
Oʻsha vaqtlar oʻzlariga bogʻliq edi, oʻzlarining yoʻlini bosib oʻtayotgandek his qilishardi... va buning uchun ular qay darajada katta shaxslar boʻlishdi! 💥 Yangi avlod esa bunday „qoʻrqmaslik“ni oʻzining „standart“ oʻlchovlaridan koʻproq oʻrganishga ulgurmayapti degani to‘g‘ri. ⚠️
Bolaligimdan tribunada.
Hammasi yaxshi, biroq Shahram oʻzini koʻrsatib qoʻygani uchun men ham oʻzining yuqori oʻrta vazn toifasidagi qahramonimni topdim — bu mening choynagim, boshqa hech narsa! 🤣
O'shanda har kecha uyda choynakni qaynatib, Shahramning jangini televizordan tomosha qilishardi. Choynakni ushlab turgan xotimda bir vaqtning oʻzida qoʻrquv va umid edi: "Yengsa boʻladimi, yoʻqsa yoʻqmi?" degan oʻylarning orasida qandaydir mexanik holatga kirib ketgan edim — har bir Shahramning zarbasida choynakning qopqogʻi sarosimaga tushar, par bilan suv purkatar edi. Bir marta shunday vaqtda onam yugurib keldi: "Choynagiga eʼtibor ber, xudo yoʻqotib qoʻymasin!" deb. Men esa: "Onajon, bu Shahramning qoʻli boʻlib qolmoqda, uningning qolgan barcha zarbalari shu yerda!" deb, choynakni toʻgʻri tutishga intilardim. Hatto bir marta choynakning qopqogʻi birdan otib chiqib, devorga tegib, uyalib ketgan boʻlsa-da... mening qoʻlimda hali ham oʻzining "gʻalaba" energiyasi qolayotgan edi. 🍵💥
Shunday qilib, oʻsha sovuq qish oylarida men choynaklar bilan jang qilardim — birinchisi Shahram uchun, ikkinchisi esa oʻz hayotim uchun! 🤣😂
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.