to'qqizinchi avlodning sariq-qora yulduzi opetayya bilan birga o'sdi

Qani endi, onam meni "opeta" deya chaqirishni boshladi shu shlyapa kiyganimdan keyin… Toshkentdagi birinchi yirik konsertimga 14 yoshda borishga erishgan edim, yuragim qoʻngʻiroqdek urardi, otam esa "bularlarning konserti soʻngida yoʻlga chiqib qolasan, nima boʻladi?" deb qoʻrqardi. Xuddi Aziz_Ultras kabi men ham notoʻgʻri narsalar qila turib, ovozlar aralashib, ruhlar kocha boʻlsam… lekin o'sha "lalala"ning ichidan opetayyaning "yalla"sini topib olishga toʻgri kelardi, qon-oqindi! 🔥 Endi oʻsha shlyapamni eshitaman — u hali ham "keling, konsertda yana birgalikda narsalar bajarishimiz kerak!" deya sado beraveradi.

O'ylab ko'rdim — otam bilan shlyapamni birinchi bor kiyib chiqganimda, u meni kamsitganlar oldida "o'g'limning ko'krakkasida nima tursa, uning yuragiga oid" deb aytdi, o'sha paytda yuragimga sariq-qora bayroqdan ko'ra boshqa hech narsa sig'may qoldi... hozir ham shlyapamni xotirada ushlab turaman, uning xoragini yodga olish uchun.

Aziz_Ultrasning shu shlyapa bilan oʻtkazgan vaqtlari endi men uchun ham oʻsha otaning koʻkrakkasi kabi — yuragimizdagi narsa butunlay oʻzimizniki. Ularning konsertlardagi "yalla" urgʻusi hozirgi yoshlarniki kabi koʻchalarda betartib raqsga solmaydi, balki yanglishib, qoʻllarni tebratib qoʻyadi. Toshkentdagi birinchi konsertga 14 yoshida borgan Zebra_Gate1983ning hayajoni esa mening birinchi konsertimdan farq qilmaydi — yurak toʻxtaganicha, ammo ovozlar ichidan oʻz qoʻshigʻini topish muhabbatning oʻzidir. NasafFanat otasi bilan yurgan yoʻldan oʻzimnikini kashf etganman: shlyapa koʻkrakda boʻlib, koʻngil shunchaki ovozda. Oʻshanda opetayya ovozi radiolar orqali notoʻgʻri kelgan, endi esa u oʻz shlyapasini kiygan har biriga yangi eshitilishni oʻrnatib qoʻygan. Bu yerda mushtarak narsa — yurakni oʻziga aloqador narsa bilan ifodalash, hayotning ovoz va rangini shaxsiy bayroq ostiga olish. Konsertlardagi yoʻlbarslar endi yangi avlodning qoʻngʻirogʻi kabi, ammo yurak urishi oʻzgarmaydi — hali ham opetayyaning "yalla"sini qolqonlab olishga majbur edik.

Qachonlar bolaligimda uyimizning eshigi oldiga otam bilan chiqib, opetayyaning konsertiga ketishga tayyorgarlik koʻrayotganimni eslayman. U mening qoʻlimni ushlab: "Oʻgʻlim, agar yoʻldan ozmasang, shu sariq-qora shlyapani kiysang, u senga omad olib keladi", dedi. Men esa qoʻrqqanman — konsert maydoni toʻla kattalar orasida oʻz oʻrnimni topishga qiynalardim. Lekin shlyapa boʻynimga osilgani bilan birga kattalarning "lalala" ohanglari orasidan "yalla"ni topdim va ovozimni qoʻshdim... oylar oʻtgandek boʻldi, endi esa shlyapa bilan konsert maydonini tanlab olganimdek his qilyapman.

Siz menga shunday deding: "Uyingizda bir necha sariq-qora shlyapalar mavjud ekan, birini opetayya qoʻllariga o‘rashga qaror qilgan edim..." 🤣 lekin bu yerda bir muammo — opetayyaning qoʻllari yoʻq, ular kuylaydilar va sizga konsertda qoʻshiladi! Natijada shlyapa uning qoʻllarida emas, balki butun muxlislar oʻrtasida! Lekin yaxshi, buni eshitib opetayya ongli ravishda boshqacha qaror qabul qildi — oʻzini sariq-qora simob bilan almashtirishni afzal koʻrdi! Endi u har konsertda shlyapani kiyib, "Yalla, ochil!" deganicha qolqoq qiladi! 🎤🔥 Ya'ni endi muxlislar kelib: "Opetayya, shlyapang yoʻq edi!" deb qichqirganda, u javob beradi: "Yoʻq, mening koʻkragimda — sizlarning barchangizning yuragi!" va shu bilan concertni yangi darajaga koʻtaradi. Tasavvur qiling, maydonda 10 ming shlyapa birga tebrandi — mana shu shunday foydali ishlov beradi! 🤣 Demak, keyingi konsertda opetayya bilan birga konsert maydoniga birdaniga 10 ming sariq-qora yulduz chiqib, yuraklarni oʻziga tortadi! 💛⚫