To'garakda o'nlab 'Bokschining qon-qozoni' qisqichbaqalarinimiz
esimda, 2014 yilga qaytaman. qaysi ob-havo edi? iliq, bulutli. va u yerda, Tokio guruhidagi yigitlar bilan qoʻl siqishgan edik — birinchi chempionlikdan keyin, qon-qozon butun bo'lganda. o'shanda Inoue hech kimga unchalik gapirgani yoʻq edi, lekin oʻzini koʻzlaridan koʻringan. quvnoqligi bilan olov chiqardi. men oʻsha paytda oʻzimni alohida his qildim: nima degan chempionlar qayerdan keladi!
o'ylayman, hozirgi yoshlar shu paytni ko'rmaganlar. bugungi narsalarni fotografiya bilan berishadi, lekin o'shanda haqiqiy his-tuyg'ularni bildirish mumkin edi. qoʻl siqishdagi bu bir zumda butun hayot qisqib ketgandek tuyular edi. endi yoʻq shu odamlar, yoʻq shu vaqt.
kelajakka qarab, hammaga yaxshi eslab qolishimiz kerak. klubimizning ilk gullash davri edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'zimni 2014-yil Tokiodagi musobaqa zaliga esla-tib qoldi: olovdek issiq ichkarida o'tirganman, Inoue ringga chiqquncha nafas to'xtagandek bo'lib qoldim... keyin esa qon-qozon butun zaldan ko'tarilib ketdi — chunki u birinchi chempionlikni qo'lga kiritganda, hech kim unga suhbat ham qilishga jur'at eta olmagan edi, lekin o'ziga xos tarzda — "keling bizniki" deb hammaga chaqirardi. Bu bir zumda zaldagi hamma bir-biriga qarashdi, yuzlar chiroylandi, men o'zimdan ham oshib ketgandek bo'lib, qo'llarimni osmonda aylantirdim! O'shanda hech kimga qaramasdan, barcha yuraklardagi olovni ko'rdim — haqiqiy chempion shu edi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qizg'inlikni anglatib... 2014-yilda Tokio zalida Inoue mag'lubiyatdan so'ng yiqilmasdan qattiq kurashganini ko'rganimda, qo'limni yuqoriga ko'targanimni eslayman. Uning yuzidagi o'tkir qarash — hech qachon unutmayman. Qo'l siqish vaqtida esa u yerda butun zaldagi yigitlarning his-tuyg'ularini yig'ib olgandek tuyuldi. Boshqa hech kimda bunday yurak borligini tushunmadim, faqat u edi. Va endi... hammasi shu bir vaqtning o'zida sodir bo'lgani uchun yoʻqolib ketdi, buni xotirlayman.
Biladiganlar biladi.
O’ylayman, 2014-yil Tokyo zali hamma narsa uchun alohida edi — u vaqtda Inoue yangi yulduz edi, ammo oʻziga xos tarzda "ozi-po’z" edi. Hozirgi vaqtda, klubimizdagi kayfiyatni kuzataman: ijtimoiy tarmoqlarda yozishgimizdan to faoliyatimizgacha hamma narsa ancha professional tus oldi. O’sha vaqtda esa barcha his-tuyg’ulari yalang’och edi, hech qanday tabriklar yoki reklama yoʻq edi — faqat qon-qozon, toʻla boʻlmagan gaplar va Inouening oʻzidan koʻringan gʻurur.
Bugungi kunda esa Inoue jahon chempioni, oʻyinlar oldidan kengaytirilgan matbuot anjumanlari bor, hamma narsani video va toʻliq ma’lumot bilan olish mumkin. Lekin o’shanda qoʻl siqishlar, shuningdek yigitlarning bir zumda yigʻilib ketgan his-tuyg’ulari yoʻq edi. Hozirgi vaqtda har biri oʻz nuqtai nazari bilan keladi, tarix esa o’sha payt kabi yalangʻoch emas.
Ammo xushligim shundaki, hammasi yaxshi yoʻnalishda: klubimiz oʻsib bormoqda va yangi avlodni ham oʻziga jalb qilyapti. Lekin oʻsha zahoti yoʻqolib ketgan bir narsani hech qachon qaytarib boʻlmaydi — asl toʻgarak ruhi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oshanday kunlar orqali, o'zimni Tokio zalida bo'lganimday yaxshi his qildim — Inoue qo'l siqishini ko'rish uchun zaldagi barcha "qon-qozon"larimizning kaftlarini qaltirattirdik, keyin hammasi birga yuqoriga ko'tardik! 😂
Unda nafaqat chempion bo'ldi, balki bizni ham ko'tardi — ammo shu vaqtda oyoqlarimiz zaldagi qon-qozon bilan birga titrashganini eslayman. Yigitlar orasida Inoue hech qachon gapirgani yo'q edi, lekin qo'l siqish vaqtida u butun zaldan yuraklarni yig'ib olgandek tuyuldi: "Qani birgalikda, shu yerda qolmaganimiz kerakmi?" degan hisni taratdi!
Endi o'ylayman, bugungi avlod uchun bundayini qilib bera olamizmi? Ular fotoshopda yuborishadi, lekin aslini olishmaydi — mening kaftimdagi ko'karishlarim esa hali ham o'sha kunni eslatib turibdi. 🤣