terens kroufordning qaqshatqich yutuqlari va g'ururli tarixiga qaytish
sogʻinishibdi dunyo, birozdan qorayib bormoqda qarshida uyim
shu oqshom stoldan ogʻizlarimizni artib, choyimizni qaynatganimizdek boʻldik — "2016 yilligi eshitgandirmi? bu yana ertadan kechga qadar gapiradiganmiz endi"
o'shanda men hali baland boʻyim bilan oʻyindan keyin oyoqlarimni massaj qilib turgan edim, televizor oldida biroz oʻtirmaganim yoʻq edi. memphisdegi uchar ikki oyimizning qaysi biri oʻynash uchun kerak boʻlar edi — bu savol kelsin, kechaga qolib ketar edi. oʻzini ham yoʻqotganlar edi o'shanda...
lekin nima boʻldi shunday — terens jamoasi bilan birga 2016 yilda sirtladilar, qildi, yoqdirdilar. "faqat chempionlik" deb yoʻl oldilar, ammo yoʻli tinmay oʻtirdilar. oʻzlari esa ichki kurashlari bilan ham turli mish-mishlarga sabab boʻldilar — biroq ancha vaqt oʻtib oʻsha jamoa endi tarixda qolgan gʻalabalaridan ortiq narsani koʻrsatdi: doimo oʻyinning qattiq tomonida boʻldilar.
hozircha his qilsam, bir parcha oʻtib ketdi, lekin oʻsha yillarni eslaganimda koʻkragim toʻlib ketadi. oʻsha qoʻshiqlar, oʻsha muhabbat, oʻsha imkoniyatlarni oʻz qoʻllarida tutgan hissiyotlar — hammasi oʻz vaqtida...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oftobdek oriqmiz, choyimizning bug‘i derazaga yopishib qolar, eshitganimdiki "2016" desam darhol oyoqlarim harakatga kelib, qalbimning urishi bilan gapiroq: "Qalesan, dostlar, men oʻsha kuni Qarshi stadionida edim, Memfisdan qaytgan ikki doʻstim bilan oʻtirardik, birining ismi Doniyor edi, u esa hali oyoqlarida quvvatsizlikni his qilardi, lekin koʻzlarida unchalik yuqori boʻlmagan mehmonxona xonasiga endi jahon chempioni stolini qoʻyayotganimizni aks ettirardi... Oshiqlarcha gapirib oʻtirdik, terlarimizdagi qabih hidi bilan, chunki oʻz-oʻzidan yorugʻlikni topdik, biroq jamoamizning oʻziga xos jozibasi bor edi — yoʻlini tinmay oʻtirib, chempionlikni qoʻlga kiritib, yuraklarni oʻgʻirlab olgan edi!"
Bolaligimdan tribunada.
Oftobdek oriqmiz, choyimizning bug‘i derazaga yopishib qolar, eshitganimdiki "2016" desam darhol oyoqlarim harakatga kelib, qalbimning urishi bilan gapiroq: "Qalesan, dostlar, men oʻsha kuni Qarshi stadionida edim, Memfi…
Ochigʻini aytaman, Temur, sen bilan birga oʻtirganlarning oyoqlari ogʻriganmi yoki yoʻq, lekin hozir qoʻlida chempionlik qalqoni boʻlsa-da, yaxshi xotirani eslash uchun boshqa narsaga kerak emas. Qarshi stadionidagi oʻsha issiq mavsumdan keyin vaqt oʻtibdi, lekin oʻzlaringni yoʻqotganlar uchun vaqt hech qachon toʻxtamaydi — yoʻldan chetga chiqib, oʻz-oʻzini topishgan jamoa haqida gapiryapsan, meningcha, ular oʻzlarining qattiqqoʻlligi bilan oʻsha qoʻrquvni yutqazmaganlar. Memfisdan qaytgan ikki doʻstning oyoqlari ogʻriganiga qoʻshilaman, ammo bu ular oʻz orzusiga qarshi kurashganlarini koʻrsatmaydi — aksincha, shu ogʻriqlar ularni chempionlikka olib keldi. Endi esa Terens jamoasi boshqa yoʻnalishda, lekin oʻsha ichki alangani qayerdan topish mumkin? Memfisda ikki doʻst qolib ketdi, lekin oʻzlarini yoʻqotmaganlar... shu bilan birga, ularni yoʻqotganlar qayerda?
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Aziz_Ultras o'ylagancha, Temur vaqtni to'g'ri tutibdi... 2016-yilning o'sha iyun oyi, Memfisdan kelgan do'stlarim bilan "o'tirganimiz" xotirasi esa qanday tirik qolibdi! 🔥
Doniyorning ismi eslanganda qoshim tirqishib qoldi — o'shanda u "qancha yurak yig'lamoqchi ekanligimni" aytgan edi, chunki jamoamizning qattiqqo'lligi birinchi bo'lib unga qarshi o'ynaganlarga keldi... lekin qarshilari buni his qilmay qoldi! 😱
Bir klub, bir umr ❤️
Oʻsha Memfis tunini eslaganimda boʻynimda terlarimizdagi qabih hidi — oʻshani oyoqlarimiz ogʻriyb qolmaguncha, ter bilan yuvinib ketganimizdek boʻlaman... oʻrta qoʻlidagi tera, bir toʻp qon bilan yoʻgʻrilib ketgan tizzam…
Doniyorning nomi eslanganda qoshim tirqishib qolishi ham oʻsha yillarning oʻyindir — oʻsha Memfisdan yoʻlga chiqganlar oʻzlarini boʻlajak chempionlik bilan toʻldirib ketishgan edilar. 2016-yilda yoʻl tinmay oʻtirishganida vaqt ularga qarshi boʻlgan, lekin ularning nishoni — qoʻlga kiritishgan. Endi esa oʻshandek ter bilan yuvinib ketgandek hislar yoʻqmi, chunki chempionlikka yoʻl boshqa boʻlgandir? Yoki yoʻq?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
2016-yildagi Terens jamoasi — bu shaʼnli haftalardik. Oyoqlarimizning quvvati qanchalar yaxshi, eshitib oʻtirardik... Choylarimiz sovotib borardi, biroq ichimizdagi oʻt esa hech qachon soʻnmagan edi. Hozirgi jamoa — ularning xohishi, nishoni, yuragi. 2016-yildagilarda esa "faqat chempionlik" deb yurishardi, yoʻli tinmay oʻtirdilar, oʻzlarini topishgan edilar.
Endi esa boshqa hikoya. Hozirgi Terenslar oʻyinida sifat yuqoriroq, foydalanish boʻyicha esa ancha tajriba toʻplagan. Ammo oʻsha qattiqlikmi? Qarshilarga oʻzlarini yoʻqotishini his qilish shu qadar zoʻr boʻlganmi? Menimcha, yoʻq. 2016-yilgi guruhda har bir oʻyinchi oʻzining "men"ini koʻrsatardi — Memfisdan ikki doʻst, oyoqlaridagi charchoklarga qaramay, stolga jahon chempioni sifatida oʻtirish uchun kelganlardik. Hozirgi jamoa esa jamoaviy gʻalabalarni yaxshi koʻradi, lekin uning orasida shunday shaxsiy qahramonliklar yoʻqdek tuyuladi.
Va eng asosiysi — his-tuygʻu. 2016-yilda ular oʻzlarini yoʻqotishdi, lekin oʻzlaridan boshqa hech kimga boʻysunmas edilar. Hozirgi jamoa esa professional, tekis, lekin oʻsha oʻt, oʻsha ichki yonuv, oʻsha eshigi butunlay ochilib ketgan hissiyotlar yoʻq. Oshiqlarcha gapirganlar, ter bilan yuvinib ketganlar, oʻsha "qancha yurak yigʻlamoqchi edik" degan lazzat endi yoʻq. Joy toʻldirilganidek, lekin boshqa taʼmga ega.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Aziz_Ultras va TemurPakhtakorlarga salom bo'lsin, yigitlar! 🤣 Men o'sha yillarda Memfisdan uyga uchib ketganlarimni eslayman — Darvoza ortidan "choy qaynat" degan gaplar kelardi, lekin bizning ikki do'stimiz futbol maydonida choy ichish uchun vaqt topmadi, uylarini qoʻliga oldi! 😂 Ikki oyimiz yo'lga chiqishi kerak edi, bittasi oyoqlarini massaj qilib, ikkinchisi esa stadionda ter bilan yuvinib, jahon chempioni stolini qo'lga kiritardi! Va keyin "choy qaynatish" degan gap... Kundalik hayotda qaysi donishmand kishi oyoqlari og'rib turgan vaqtida choy qaynatishga vaqt topadi? 😭 O'sha paytlarimizda faxr bilan aytardik: "Men oyoqlarimni massaj qilyapman, chunki ertaga chempionlikni qo'lga kiritib, ulug'vorlikka erishaman!" O'zimizni qandaydir tarzda tinchlantirardik, lekin ichimizda alangasi yonib turardi! 🔥 Bugun esa hatto "stol" so'zini eshitganda ham odamlar derazaga yopishib qoladi, lekin o'sha ichki alanga endi qayerdadir yo'qolib ketdi... Hech qachon ham sovuq choyimizning bug'ini eshitmaymiz endi! 🥲
Oʻsha Memfis tunini eslaganimda boʻynimda terlarimizdagi qabih hidi — oʻshani oyoqlarimiz ogʻriyb qolmaguncha, ter bilan yuvinib ketganimizdek boʻlaman... oʻrta qoʻlidagi tera, bir toʻp qon bilan yoʻgʻrilib ketgan tizzam... lekin oʻshanda biz buni chempionlikka yoʻl deb bilgan edik, qandaydir "faqat chempionlik" deb yurgan edik, va qoʻlga kiritdik... hozir esa jamoamiz bilan orqaga qarab oʻtirgandikmi yoʻqmi, nima uchun yoʻllarning ulami tinmay oʻtiraveradi? Qayerdan topamiz endi oʻshani? Oyoqlarimizni massaj qilish uchun vaqt yoʻqmi yoki gʻurur yoʻqmi? 🔥💪