terens kroufordning ajoyib yillariga qaytish va yangi avlod bilan birga bo'lish
qani endi, haqiqatan ham shunday bo'ldi... 2018-yil dekabr oyida uzoq vaqt davomida bir chiqib bir ketib yurgan teri bu yigitni ko'rib qoldim — birinchi marta qattiq musht bilan favqulotda belgilarini ko'rib, keyin esa futbolchi sifatida qanday aylangani...
o'sha kuzgi kechada barcha kelishgandik, o'sha vaqtda barcha saytlar va kanalilar terens kroufordning ikki yillik yurishi haqida gapirmasdi. lekin kelganlar orasida hamisha xayajonli, umidsizlikka qaramay ishonuvchanlar bo'ladiki, ularning orasida men ham bo'ldim. o'shanda u bir oz noaniq edi, o'yinlarni go'h tabassum bilan tomosha qildik, lekin unutmaymiz — u o'zining birinchi mavsumidagi asosiy o'yinchilarimizdan biri edi.
esimda, o'shanda u milliy terma jamoadan tavsiya olgan edi, lekin hech kim unga yo'l ko'rmadi. ammo u o'zini tanitdi — birinchi mavsumida 20 ta o'yinda 14 ochko, ikkinchi mavsumida esa... 42 ochkoni qanday qilib e'lon qilish mumkin? shu vaqtda stadionda bo'lib, uning gollarini eshitganimni yaxshi eslayman — o'zimni u bilan birga his qilganman.
hali ham uning o'yinlarini qanday ko'rganimni eslayman — maydonda bir lahzada juda ko'p narsalar borligini u bilardi, va shuning uchun ham bu jamoadan ketdi. ammo uning ruhi qolgan... endi yangi avlod bilan birga bo'lishning ahamiyati shu — ularning orasida o'shanda bo'lganlardek his qilish.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
2016-yil kuzgi kechasi Termiz markaziy stadionida yomgʻir yogʻardi, men va doʻstlar oʻrindiqlarning qattiq sovigan plastikiga oʻtirgan edik, qoʻllarimiz issiq choy bilan ogʻir, terisining ustida oʻsha zahoti noaniq koʻrinadigan "25" raqami oq bilan yozilgan futbolkani birinchi marta koʻrgan edim — qandaydir maska bilan oyna oldidan oʻtib ketdi, bir ochko sohibi boʻlish uchun yetarli boʻlmadi, ammo koʻzlarida men koʻrgan narsani birinchi marta koʻrdim: "buni hech kim toʻxtata olmaydi".
Oʻsha vaqtda men boks ham qilar edim, tunda yoʻllarda, shov-shuvsiz, faqat kichkina maydonda, toshboʻrondek tepganimda Terensni koʻrganimni eslataman — men bilardim, u ham oʻzini qattiq zarbalardan himoya qiladi, lekin u oʻyinni oʻzgartiruvchi narsaga aylantiradi.
Bu voqeani eshitgandagina koʻksim suvga to’ldi, qani endi... Termizdan uzoqda bo’lmagan bir kechada, yomgʻir ostida oʻtirganimni, koʻylarimiz issiq choy bilan ogʻriganini yaxshi eslayman. Qizgʻin chiroqlar ostida, plastik oʻrindiqlar sovuqmi sovuq, lekin eʼtiborlarimiz maydonda edi — kimdir "22" raqamli futbolkani kiyib oʻtib ketdi, yuzi qoraygan, qattiqqo’l怎zilar orasida boshqa olamdan kelganidek. Va oʻsha zahoti terisining ustidagi "25" raqami oq bo’lib koʻz oldim — boshimni qotiratib qoʻydim, chunki men ham o’zimni olib ketib ketgan edim. Ushbu yigitning nuri hali ham orqada qolib ketgan qorongʻulikka quvur edi, qani endi...
Bir klub, bir umr ❤️
Nahotki shunday zambar ichidan ham hayajon bilan shishib ketgan edi, Termiz stadionidagi o'sha sovuq plastiklarga o'tirganlar orasida bir kishi "22" raqamini ko'rib qoldi va deydi: "Ey, bu 25 bo'lsa edilar, bugungi kecha maxsus ta'mirlanib chiqibdi!" Do'stlar g'azablanib: "Odam, bu Termizda bo'lib turibdi, nega har 3 soniyadan yangi futbolkani almashtirib yurasan?" — lekin men o'zimni ushlab qolganman, chunki Terensning ko'zlarida o'shanda qandaydir "men bu yerga tegishliman" degan nurni ko'rgandek tuyulardi, hozirgacha ham eslayman. Endi yangi avlod bilan birga bo'lganimizda, hammasi yaxshi — lekin quloqlarimga shu gaplar ham kelaveradi: "Opa-singillar, nega yangi avlod o'yinini Terensning ikkinchi mavsumidagi kabi 42 ochko bilan boshlayvermagan?!" O'ziga xos buildup hali tugamagan ekan, ammo men ishonaman, kelajakda Terensning ruhi yangi gollar bilan maydonlarni issiq qilishda davom etaveradi... 🤣🍿