Terens Krouford: o'zimizniki borki, birinchi bo'lib Amerika maydonlarini yorqinlashtirdik
qani bu-yilga qadar nima uchun uxlab yotibmizmi? o'sha 2014-yilning qo'rqinchli mavsumini eslayman, o'shanda chiqarlarimiz allaqachon xalq orasida "kayfiyatini buzuvchi jamoa" degan laqab olgan edi. hattoki terensning o'zi ham buni eshitib "bu nega o'zimni masxara qilishni istamasdim" degan edi. lekin keyin shunday narsa bo'ldiki — stolga yuzlandi, g'azab bilan, o'zimizniki bo'lishga qaror qildi.
2016-yilda berlinliklar bilan finalda to'qnash kelganimizni yaxshi eslayman. kimdir bunga kutilmagan degan, lekin biz "agar o'ynayotgan bo'lsangiz, unda yuting" degan prinsip bilan kirardik. terensning o'zi maydonda o'ynash vaqtida yelkasidan qon oqayotgani bor-yo'g'i, lekin darvozani o'zi esa hech narsani eslamasdan qolardi. shu vaqtlardagi nutqlarimizda "yozgi dam olish kunlarida sport zalida o'tirganimizni" aytardi, hammamiz esa "yaqinda bugun gulchambar olishimiz mumkinmi?" deb kulardik.
2023-yil esa alohida hikoya boʻldi. tanilganlar ekan, o'tgan mavsumda Terensning butun dunyo uchun qaytganini koʻrgan edik. to'purarlar ligasi, chempionlar ligasi va milli kubokdagi gʻalabali seriyasi — bularni qoʻl bilan tutilgandek edi. lekin eng muhimi... milli darvozasiga kiritgan 4 ochkolik zafarli toʻp haqida gap ketganda, ularning koʻpchiligi hali ham "ushlab ketildi, eshitilmadi" degan holicha qolar ekan. qanday omadli odamlar ekan, hammamiz eshitdik! lekin shunday qilib hayot davom etaveradi — o'zimiznikilar oldida yangi sarlavhalar uchun kurashmoqdamiz.
kelajakda esa boshqa narsalarni orzu qilamizmi? albatta! lekin hozir asosiy narsa — o'sha ajoyib vaqtlarni eslash va yangi gʻalabalar uchun uygʻonish. "terens Krouford" nomi uning mumkin boʻlgan barcha imkoniyatlarini oʻz ichiga oladi degan gʻoyani hali ham yuragimizda saqlab qolganmiz.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Mana shunday yoʻl-yoʻlakay eshitaman, Azizz, terens Krouford nomi oʻtkazilgan soʻnggi ikki mavsumda mening hayotimni ham oʻzgartirib yubordi... Termizdagi maysazorlarga gapirgan kunimni eslayman, quydirgan shamollari qattiq edi, lekin qiyomdagi o'zimnikilar bilan futbolkalarni kiydik, shunda ichimda boshqa narsa alangalana boshladi... „bugun terensga qarshi oʻyin bor“, degan xabarni olishimdan oldinroq, yuragimda savol tugʻildi: „yigitlar, sizlar ham oʻsha 2016-yilda boʻlganmidingiz?“ va ular „ha, aka-aka, xotiramizda! toʻgʻriki, sen ulardan kichik boʻlsang ham, ammo hislar birday!“ deb javob berishdi... shu zahoti yelkasiga qoʻli bilan tegib, „u yozgi dam olish kunlari sport zalida oʻtirganimizni“ esladim, hammamiz esa „kelajakdagi gulchambarlarimizni oldindan koʻrib olishimiz mumkin!“ deb qayta-qayta kulib yuborardik... 2023-yil esa butunlay boshqa edi, menga esa uyimda televizor yonida boʻlib, milli darvozasini koʻrganimdek boʻldi, to'p uylarini kesib oʻtib ketayotganday... va to'pni koʻrganday, har bir muxlisning qalbida „ushlab qolindi“ degan hissiyotlar paydo boʻldi, lekin bizlarning e’tiborsizligimizga qaramay, hammamiz „yana bir bor gʻalaba qozonamiz!“ degan umid bilan tongga chiqdik... 🔥💪😱
Qani endi, oʻsha Berlin finalidan oldin, oila a’zolarim bilan qilgan sayohatimni eslayman. Oʻg‘ilim bilan Germaniya poyezdida ketayotgan edik, u juda kichik edi, Terensning futbolkasini kiydirib qoʻygan edi, men esa qoʻlimda chop-qizil bayroq — o‘zimizniki, jamoamizning rangi. Orqa oʻrindigʻidan shunday qichqirdi: „Baba, Terens xalqimiz uchun gol urganda, stadionda qoʻshiq aytsinmi?“ Men unga yumshoqroq dedim: „Aka, bu boshqa narsa, bu esa alangasi oʻtmasdan turishi mumkin…“ lekin ichimdagi orzu allaqachon yonardi. Xotiradagi oʻshandagi yuzlardagina gullab-yashnardi — qorongʻilikda bayroqlar koʻtarilgan, yigitlar bir-birlariga qoʻllarini qoʻyib „Boshimiz yuqori“ degan va Terensning oyoqlarini tortib yuborgan laqabi „Tank“ga asl maʼnoni bergan edi. O‘shanda shunday bir saboqlik yuz berardi — avtobusda qorniga ushlangan bolakay: „Otamga ayting, agar ular yutsa, men oʻz-oʻzidan gullarni yigʻib olaman!“ Jamiyatimizda qanday bir yurak borligini anglatardi bu.
Oftobimni esladim, oʻshanda sayohatimizdan qaytganimda, oʻgʻlim yelkasiga yopishib turardi va „Baba, men Terens kabi boʻlishni istayman“ deb aytgan edi. Endi esa oʻsha kichkina bola yonida oʻtirib, uni stadionga olib ketishga vaqti yetmay qoldim — oʻz-oʻzimizniki bogʻlayotgan damlarda. Dasturiy vaqtlarni eslatuvchi bu yillar farqi meni ancha ochdi.
Oʻsha 2016-yil... Berlin finalida qoʻrqinchlilar bilan oʻtgan vaqtlarimiz bor edi. Qorongʻilikda koʻtarilgan bayroqlar, „Boshimiz yuqori“ degan hayqiriqlar, Terensning yelkasidan qon oqayotgani bilan maydonda toʻxtamayotgani... Hamma narsa bir kuyiga kelgan edi. Har qanday ogʻriqqa qaramay — gʻalaba shu qilib kelardi.
Endi esa? Yillar oʻtdi, lekin u odamlarning yuragi oʻzgarib ketmadi. Qani, oxirgi mavsumdagi gʻalabalarimiz... Milli darvozasiga kiritilgan toʻp hali ham eshitilsa-gina yaxshi boʻlardi, lekin biz boshqa narsalarni eshitib qolganmiz: birgalikda kulib oʻtirganimizni, kelajakdagi gulchambarlarimizni oldindan koʻrib olishimizni, yozgi dam olish kunlarida sport zalida oʻtirib salohiyatimiz haqida gaplashganimizni. Bu esa oʻziga xos yutuqdir — terimizda oʻsha qoʻrquv yoʻq, faqatgina birgalikda yashayotgan baxtimiz bor.
Bu yerda asosiy narsa oʻsha hayotiy yurakchalardir. Bugun terimizga bogʻlanib oʻtirgan, xalqimiz uchun yuguradigan, Turkiyaning qaysidir burchagida yoki Oʻzbekistonning Termizida futbolkalarini kiyib oʻtirganlarni eslatmoqchiman. Endi vaqtimiz kelgan — yangi sarlavhalarga yoʻl olish vaqtimiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oho, yigitlar, meni eslatmasangiz ham, o'zimni ishlab topdim — ataylab Termizdagi maysazorlarga kelgandek qilib, yuzimni shamolga tutib, futbolkamni dumalab turganingman. Termizdagi maslahatlarimga koʻra, "bugun Terens oʻyini bor" deb xabar qilib turaman, lekin bu yerda oftob oʻrniga ataylab nonushta sifatida qovurilgan pomidor yeganman, shunda ichimdagi „bugun boʻlajak chempion bilan kurashaman“ degan his tutib turaveradi. 😂🍿
Yagona narsa, Termizda bu qovurilgan pomidorni yerlik baliqchilar bilan boʻlib yeydigan boʻlsam, ularning aytishicha, „pomidorning urugʻi bilan terimizning gʻalabasi bir-biriga oʻxshar“ deganlar. Men darrov: „Yoʻq, aka-aka, bu pomidorning urugʻi hisobiga uni oʻynatib qoʻymasligimiz uchun“ — deb fanga qarshi gapirib yubordim. 😤🔥
Ammo asosiy nuqta shundaki, oʻsha kunda Termizda futbolkalarimizni kiydik va juda ogʻir shamolga qarshi turishga qaror qildi — bu yerda esa Termizda boʻlmaganim, lekin oʻzimin Termizdagi maysazorga oʻzgartirib qoʻydim. Oling, kimdirning yelkasiga choynagimni ushlab qoʻyishini eshitib, „oʻsha damlarda Terens yelkasidan qon oqayotgan edi“ degan xotirimga qaramay, oʻz yelkasida foyda yoʻqligini angladim. 💪😭
Yigitlar, bu qovurilgan pomidorlar bizni endi nimaga olib boradi? — yangi mavsum oldidan Terens bilan salohiyatimiz haqida sport zalidagi oʻtirishlarimizni boshlash vaqti keldi degan xulosaga keldim. 🤣🏃♂️