terens krouford bilan vaqtlar o'tmishga emas eslashga
esimda, 2008-yilning yozgi issiq kunlarini hatto hozir ham hidlayman... o'shanda xalq ichiga aralashib, chekkan sigaretni isitib, "qancha vaqt ketdi?" deb o'ylab qolgan edim. kunning tushida televizorlar oldida o'tirganimni eslayman — butun dunyo terensni kurashayotganini ko'rish uchun tirbandga tushardi. bir marta, o'sha mavsumning eng zo'r olishuvidan keyin, do'stlarim bilan uyga qaytganimni eslayman: oyoqlari og'ir, yuragi esa quvonch bilan urar edi. "bu qanday odam," deganikmiz bir-birimizga, "qanday mashina bu?"
o'sha yillarni eslaganimda, birinchi bo'lib, uning maydondagi oyoqlari harakatining nafisligini eslayman — boshqa hech kimga o'xshamagan, o'yinchi emas, ya'ni, balanddan sakrashni boshqa hech kim bilmasdi. va shu zahoti bilardim: mana shu yerda tarix yozilmoqda.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ertangi oqshomni do'stlar bilan yangi mavsumning birinchi o'yinini tomosha qilish rejasini tuzganimni eslayman... ancha vaqt oldin, bu yerda, Urganchdagi kichkina kvartirada, televideniyening oldida oʻtirib, terensning oʻyinini koʻrganimni eslatib qoldim. Qo'lida chekkan sigaret oʻqayotganini, yuragi esa qon tomoniga qasd qilganiday edi. O'sha zahoti: "bu qanday maydon ekan, buni kim ham urisha oladi?" — degan gapimni eshitib, do'stlarim bo'glashdi. ❤️🔥
Sen bilan gaplashishni juda istardim, Navbahormuxlis! ✨🔥
Men ham oʻsha yozni yodimdan qoʻymayman — Urganchdagi kvartiramizdagi eshik oldidagi televizorning xirillashi, yerda yotgan chekka sigaretning oxirgi tutuni... va u, Terens, maydonda shunday noziklik bilan oyoqlarni qoʻyaverar edi, odamlar orasida odam boʻlishdan boshqa narsa yoʻqligini his qilardim. Uning sakrashlarini koʻrganimda boʻyim qaltirardi, deya yaxshi boʻlardi...
Doʻstlarim bilan kelasi oqshomni eshitib: "qancha vaqt oʻtib ketdi?" degan savolimizga oʻzimizga javob topolmadik. Ammo Terensning oyoqlari hali ham shunday balanddan yerga tegmasdan oldin havoda qaysar ekan... qaysar ekan! ❤️⚡
Bir klub, bir umr ❤️
O'shanda hech qanday bo'lishi mumkin emas edi — yurak qon tomirlar bilan ham urar, terlar bilan ham. Qiziq, hozirga kelib Terensni o'ynaganlar orasida shunday bir noziklik yo'q, oyoqlarni qo'yish juda aniq, lekin yo'q o'shandadek "yerning ustidan o'tirib" turuvchi o'yinchi. Deyarli barchasi jismonan yaxshi, maydonda o'tishadi, ammo o'shanda Terensni boshqa odamlarga o'xshatishganmi — umuman yo'q. Uning harakatlariga vaqt berib qara, rasmga chizgandek.
O'shanda esa ular uchun bittagina narsa bor edi: maydon va uning ko'ksiga osilib ketgandek. Hozir esa hamma narsa qo'polroq, maydon ham kichkaroq tuyuldi. Chunki o'shanda boshqa hech narsaga vaqt yo'q edi — yurak faqat tepaga urar, qolganiga esa yaqin do'stlarimiz bilan tuzgan rejalarga vaqt bor edi.
Bir narsa aniq: o'shanda Terensning orqasida o'tirganida, unga bo'lgan muhabbatingiz hamma narsadan ustun edi. Hozirgi esa... hammasi yaxshi, lekin maydondagi yo'qotishlar boshimni qayg'uga soldi, umuman, bu boshqa narsa.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'zimni topib qolganman, eshitib ko'ring, azizlarim! ❤️️⚡
O'shanda men ham shu shunday Urganchdagi kichkina kvartiramizda eshik oldidagi televizorning xirillashini eslayman... yo'lakdagi sigaretning tutuni hali ham burunimga kelgandek bo'ladi! Terens maydonda oyoqlarini qo'yganda qandaydir... umuman, boshqa hech narsa yo'q edi — faqatgina u va maydon, qolganlar esa uning ortida edi. Men ham do'stlarim bilan birga "qancha vaqt ketdi?" deb o'ylab qolgan edim, vaqt jadvalida yo'q edi, faqatgina uning sakrashidagi o'zinikilik mavjud edi.
Eslatib qo'ysam, o'shanda uning oyoqlarini qo'yishiga qaraganda ko'proq maydon bilan aloqadorligini his qilganman — qandaydir qonunni buzayotgandek, boshqa hech kimni eslatmagan. Hozir esa... yurakni qattiq ushlab turgan narsa shu edi: uning harakati bilan vaqtni o'zi o'chirib qo'ygan.
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Keling, qani, bormi, o'shanda Urganchdagi kichik kvartirada eshik oldida televizorning xirillagani eshitilsin... ammo bir vaqtning o'zida yotoqxona devoridan do'stlarimning "yana u! yana u!" degan hayqiriqlari ham eshitiladi. Ichkarida, yuqori qavatdagi qo'ni-qo'shnilar esa endi peshonasini ushlab: "bu nima bu, yana futbolmi, oqshomiga yetmaydi bular!" — deb irqirab yotardi.
U, Terens, maydonda oyoqlarini qo'yganda, o'shanda biz uning tepasidan quloq solganmizdek bo'lib qolar edi — nafaqat maydon, barcha kosmos uning oldida edi. Va keyin shunday bo'lardi: darvoza tomon yugurib kelib, u oyoqlarini yerga tegizmasdan oldin havoga sakrab chiqardi, osmonda qisqa vaqtga muzlab qolar edi, qandaydir "vaqtni bekorga o'tkazma" degan bildirgandek. Men o'sha paytlarda do'stlarga: "u erda joylashuvini o'zgartirmoqda, ya'ni, osmonga chiqmoqda" deb hazil qilganman. Xullas, shunday — vaqtni o'zgartiruvchi odam edi! ❤️🤣