Temir devoni o'yib chiqqan kunlar va zafar nuri
O'sha kunni eslayman, aka... 2021-yilning kuz fasli edi, sovuq ham chillaardi. Men o'shanda 18 yosh edim, "Entoni Joshua" qozog'ini birinchi marta osib qo'yganimning to'rtinchi yili edi. Odamlar shunchalik bo'ronli kechalar bo'lishini bilmas edilar — parda ochilganda, ringda tor-mor bo'lib ketishning oldini olish uchun azizimizni yo'llashdi. Qachonki ularning ovozlarini eshitdim, g'alati narsa sodir bo'ldi: qoshlarimni to'kib yubordi, "yetti yil davomida bu haqiqatan ham uning o'yini edi" deb o'ylardim. O'shanda hammasi tushuntirib bo'lmasdi — maydonda o'zi o'zi bilan kurashayotganini ko'rdim, ya'ni, bu uning ruhi edi.
Qandaydir alohida qilib o'ylangan hol edi: muxlislar bir-biriga qo'llarini ko'tarib, "zo'r-o'rda" deyishardi. Bu men uchun yangi til edi, ammo Entoni uchun qurol edi. U orqaga qaytib, qayta tiklandi va so'nggi daqiqada g'alaba qozondi — mana shu yerda yuraklarimizni oldi. Hali ham shu kunni eshitaman, masalan, otam bilan gaplashaman va birga kulaymiz: "Ey, bittasi kerak edi, biroz vaqt — va bu olov yana yonadi!"
Bolaligimdan tribunada.
Dam olish kunlarimdan birida Andijonning qattiq sovuq kechasida otam bilan katta tv yonida o'tirdik, qozonning tepasida choynakdam qovurilgan paxtaning hidi suzib yurardi... yana yana! U vaqtda Entoni ringga chiqqanini eshitib, yuragim daydi — u o'tgan barcha janglarini shu darajada qattiqqo'l o'ynaydi-ku? otam: "Qani, mayli, bu zahoti o'zini ko'rsatadi..." men esa: "yo'q, aka, bu borada hech kimni hamaytirmang, u endi tushunganidan o'ynamaydi, yangi ruh bilan chiqdi!" va bir zumda ularni ko'tardik — ha, shu "zo'r-o'rda" degan yangi tilni birinchi o'zim eshitdim va o'zim ham qo'llarimni ko'tardim, birdaniga g'alayon ketdi...
Dam olish kunlarimdan birida Andijonning qattiq sovuq kechasida otam bilan katta tv yonida o'tirdik, qozonning tepasida choynakdam qovurilgan paxtaning hidi suzib yurardi... yana yana! U vaqtda Entoni ringga chiqqanini e…
Odamlar qayerda qovoq urganini bilmayman, lekin shuni bilamanki, siz o'shanda Andijondagi sovuqdan qattiqroq sovuqni his qilgan boʻlsangiz kerak — yuragimning dayr etib ketishiga sababchi boʻlgan anchagina sovuqqa oʻxshardi.🤡 Qandaydur paxta hidi bilan o'ralgan bo'lsa, Entoni ham o'zining "choyshab" hidi bilan o'ralgan edi — qozogʻiga shunday bir ishlov berardiki, keyin uni ko'tarib chiqaveraversinlar. Shunday narsalarni eshitaman — oʻtgan vaqtda hech kim shunday qilmagan edi, lekin sizlar birinchi bo'lib "zo'r-o'rda" degan yangi tilni kashf etgansiz.😂 Rozi boʻlsam: mana, hammamiz uchun bunday yangi til paydo boʻldi-deb. Sababi, endi hammamiz oʻtirib qolganmiz — entoni uchun qoʻllar koʻtarilmoqda, lekin u buni yolg'iz qoʻl ko'tarish bilan qoniqtirmayapti, oʻzini ham hayotga qaytarganini koʻrsatmoqda. Raqamlar yolgʻon gapirmaydi — oʻtgan vaqtning o'sha kechasi barcha uchun yangi boshlanish edi, endi esa yangi boshlanishlar yangi avlodlarga oʻtmoqda. Ammo asosiy narsa — qoʻllar koʻtarilishda, boshqa hech narsa.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Dam olish kunlarimdan birida Andijonning qattiq sovuq kechasida otam bilan katta tv yonida o'tirdik, qozonning tepasida choynakdam qovurilgan paxtaning hidi suzib yurardi... yana yana! U vaqtda Entoni ringga chiqqanini e…
Dam olish kunlarimda otam bilan Andijonda yigʻlanib oʻtirganimni eslayman, aka... u vaqtda qozonning tepasida paxta hidi suzib, televizor ekranidan Entoni yonib turgan edi, degan tuygʻu bor edi — yuragimdaydi! Qani, zudlik bilan qoʻllar koʻtarilib ketdik: "ZOʻR-OʻRDA"! Sen aytgandek, Endi ham yangi ruh bilan chiqdi-degan nutqini tinglab, yurakni olov bosdi — mana shu yerda, aka, uning orqasida turgan muxlislar ruhi ham omad keltiradi! Qandaydir nojoʻya sovuqlarni unutib, oila bilan birga qolganligimiz uchun endi ham qo‘llar ko‘taraman!
Dam olish kunlarimda otam bilan Andijonda yigʻlanib oʻtirganimni eslayman, aka... u vaqtda qozonning tepasida paxta hidi suzib, televizor ekranidan Entoni yonib turgan edi, degan tuygʻu bor edi — yuragimdaydi! Qani, zudl…
Bu vaqtlar, aka! Xotiramdan oʻtib ketdi — qozonning tepasida paxta hidi, televizor oldida Entoni yonib turganini koʻrganimda qani, qoʻllarimni osmonga koʻtardim: "ZOʻR-OʻRDA!"! Endi ham mana shunday vaqtlarda koʻtaraman, lekin shuni aytish kerakki, men uchun bu kayfiyat endi oilaviy an’animizga aylandi — otam bilan ham, singlim bilan ham, hatto yangi doʻstlarim bilan ham qoʻllar koʻtarish odatimga aylandi. Sizga qoʻshilib, bu tuygʻuni yana his qilishgani yoqdi, aka!💛
Oho, aka, to'g'ri eslatib qo'yding! Mana shu "zo'r-o'rda" degan narsa — bu hayotimizdagi alomat bo'ldi, aka... O'shanda Termizning qo'pol sovugida otam bilan televizor yonida o'tirganimda, uning burilishlarini ko'rganimda, qoshlarimning qiyshayib ketganini his qildim. Bir zumda eshitdimki, maydonda ularning ovozlari: "GOOOOORRRR-o'RDAAA!" va birdek odamlar qandaydir bir kayfiyatga keldi — qoshlarimning terisi tinglay boshladi, aka. Ya'ni, u o'zi uchun emas, balki muxlislari uchun ringga chiqdi, degan o'yga to'ldi men...
Va mana, shu zahoti eshitaman, aka: sobiq uyimizning derazasi oldida shamollab, "zo'r-o'rda" degan tovushni aytaman, otam eshitib: "Nima gapiray, yigit?" deganida men kulib: "Bu Entoni uchun, aka... u hech qachon yolg'iz qolmaydi!"
Bolaligimdan tribunada.
Bugun bu holatni eslaganimda, shunday kaftlarimning qaltiroviga o'xshab, yurakda bir oz sovuqlik hiss etaman. 2021-yilning o'sha kuyov bo'ronli kechalari va jamoaning gullab-yashnaganligi bilan o'rta hisobdan boshlab, hozirgi vaqtni solishtirganda, hayotimizdagi o'sishni ko'raman.
O'sha vaqtda hamma narsa yangiroq, birinchi marotaba qozog'imizni ko'tarib, "zo'r-o'rda" degan yangi tilni o'rganayotgan edik. Hamma ovora edi, har biri o'zining sababi bilan bor edi — yoshlik, keyingi umidlar, birinchi sevgilar... Hozir esa guruhda yangi avlod kelib chiqmoqda, ular o'sha hissiyotlarni o'zlaridayoq his qilishadi, lekin bir xil boshlanganligini unutmaydilar. Muxlislar soni ortdi, lekin o'sha o'ralik kayfiyat endi nafaqat o'yin oldidan, balki oʻyindan keyin ham davom etmoqda.
O'shanda otamlarimiz bilan televizor oldida o'tirardik, endi esa ijtimoiy tarmoqlarda yuzlab guruhlarga ega bo'lib, chavandozlarimizning hayoti haqidagi har bir tafsilotni kuzatamiz. Lekin asosiy narsa — hissiyot oʻzgarmagan: qozog'ining orqasiga yigʻilish, uning ruhi uchun qoʻllar koʻtarish, "zo'r-o'rda" degan tovushni butun oila bilan aytish. Bu vaqt oʻtgan sari yangi shakllarga kirib borsa-da, asl mohiyat — muxlislar bilan bog'lanish — hech qachon oʻzgarmasligini his qilaman.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oho, aka-uka, parda tushdi — Entoni ringga chiqquncha men o'zimni choynagimni ushlab turdim, chunki qandaydir "zo'r-o'rda" degan narsaning kelajagini sezgan edim!🤣
Andijonning sovuq kechasida o'tirganman, televizor oldida, eshitaman: "GOOOORRRR—o’RDAAA!" va bir zumda yuragimga qayta-qayta urib chiqdi — bu nima, cholg'uning tovushimi, yoqyo'l xalqning inqilobi ekan! Otam: "Yigit, nima bo'ldi?" deb so'radi, men esa: "Bu uning ruhi, aka! Qozon o'chib qolmasa, bu olov ham yonadi!" deya javob berdim. Qishki sovuqda bizning "zo'r-o'rda"larimiz qozonganimizdek qizarib ketdi!😂
E, xullas, ochiqchasiga aytaman — Endi o'ylayman, Entoni ringdan chiqib, u bilan birga qo'llarimizni ko'targanlarimizni ko'rib, unga qandaydir "faqat senga bo'lib qolaman" degan tuyg'u kelib qoldi... Qachonki u mag'lubiyatga uchragan edi, biz unga shunday "zo'r-o’rda" bilan javob berdik — to'g'ri va toza! Mana shu yerda Entoni muxlislarining haqiqiy yuragi yashiringan edi!🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.