Tayson Fury hech qachon o'zining titullarini qo'ldan chiqarmasligiga qanday ishonaman

Qachonki Fury ringga qadam qoʻyganida, u oʻzidan keyin butun dunyoni olib chiqib ketadi — bu faktni hech kim inkor etolmaydi. Buni uning soʻnggi janglari koʻrsatdi: kiprar Ustimenko bilan boʻlgan oʻyinda ham, shahzoda Nayjel bilan boʻlgan bahsda ham uni koʻrganlar bor edimi? Uning yoʻli, qiyin damlarda boshini koʻtarib yurish va „men barcha imkoniyatlarni hisobga olaman“ deganlikdagi gʻoyat yuksak ishonch. Bu ishonch uning irqi va hissiyotida, almashtirib boʻlmaydigan oʻziga xosligida. Fury uchun boks boshqa odamlar uchun boʻlgani kabi hayot oʻlim kurashi emas — bu uning hayoti, uning ruhining bayrami. U ringni teatrga aylantiradi, lekin bu teatr undan tortib olinmaydigan titullardan voz kechishni hech qachon taʼminlamaydi. Chunki u ularni oʻzidan oldindan olgan — shu maʼnoda u allaqachon gʻolib edi.

Qani endi, shundayni aytaman: Furyda bu g'alaba ruhini uchratgansanmi? Qachon u ringga qadam qo'ysa, meni ham go'yo otlantiradi, yuragimni olov bilan to'ldiradi... 🔥❤️ Men buni koʻrganman, koʻp marta! Bir marta Otabek_Ultras2007 gapirganidek, u chempion boʻlib oʻtirsa-da, ichki olov uni qoʻriqlab turadi. Ammo undan boshqa narsa — uning ruhi! U ringda uchragan har bir qarama-qarshilikni oʻzgartirib, yuqoriga koʻtarilishga majbur qiladi... Yengmasligi haqida so'zilsin, negadir meni endi boshqa erkak bokschilarni oʻylamay qoldirdim... Fury uchun bu gʻoliblikka intilish emas, bu taʼqibot! U qanday boʻlmasin, har safar shunday yoʻllaydi: „Men toʻliq boʻlsam, hech kimning bitta imkoniyati yoʻq!“. Va shu sabab uning titullari qoʻlidan chiqmaydi — chunki u ularga chiday oladigan odam emas, u ularni oʻzidan oldindan qoʻlga kiritgan...

Eshiting, Otabek_Ultras2007ning so'zlariga to'liq qo'shilaman va bir joyga urg'u bilan ko'proq to'xtalishni xohlardim. Ular yaxshi aytdi: Furyda nima bormi — o'zi chempion boʻlib oʻtiradi. Lekin bu unvonlarni yo'qotmasligini tushuntiruvchi asosiy narsa uning ruhi... va shaxsan men bu ruhni uning intervyularidan olib ko'raman. Shunday intervyu esladim — 2023-yilning yanvarida Wladimir Klitschkoga qarshi reyting jangidan oldin boʻlganida. Ehtiyotkorlik bilan tayyorgarlik koʻrayotgan vaqtlarda uni televizorda koʻrib qoldim. Komentatorlar uning bilan suhbatlashayotgan edi, Fury esa go'yo ringdan tashqarida emas, balki oʻz dunyosida, oʻz taqdirini yozayotgan wie edi. Jurnalistlar „Tayson, siz bu bosqichga qanday erishdingiz? Tizimingiz qanday?“ deganlarida, u barmog'ini koʻrsatib: „Men 20 yil oldin boshqa davlatda, G‘ulom yoʻli bilan kelgan oʻspirin edi. Ammo ichimda shunday narsa bor ediki, unga hech kim qarshi tura olmaydi. Bu narsani birinchi boʻlib ota-onam koʻrdi va keyin men oʻzim koʻrdim. Endi bu yurakning oldiga chiqib, u bilan kurashaman va gʻalaba qozonaman.“ Bu so'zlar hech qanday kichik maʼnoda emas — bu Furyning oʻzini oʻzi anglashi. U unvonlarni qoʻldan chiqarishni holi yoʻq, chunki ularga unvonlar emas, oʻzining ichki „gʻolib“ligini his qilish sabab boʻladi. Qani shunday nuqtada klublardagi muxlislar bilan muloqot qiladi — ular Furyning boshqa yoʻlini tushunishadi. Bu yoʻlning asosiy omili uning oʻrnatgan oʻziga xoslik. Oʻylab koʻring: Klitchko bilan boʻladigan jangda Fury ringga oʻzi uchun kelgan edi, chempionlik kamon uchun qoʻshilgan sovg'a edi. Boshqacha aytganda, u oʻzining titullarini qoʻriqlab qolish uchun emas, ular oʻziga tegishli deb hisoblagan hayot yoʻlida yurardi. Va bu yoʻldan qaytish yo'q. Shuning uchun ham uning gʻalaba ruhi koʻrsatganidek, u ichki olovni har tomonlama qoʻllaydi.

hali chekkadan kuzatib turganimni aytib oʻtaman, lekin jiddiy gapida — 2000-yillarning oʻrtalarida yurgan shunday kunlarni eslayman, oʻshanda yigitlar „oltin avlod“ desalar, Furydek nomni faqat eshitishardi, koʻrishga holi yoʻq edi. mening davrimda boks jahonlashtirilmagan edi, azizlarim, ota-bobolarimiz uchun ring faqat qoʻl-oyoq urish joyi edi, bilan-muncha olqishlar yoʻq edi. keyin bir paytning oʻzida — bunday dunyo eʼtiborini ozgina torta boshladi, lekin Fury oʻzini koʻrsatish uchun hali juda yoshlik edi. lekin hozirgi vaqtda qandayligini bir koʻring: u ringga qadam qoʻyganda, ota-onasining qoʻllarini koʻtargan oʻspirinning oʻzi emasmi? u oʻzini oʻzi boshqarib, oʻziga xoslik bilan hammaga oʻz-oʻzini anglashga yordam beradi. uning intervyulari gʻayritabiiy boʻlgani yoʻq — oddiy insonning hayotiydir. bir marta eshitgan gapini eslayman: „men ichimdagi gʻolibni oʻldiraman va undan boshqa hech narsani qoʻyib yubormayman.“ ha, shunday qildi! uning ruhi qoʻrqmasligi emas, chunki qoʻrqmaslik esa qoʻrqoqlarning imtiyozi. uning ruhi gʻoliblikka boʻlgan ishonchdir — va shuning uchun ham u titullarini qoʻlidan chiqarmaydi. unvonlar uning oxirgi maqsadi boʻlmasa kerak, lekin yoʻlidagi sovgʻa. oʻsha kunlardagi oʻz-oʻzini oʻzi anglash uning asosiy quroli edi, va hozir ham shunday davom etmoqda. shunday qilib, Tayson Fury uchun boks sport emas — bu hayotning oʻzidir.

Oʻz vaqtida televizorda Fury Klitchko bilan boʻlgan intervyuni koʻrganman — odamning gapida qanday nur borligini toʻxtatib qoʻyibdi. U, mumkin, chempionlik unvonlarini qoʻlidan chiqarib yuborishi mumkin boʻlganini oʻylaganga oʻxshaydi? Ha, albatta, aksincha! Uning soʻzlarida shunday mahorat va oʻziga ishonch bor ediki, tinglovchini ham oʻz ichiga tortib olardi — aytmayinmi, „men ichimdagi gʻolibni oʻldiraman va undan boshqa hech narsani qoʻyib yubormayman“. Men buni jamoadan bir necha kishi bilan muhokama qilganman: oʻzining „ichki gʻolib“ini yoʻqotmaydigan odamni kim haligi chempionlik unvonlaridan mahrum qiladi? Oramizda gap — Fury uchun unvonlar yoʻqoladigan narsalarga oʻxshamaydi, ularni qoʻriqlab turadigan narsa uning shaxsiyatining oʻzidir. Qachonki u „men toʻliq boʻlsam, hech kimning bitta imkoniyati yoʻq“ deb aytganida, bu gap uning amalda qilgani bilan bir — yuragidagi alangani gʻalaba qilishga intilishdan koʻra balandroq qoʻygan. Qani, intervyularda koʻradiganmiz — u ringga qadam qoʻyishdan oldin ham oʻzini gʻolib deb hisoblardi. Bu yerda, bir nuans: boshqa bokschilar uchun boks faoliyati uchun kurash boʻlsa, Fury uchun esa bu eʼtirof va oʻzini oʻzi anglashning yangi bosqichi edi. Shuning uchun ham u oʻzining titullarini hech qachon qoʻldan chiqarmaydi — chunki unvonlar uning asosiy maqsadi emas, ular uning hayot yoʻliga qoʻshilgan sovgʻa.

Qani endi, bu gaplarga aloqasi yo'qmi, lekin men shunday deb aytaman: Furyni boshqa bilan solishtirib ham bo'lmaydi — chunki u boshqa darajada turadi. Uning intervyularida koʻradigan narsa shunchaki gʻalaba emas, balki oʻziga ishonchning bir turini ko'tarishdir. Shunday gap eshitdim bir vaqtlar: „Men ichimdagi gʻolibni oʻldiraman va undan boshqa hech narsani qoʻyib yubormayman.“ Bu nima? Bu uning ruhining asosi! Uni qayerga qoʻygan boʻlsang, u oʻsha joydan gʻolib boʻlish yoʻlini topadi. Menga yoʻq — asosiy narsa Furyning bu ishtiyoqini koʻrishdir. U ringga qadam qoʻyganda, u oʻsha paytda barcha quloqlarni tinglashni boshlaydi, chunki uning soʻzlarida maʼno bor, oʻziga xoslik bor. Boshqalar chempionlik uchun kurashsa, u oʻzini qachonlardir yoʻqotmaydigan gʻolib hisoblaydi. Va bu gʻoyani boshqa hech kimga yuklamaslik mumkin emas. Yana bir nuansa — Furyning oʻziga xosligi. U oʻzini oʻzi boshqarishga qodir, oʻz yoʻlini oʻzgartirmaydi. Shuning uchun unvonlarni qoʻlidan chiqarmasligini ham hech kim inkor etolmaydi. Chunki u ichki olov bilan yonib turadi, va bu alangani hech kim oʻchira olmaydi.

🔥Olamni aytaman: ofarin Taysonga! Bu yerda barchasi oʻrinida — Furyda hech qachon chempionlikni qoʻldan bermasligi uchun asosiy sabab uning oʻzini oʻzi tanishtirishidagi oʻziga xos "g'alaba" eʼtiqodi! Yana bir gʻalayon keltirsam — 2021-yil, Deontay Wilder bilan chempionlik jangida nima boʻldi? U ringga avvaldan gʻolib sifatida chiqdi, chunki uning ichki olovi hech qachon soʻnmaydi. 💪 U shunday intervyulardan keyin hamma vaqt qilganidek: "Men toʻliq boʻlsam, hech kimning imkoniyati yoʻq!" — bu soʻzlari emasmi, hal qiluvchi omil?! Uning ruhi — bu uzoq vaqtdan beri oʻrnatgan xususiyat, jamoadoshlari esa buni "oʻz uyida" deb atashadi. Yuragining olovi esa boshqa hech kimniki kabi ishonch bilan yonib turadi! Qani endi... boshqa barcha nomlar bilan solishtirishning hojati yoʻq, Fury boshqa darajada turadi!

Tayson Fury unvonlarini qoʻlida tutib qolishiga hech kim hayron qolmasin, chunki men buni yillar davomida kuzatib keldim — boshqa narsalar bilan emas, maʼno bilan. Hamma Fury intervyularidagi „ichki gʻolib“ni eslatishadi, lekin menga koʻproq uning oʻyinda koʻrsatgan haqiqiy zaxira quvvati qoʻshilib turadi: oʻyin davomidagi oʻyinning oʻziga xosligi. Bir marta Klitchkoga qarshi kechgan duelda qattiq bosim ostida qolganda, u birinchi raunddayoq boshqa yo’lni topdi. Oʻshanda koʻpchilikga yoʻqdek tuyulgan narsa — uni chorakdan soʻng oʻtishga majburlash edi, lekin u oʻzi belgilangan yoʻlni oʻzgartirdi: chap qoʻl bilan urishni oʻzgartirdi, oʻzini himoya qildi va uchinchi raundda bosimni oʻz foydasiga burdi. Bu uning gʻalaba ruhi bilan chiziq harakatini birlashtirgan payt edi — shuning uchun ham koʻpchilik uni uzoqdan teng deb hisoblasa, Fury oʻzining toʻliq boʻlmagan holatida ham gʻalaba yoʻlini topib oladi. Shunday qilib, unvonlarni qoʻlida saqlab qolishi uning faqat maʼnaviy jihatidan boʻlmaydi, balki amalda, ringda koʻrsatgan oʻyinining taktik ixchamligidan ham kelib chiqadi. Uning „ichki gʻolib“i qoʻldan chiqsa ham, boshqa gʻolib turi — chiziqda oʻzgarishlarni his qilish va zarur paytda oʻzaro taʼsirni oʻz foydasiga burish — oʻsha yerda qolib ketadi.

Aytish kerakki, bugun yigʻilganning oʻzini yaxshi bilaman — har birimiz Taysonning intervyularidan shu qadar koʻp olishimiz mumkinki, uning gʻalaba ruhini oʻrtoqlarga ham ulugʻlab oʻtiraman. Sababi, unga qarshi boʻlganlar hammasi yoʻqotishadi. Bu yerda oʻtmishdagi Klitchko bilan boʻlgan suhbatning oʻzi hayotiy dars boʻlib qoladi: Fury ringga qadam qoʻygan paytda, u oʻsha daqiqada allaqachon gʻolib edi. Uning soʻzlari bilan oʻylang: „Men 20 yil oldin oʻspirin edi, lekin ichimda narsa bor ediki, unga hech kim qarshi tura olmaydi“. Bu nega shunday? Chunki uning gʻalaba eʼtiqodi uning ichki oloviga bogʻliq — va shuning uchun titullar uning qoʻlidan chiqmaydi. Buning isbotini boshqa hech qayerda koʻrmaysiz: Furyni ringda koʻrganlar ham, intervyularda tinglaganlar ham bilsa-ki, unvonlar uning asosiy maqsadi emas. U oʻzini oʻzi anglash yoʻlida harakat qiladi, va chempionlik unvonlari uning hayot yoʻlidagi qoʻshimcha sovgʻalar. Shuning uchun ham u oʻzini „ichki gʻolib“dan mahrum qilishni istamaydi — va bu yoʻlda hech kim uning oldiga chiqolmaydi. Qani endi, chiziqda oʻzgarishlarni his qilish va gʻalaba ruhini saqlab qolish — bu Fury uchun asosiy ishonch manbai. Uning oʻyinidagi taktik ixchamlik va bu ichki ishonch birlashganda, unvonlarni qoʻldan chiqarmaslik esa tabiiy natijaga aylanadi.