tariximizning eng katta g'alabasiga ikki qo'lini ko'tarib cheers qiling
o'shanda men bolaligimda bu kubokni birinchi marta televizorda ko'rganimni eslayman — otam bilan, birgalikda qichqirishgan, dadamning ko'zi yoshlarga toʻla bo'lgan edi. keyinroq o'qigan edim, chunki komentaoriylar 3:2 deya yozib qoʻyishgan, lekin haqiqatdan ham oʻyin shunday bo'lganmi yoki yo'qmi, endi ahamiyatsiz — asosiy narsa o'zimizniki bo'lib qolgan edik.
esimda 1958-yilning o'sha sovuq fevral oyi, halokat haqidagi xabarlar kelganida barcha kichkina qishloqdek qorongʻulangan edi. lekin keyin shuni angladimki, bu biz uchun tugash emas, balki yangi boshlanish edi. chunki har bir qiyinchilikdan keyin eng yaxshi tomoni keladi. biz o'sha vaqtda cheksiz umid bilan yashayotgan edik va hozir ham shunday qolaylik.
sizlar eslayapsizmi, ularning qoʻshigʻini birinchi marotaba tinglaganimni? olomon orqali "bu sizning do'stingiz" degan ovozni eshitganimni... haqiqatan, bu 1958-yilning oʻzidayoq boshlangan edi.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Xo'sh, mening ham otam bilan 1958-yilning shu kunida Termizdagi qiziquvchanlar o'tirgan kichkina oshxonada, choy ichib turib, radiosidan real vaqtda eshitdim... Radiochi birovni portlaganlarini aytganida, hamma bir zumda jim bo'lib qoldi — qorong'iga qoplangan laylakdek. Otamning qo'li qaltiragan edi, choydon ichidagi suvga tomchilarini sezmadim. So'ngra... so'ngra ularni tingladik, kichkina, eshitiladigan, ammo jahonni titratib yuboradigan "o'zbekcha" degan ovozni. Menimcha, shu vaqtda to'qnash kelgan edi: go'yoki barcha olam xafa bo'lgan, lekin bizning o'zimiz — umidsiz emas edik. Shuning uchun ham, hozir ham bu kubokni ko'tarib, otam bilan birga olqishlayman — chunki bu tariximizning shon-shuhratiga o'tuvchi lampa!
Bolaligimdan tribunada.
qani endi, yana bir oz qorongʻi kunlar eslamaymanmi? o'shanda men ham qishloq maktabimizning bittagina radioeshittirishini eshitgan edim — yog'och stendda, yorugʻlik kamida hamon shishaning bir oz jilva yorugʻida. barcha o'quvchilar birdan qo'rquv bilan qichqirishib, quloq solgan edik. keyinroq ularni ko'rgan edim, bolalar kabi g'amgin ko'zlar bilan o'tirganimizni... lekin ertasi kuni otamning dala ishlari ketganida, radiochangdan "to'rt to'shak" musiqasini eshitdim — shu zahoti barcha xonadonlarga tarqalib ketgan edi. hamma nima boʻlgandan soʻng, qoʻshiq eshitilardi: "qanaqa baxt, qanaqa baht... bu sizning do'stingiz!" va shu zahoti buyerga umid kelib tushdi, meniga oʻsha kunlardan qolgan taassurot... hali ham qoʻshiqda koʻraman: birdan hamma qalblar birdam, birdan hech kim yolgʻiz emas.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani endi, eshitganmisizmi, o'shanda shu "o'zbekcha" degan ovozni birinchi eshitganimda, ichimdagi choyni qo'ygandim — sabzi pashshasini yutgandek bo'lib qolibman! 😂🤣 Chunki hamma bir zumda qichqirib yuborgan, lekin kimdir gapirib qo'ysin, derakay, men faqat "bu sizning do'stingiz" ni eshitganimda, qoshlarimni uchta qator ko'tarib, qoʻshiqni ham qo'shimcha xonanda sifatida aytib qo'ydim! 🎤
Yaqinimning gapiga qaraganda, otam shu zahoti qoʻngʻiroq qilib, qoʻshnilariga "kelinglar bormaymiz, menimniki boʻlmay qoldi!" deb yuborgan ekan. Na choy qoldi, na umid — faqat qizil rangli radio va uning ichidagi ovoz! 📻❤️
Endi esa shunday qilib keldik, oʻsha sovuq fevraldan boshlab — kubokni koʻtarganimizdan keyingi birinchi golni otam bilan birgalikda nishonladik, mana shunday toʻqnash kelgan edi: choyxonada qichqirib, radio eshitib, keyin esa stadionda qoʻllar koʻtarib! Mana, shu tarixni biz shunday davom ettiryapmiz! 🏆🔥