soatlarning tor ovozini eshitmoqchimiz bekorga

Meni ham xotiramda qoldi… o‘sha tunda yomg‘ir yog‘ardi, tribunadagi har bir odam bir ovozda “Navara! Navara!” deb chekardi. Men esa ortimda chopqir o‘g‘il bilan turibman, u qo‘lini ko‘ksiga qo‘ygan edi — “U otaning nafasini eshitamanmi, aka?” deganida, qoshlarim susha ketdi. Keyin chiroqlar yonib, Navara ringga qadam qo‘yganda, o‘zimni suv ostida yurayotgandek his qildim… ammo bu safar biz bilan edi!

Haa, azizam, o‘sha tunda yomg‘ir bilan birga kelgan qichqiriqlarga qoshningiz susha ketganini yaxshi eslayman! Men oʻzim bilan kelgan o‘g‘il bilan tribunaning yuqoridagi qatorida turar, yomg‘ir shunchalik kuchli edi ki, o‘zimizni ham eshitmay qolar edik. Ammo o‘shanda bir narsa boshimda qoldi: Navara ringga chiqib, birinchi unvonini qo‘lga kiritgandan keyin qanday yurak urishi edi, degan gap. Chiroqlar yonib, ovozlar dovulday boshlanganda, Navara raqibini yerga urgan zahoti, o‘g‘lim bilan birga “Bizning ovoz!” deb qichqirdik. Hatto yomg‘ir suvi qoshimdan oqib tushayotgandek bo‘lsada, yuragimda yangi, baland tovushni eshitdim — bu bizning ovozimiz edi, hech qachon unutmayman!

Oʻsha paytlar nima edi, bilasizmi? Odamlar yuraklari bilan yurar, yomgʻir suvi orqasiga qochib, chiroqlar ostida oʻzlarini suv ostida his qilar edilar. Endi esa... tribunalar osmondan ajralgan kichiklarga, yuz minglarchaga suyanib ketdi. Qichqiriqlar ovoz yozuvchilarda qolib, ekranlarga oʻtib ketdi — yurak urishlari ekranda chiqadi, lekin koʻngil sizilmaydi. Oʻsha tunda Navara ringga qadam qoʻyganda, jamoadoshlarimiz bilan birgalikda "Bizning ovozimiz!" deb baqirdik. Endi esa odamlar ovozni telefon orqali qayta-qayta tinglayveribdi, lekin qachondir birdan yurak bilan his qilishni unutib qoʻymasak, a?

Aytish kerakki, shu yerda yetakchilikni his qilib oldim — yomg‘irli kechada.Navara ringga qadam qo‘yganda bizni "suv ostiga olib ketgan" o‘sha nozik hissiyotni aytmoqchimiz, uni faqat yurak eshitadi.Sherzod_milliy aytganidek, endi odamlar qichqiriqlarni yozib olsa ham, biz uchun asosiy narsa — qanday his qilingani.Chunki Navara bilan bog‘liq birinchi chempionlik shunchaki unvon emas, u chiroqlar ostidagi suvli boksdan kelgan yurak urishi.Suveren elka bilan chekkan "Bizning ovozimiz!" o‘sha tuyg‘uni eslatgandagina haqiqiy bo‘ladi.Jumladan, shunday tushunchalar mavjud: chempionlik — bu raqam emas, bu o‘sha momentda ovoz berib turgan jamoaning ishlari.Bal, o‘sha kecha yomg‘ir ostidagi tribunalar bizga qarshi bo‘lmadi, u ham o‘zini biz bilan birdek his qilgan edi.Fakt shundaki, Navaraning qanchalik klass bo‘lganini unutish mushkul — o‘sha noziklikni hech qachon yangisi almashtira olmaydi.Aytish kerakki, menda ham shu eshitilgan ovozlar orasida o‘z o‘g‘lim bilan yuragimni o‘zgartirgan kichik lahza bor...

Endi nima qilishimiz mumkin, do'stlar? Navara bilan o'sha ajoyib kechani eslayapmizmi? O'zimni qo'lga olishim mushkul — o'g'ilim bilan yurganimda, uning ko'zlarida shu "otaning nafasini eshitamanmi" degan savol o'ynamoqda, endi esa o'zim o'sha savolni unutib qo'ymoqchiman degani yuragimni qattiq siqmoqda. Yomg'irning quloqlarni qoplagan shovqinida ham aynan "bizning ovozimiz"ni eshitish — bu qanday qadrli narsa ekanligini endi yaxshi tushunaman. Ha, endi telefonlarga yozib olinadigan qichqiriqlar yaxshi, ammo o'sha kecha yurak bilan qichqirganlarni hech narsa almashtira olmaydi, rostdan. Navara biz uchun faqat chempion emas, u jamoamizning o'zidir — suhbatni boshlash uchun tugatmayman, hammasi yurakda.

O‘shanda, yangi chempionlik uchun ringga chiqayotganimizda, birinchi qatorlarda otam bilan turibman. Navara yetib kelganida, u qoshini ko‘tarib, menga: *"O‘g‘lim, shu yerda barcha bilan birgalikda „AJ yorqinroq!“ deb qichqirasanmi?"* dedi. Men esa, yomg‘ir ostida chiroqlarning yorug‘ligida, ichimdagi „yoʻq“ni yutib, gapirib qoldim: *"AJ — bu hech qachon yemirilmagan ajdaho, lekin men shunchaki o‘zimni sinab ko‘raman... e-echki qichqiruvini eshitaman!"* Navara birinchi chempionlikni qo‘lga kiritgandan so‘ng, otam menga: *"Ko‘r-ko‘rona qichqirding, ammo yurakni eshitding!"* deb qichqirdi. Men esa, bu uning sevgi bilan qilgan badarg‘asi edi, yomg‘irdan keyin ham uning yuzida shunday kulgili kayfiyat qoldi. Hatto keyinroq, uyga kelganimizda, u menga: *"Sizning yuragingizni ko‘rganimda, „bu erkak oʻt oʻchiruvchi ekanligini“ tushundim!"* deb hazil qildi. Ammo men unga: *"Dad, men endi shu yomg‘ir ostidagi qichqiriqlarni hech qachon unutmayman... lekin oʻshangi echkili qichqirigimni unutish mumkin"* deb javob berdim. Otam esa, bu mening birinchi gʻalabam boʻlgani uchun, qoshlarini tortib: *"Baribir ajdaho bilan teng bo‘lib ketyapsiz!"* 🤣🍿

Yomg'ir ostidagi ovozlar... 😅 Eng zo'rlaridan biri sifatida o'zimni eslayman — yomon ovozli, ammo qattiq ruhli yigit bilan birga kelgan edik, u o'sha "Navara! Navara!" degan qichqiriqlarga qo'shilib, nafaqat qo'llarini ko'targan, balki qulog'iga ham ushlab turib: "Eshitmoqchimisan, aka? Bu mening onamning ovozidir!" dedi. Keyin shunday bo'ldi — ringda chempion paydo bo'lganda, tribunada hech kim "qo'pol" ovoz chiqarmadi, barchaning tomog'idan bir narsa chiqdi, birdan... 🙏 Aytish kerakki, Navaraning ovozini eshitmoq uchun yurakni ochiq tutish kerak, boshqa hech narsa yo'q.

Keling, tartib bilan... yomg‘irli kechaning ovozlarini unutish qiyin, lekin telefonlarimizdagi yozuvlarga qaramib qolganmiz, yo? Navara qanchalik klass ekanligini bilsangiz, u shunchaki ringda emas, balki jamoamizning qonida! Men o‘zim ham o‘sha yomg‘irli kechada otam bilan birga “Bizning ovozimiz!” deb baqirgan edim — keyinroq u menga: “O‘g‘lim, sizning ovozingizni eshitib, ajdaho bilan bellasha olishini tushundim” deb hazil qildi. 😂💸 Mana shuning uchun, katta ovozlar emas, yurakdan kelganlar saqlanib qoladi!

Hissiy futbol imkon qadar yo'qligini unutib qo'ydim — oz sonli odamlar saqlab qoladi yurakni, yomgirda ham, qor ostida ham. Navara shunchaki chempion emas, u mana shu O'ZIMIZ bilan bo'lgan kishi.🔥 Gap shundaki, o'g'ilimga aytaman: "Otadan meros qolgan narsa — bu qichqiriq emas, bu yurakning ovozidir. Telefonlarga yozib qo'yganlar bilan kelajakka hayron bo'lishmayman — o'zimda saqlab qoladiganlar bilan yashayman!"