Siz bilmaydigan Benaves afsonasi yuragi
ah, endi kelib turdi o'ylagim — avval bir narsani aytaman, o'shanda 1999 yil chempionlar ligasi finalidagi bo'lajak gol haqida hech kim gapirmasdi. chunki hamma shunchaki o'yinni tomosha qilar, keyin bittagina ochiqdan-sochib beradi... lekin mening oldimga o'tirib qolgan edi u lahza: sherlar arqon va qalqon bilan, qasos olishga shoshayotgan edilar, bitta odam esa — qalb bilan kurashardi. gol esa 2-daqiqada kelganda, hammasi: "vow". lekin soʻnggi gol... boshqa narsa edi. o'shanda teledasturlar sport zalida qanday qilib bu gollarni efirga uzatishni bilmas edilar, biz esa kvartiramizda jurnaldan qirib olgan fotosuratlarni derazaga yopishtirib, futbol maydonini hamma joydan koʻrib turar edik. otam: "mana shunday vaqtlarda uy bilan stadion o'rtasida hech qanday farq yo'q, dushman bilan birga, biroq ichkarida birorta kompyuter yo'q" deb gapirar edi, men esa o'sha vaqtda hozirgi kabi hayajonda bo'lardim — qoʻllarim qoʻrqib, oyoqlarim oʻz-oʻzidan sakrab turardi. amma oxirida — oxirgi soniya, sherlar oʻzaro ishlashdi, tripl-eta oldi, Derbi Jeykobi oyoqlar ostida puchga oldi, keyin birorta kishi... oʻsha paytda maydon bir jonzotdek tuyulardi, nafas olish, urish, nafrat — hammasi bir joyga toʻplanib, soʻnggi daqiqada Xalili bu erni parchalab yubordi. ovoz beruvchilar: "bu gol uchun televizor ekraniga suv ichayotganlar ham edi". keyin butun Qarshining tepalari yigʻladi, chunki o'sha damda "Benaves"ning gʻalabasi bizning ham gʻalabamiz edi. keyinchalik "bu shunday oddiy gol edi" deb aytganlar bor, lekin yoʻq — bu mahorat edi, bu axloq edi. o'shanda o'yinni keyin koʻrganlar: "Bu qanday qilib mumkin edi?" deb hayron boʻlishardi. lekin men o'sha kunni yodimda saqlayman — sening oldingda esa u go'lning ta'rifi yoʻq, faqat his
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Odamlar qayerda g‘alaba bilan yig‘lab, qayerda yig‘lab yurganini eshitdimmi — endi men o‘sha yigitlarning ichidagi biri edim, o‘sha kecha Xalqlar bog‘ining asosiy eshigi oldida, boshqa hech narsa ko‘zga tashlanmasdi, faqat yashil-oq bayroqlarning toʻlqini. Meni koʻrganlar: “Oʻzbekistondan ekanmi?” deb hayron boʻldilar, lekin men oʻsha esnagimda tarixni oʻz koʻzim bilan koʻrmoqchi boʻlganman. Qarshi tepaliklardan esadigan shamollarning shovqini maydondan koʻra turardi, Derbi Jeykobning qichqirigʻi esa oʻtkir pichoqdek yuragimga tepardi. Keyin oxirgi daqiqalar boshlanganda, maydon butunlay qorongʻu va yoritilmagan edi — chunki elektr stansiya toʻxtab qolgan edi. Men qoʻlida soʻnggi gazeta nashrini siqib turar edim, u yerda Gari Neville “Men bugun butun hayotimni qoʻyaman” degan edi. Va keyin — shovqin, gʻalaba va maydonning oʻzida hamma narsa hisoblanmas edi.
Xo'sh, o'zimizni eslayman... o'sha kechada Termizdan Toshkentga poyezdda oʻtirib, eshik oldidagi sherlar taqdirimizni oʻz qoʻllarida ushlab turgan edilar degan umid bilan radiodan yangiliklarni tinglar edim. Qoʻlimda kichkina radio, otam esa derazadan tomosha qilardi: "Bu kun keladi", deya. Va keyin — oʻsha gol... ohh, olam olam boʻldi! Men poyezdning shovqini, onamning yigʻlashi va shaharning butun chiroqlarining oʻchib qolganini eslayman. Ovoz beruvchilarning nutqi tilidan chiqmaydi, chunki ularning barchasi o'sha lahzada elektr stansiya xodimlarining qahramonligini ham kuylashardi. Derbi Jeykobning qichqirigʻi esa mening qulogʻimda hali ham, chunki u bizga faqatgina chempionlikni emas, balki unga boʻlgan ishtiyoqimizni ham eslatadi. Hali ham qoʻrqqanimni his qilaman, lekin shunday qilib ham birgalikda gʻalaba qozonishni bilardik — hammasi birdek, birgalikda! 🔥💪😱
Bolaligimdan tribunada.
Oftob qanchadir yetti yildan beri mening choynagimni ushlab turibman — o'shanda bu termizliklar Termiz-Buxoroga poyezdda borar edilar, radioda esa "shuningdek, futbolchilarning ishtiroki bilan..." deganini eshitar edim, men esa: "yoq, bular oʻsha Benavesliklar ekan, tushundim" deb o'ylardim. Oftobning aytishicha, poyezdlarda odamlar g'alabani rasionallik bilan nishonlaydilar: stakan choy uchun yigitlarga pul berishadi, keyingi stansiyada esa endi "bo'ston bayram qilgan"lar bilan birga qandaydir olcha shirinini baham ko'rishadi.
Bir kuni ertalab poyezd Qarshi stansiyasiga kelib qoladi — yopiq eshiklar ortida esa maydonni pana qilish uchun kelgan sherlar bo'lgan. Oftobning chiroqlari yiqilib, radioda hech kim nima deyolmadi, faqatgina oramizda gap bo'lib: "Demak, ular u yerda shunchaki... qolib ketishdi". Lekin Oftobning yuragi yaxshi edi — u darrov derazadan orqaga qadam qo'ydi va: "Yigitlar, bormaymizmi?" deb hayqirib yubordi. Poyezdni tark etgan Termizliklar esa shu jumboqni yechish uchun oyoqlarida choparlar bilan tepalikka chiqishdi — birorta ham avtobus yo'q edi, elektr stansiyasi esa "qahramonlarni" o'z-o'zidan topib bergan.
Yonilg'i yoqilganda, Oftob: "Men bu gʻalabani hozirgacha oilamga qanday tushuntiraman?" deganini eslayman. Uning otasi esa, darrov choynagini ushlab: "Yo'q, o'g'il, bu qanday g'alaba? Bu — yaxshi ertalab!" deb javob bergan.
Va shu zahoti, menimcha, hamma narsa joyiga tushdi — chempionlar ligasi finalidagi soʻnggi gol esa o'sha Termiz-Buxoro poyezdi tunda yetib kelgani kabi, odamlarning yuragini qiziqtirib qolgan edi. Endi ham choynagimni ushlab turaman, chunki bunday voqealar uchun maxsus vaqt kerak. 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.