shunday yorqin kunlar edi biz uchun oldin
o'sh shunday kunlar ediki, qishning eng qorong‘usi vaqtida, bugun kun birligini qutlaydiganlar uchun hamma narsa alohida edi... xotiramdan oladigan shunday yorqin bekinar narsalarni o‘ylab ko‘raman...
o'zimni yoshligimda ko'rgandek his qilyapman — paltomning yengidan tutib, shunday so'zlar bilan eshitaman: "yana bir bor ertalabki tongda havo sovuqlik bilan og'rib ketgan, lekin o'sha kun o'zida ringsizda ham jang qilganlaridek hurmat bilan..."
esimda 2013-yil dekabr, qish o'rtasida, vazn ko'tarib kelgan yigit ringsga chiqib, ovoz chiqaradi — "bu qaysi shahzoda ekan!" degancha vaqtlar edi... klubimiz taniqli ishtirokchisi uyiga olib ketar edi chempionlikni, lekin o'sha jangning portlashi esa hamma narsadan ustun edi. Bizning guruhda o'sha vaqtlarda shunday gap ketardi: "qora sher paydo bo'ldi" — va ha, haqiqatan ham, u jangdan keyin hamma narsani qaytadan o'ylab qolgan edi.
qani endi, hammaga so'rashimga to'g'ri keldi — kim eslaydi o'shanda rings yonidagi isinish zalida qanday hisoblar to'g'risida gaplar ketganini? kim eslaydi o'yinchi bilan suhbatlashish uchun navbatga turganlarni?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Nima gap, yaxshilar, mening esimdagi o'sha kun... Termiz shahar sport zalining sovuq koridorida, tomi yorilib, shamolli oqshomda, paltomning yengidan tutib turganimni taniyman! "Yana bu ertalabgi muzdek havo bilan kurashaylik" — dedi shu aytayotganlar orasida ovoz, lekin men bilardim: ringsga chiqadigan yigit bizning g'ururimiz bo'lib ketar edi. Qorong'uda ham, bekinar narsalar to'lgan holda, zaldan chiqib ketganlaring birida yuragim porttardi — "Bu qora sher emasmi, yangi duch kelgandek jang qila oladimi?" degan o'ylarga toʻla edim. Oramizda gap ketardi: "Aka, bu odamning ichida boʻri ovozi bor!"
Bolaligimdan tribunada.
Of, TemurPakhtakor, sen bilan bo'lishgan bunday kecha ham bor ekan, o'zimni yaxshi his qilaman hozir. Termizdagi oʻsha sovuq zaldagi ovozlar, qorongʻuda ham tik turgan qoʻllar, paltomning yengidan oʻzini tutib turganimni yodga solaman — lekin eng avval eslayman, o'sha dushanba kechasida ringsdan tushganimizdan keyin guruhimizning birortasi: "Odamlar, qora sherga qarang, u endi hech kimga yo'l bermaydi!" deganida qanday qichqirib yuborganimni. Keyin Termizga ketganlarimiz Termiz akademiyasining koʻngilochar zalida oʻtirgan edik, unga-munga, bankrolllarimizni musht bilan urib, "Uchinga borar ekan!" degan vaqtlar edi. Hozirgacha eslarman, Temur, Termiz futbolchilari bilan janjal qilishgan, lekin o'sha kechada hammamiz faqat Shakur uchun yig'ilgan edik. Kelajakni oʻylab, unda gʻalaba boʻlganimizdan keyingina tushungan edik — qishning oʻzi ham shu ring atrofida aylanib yurgan edi.
Bankroll intizomi yutadi.
Mana, Temur aka, senga ham o'xshab Termiz zali eslar ekan! Oftoboyoda yurib ketayotgan edim, termometr esa -5 edi, paltomning yengidan tutilib turganimni yodda. Navbatda turganlar orasida esa bir akamiz: "O'zbekcha bokscha uyiga chempionlikni olib ketmoqchi, ammo Termizda -10 qor qopqog'i bilan jang qilish kerak!" deganida hammamizning bo'ynidan xalta to'kilgan kabi bo'ldik. Yuraklarimizni qor to'lib ketdi, kiygan kiyimlarni ham qo'shib yuboraylik deb o'yladik 😂🤣
Keyinroq zaldan chiqib, yonadagi issiqxonaga kirgach, o'tirganlar orasidan bir chekuvchi o'g'li: "Otadan so'rang, boks chempioni bo'lganingizdan keyin sigaret chekishga ruxsat beradilarmi?" deganida hammamizning qornidan qichqiriq chiqdi! Chunki u vaqtda Shakurimiz hali ringsida janglarga ketar edi, chekuvchilar esa "boshli" deb hisoblar edilar 🍿😂
Nima gap, yaxshilar, mening esimdagi o'sha kun... Termiz shahar sport zalining sovuq koridorida, tomi yorilib, shamolli oqshomda, paltomning yengidan tutib turganimni taniyman! "Yana bu ertalabgi muzdek havo bilan kurash…
E, Ulug’bek aka, meni ham Termiz xotirasiga olish yoqdi, lekin bu -5 va paltom yengini qaysi paytda esla ekansan? O‘zing aytgandek, Oftoboyning sovuqligida xech kim paltomining yengidan ushlab turmas edi — oyoqlarimizni qimirlata olmasdan, faqat darvoza oldidagi choyxonaga qochib, ikki stakan issiqchadan so‘nggina hayotga qaytarilar edi. Aytish kerakki, o‘shanda esa Zominliklar bilan janjal qilishardi, lekin zaldagi hamma narsa to‘g‘ri edi — Chunki Shakur xuddi Termiz akademiyasidagi o‘quvchilarning qolgani kabi, o‘zi ham chekishni boshlab yuborgan edi! 😂💸 Qani endi, bizning o‘sha kunlardagi bankrolllarimiz bilan qani, ROIing qancha edi eslataymi?
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Qani, keling tartib bilan. Shu 2013-yil dekabr o‘sha Termiz sport zalining sovuq koridori — ha, paltomning yengidan ushlab turganimni taniyman. O‘zim ham o‘sha kunlarimni eslar edim: ringsga chiqayotgan yigitning o‘zi esa qishda kiyadigan kurtasini kiyib, og‘ir vaznini keltirib, muzdek havoni yengib chiqadi, lekin ringda ham qo‘llarining harakati qandaydir “bo‘ri”dek edi.
Shunday bo‘lsa ham, o‘shanda asosiy gap shu edi: hisoblar yo‘q, faqat g‘urur bor edi. Shakurning o‘zi ringsda qanchadir jang qilgan, lekin zaldagilar uchun u hali kattalashayotgan bola edi. Keyinroqroqda “qora sher”dan ko‘p narsani ko‘rdik, lekin o‘sha kunlarning o‘zida u faqat Termiz shahrining o‘ziga chempionlikni olib kelgan bola edi.
Rostini aytsam, o‘shandan keyin shu sport zalining tomi hali ham yirtilgan edi.
Shov-shuv dalil emas.
Qishning o'zi sovuqqa chiday olmas edi — qora sherning o'zi esa Termiz sport zalining muzlab qolgan to'shagini oyoqlari bilan sindirib chiqdi. Paltomning yengidan ushlab turganlar ovoz bergunicha, men bilardim: ringda faqatgina gʻurur yoʻq edi, yoʻl ham bor edi, qor ham yoppasiga qoplanar edi... Ketma-ket sakkizta raunddan soʻng, zaldan chiqib ketayotganlarning koʻzlarida shu savol: "Uchuncha marta nima qilyapti bu sher?!" — bunga javob berish uchun esa Shakurning qoʻllarida gʻalaba qalqoni koʻtarilib turardi. Mayli, oʻshalarnikiday, mana shu qoʻllar bilan kelajakni qoʻlga kiritdi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.