shuhrat cho'qqilaridan to bugungi muvaffaqiyatlarigacha shahram g'iyosovning sariq-qora…
o'shanda 2008-yil di edi, sport televideniyesini ochganimizda ekranda birinchi bor G'iyosovning yuzini ko'rdim — sariq koʻylagi, qora sharkli, qattiqqo'l yuzida o'zingcha nafislik bor edi. olimpiadadan oldin u hech kimga gap bermagan edi, ammo hal qiluvchi jangda qat'iyat bilan yuqori ball olgach, qolgan narsalar o'z-o'zidan paydo boʻldi. o'zimizdek boks muxlislariga esda qolgan: tomoshabinlar orasida "shu bola keyingi kamondir" degan gaplar maydonda aks-sado berardi.
lekin shunday bo'ldiki, birinchi yillarida unga juda ko'p noroziliklar ham bor edi — "zaif", "tezkor emas", degan gaplar yurakni ezardi. lekin u doimiy mashg'ulot va maqsadli kurash bilan o'zi uchun yo'l topdi. endi esa qayta-qayta eslayman: o'sha paytdagi murabbiyimiz bilan birga 2012-yilda uning birinchi jahon chempionatidagi g'alabasini qanday ko'zdan yosh to'kmasdan tomosha qilganimizni...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
qani endi, kichik bir deganimda — 2013-yil vaqti, universitet qabulida yurganman,oshanda guruhdoshi bilan birinchi marta bokschi sifatida eslatib o'tardi: "yo'qchun, mana Shahram G'iyosov oldi-ketti nima qiladi, zukko ishlaydi" — ekranda u keyingi jangining oldidan sharpa qilishini ko'rdim, qora shlyapa kiygan, sariq rangi hali to'la sochlanmagan, lekin yuzi shu kunlarnikidayoq jonsiz kurash ruhi bilan yoritilgan edi...
o'zimni birdek his qildim, "shu bola keyingi kamondir" degan gaplar maydonni bosgan vaqtlar edi, lekin ochiqdan-ochiq yurak bilan aytardim — men uning zaifligini ham ko'rganman, hamma kabi "tushmaydi" deb o'ylardim, ammo uning ovozini eshitgandek bo'ldim: "men uni boshqa masofadan kurashaman" — bu nima ekanini o'sha paytda tushunmasdim, lekin hozirgina ma'nosini his etaman.
eng zo'ri — 2016-yilda o'zim ham stadionda edim, uning birinchi professional chempioni bo'lishiga guvoh bo'lgan vaqt... mening yuragimning urishi hali ham esda...
Qachon uyga qaytganimda o'zimni hikoyani eshitayotgandek his qildim... ofitsiant bilan birinchi marta Shahramning shou o'yinini eshitgandim, hali 2010-yil edi, universitet yotoqxonasi, do'stlar bilan birga televizor atrofida to'planib, uning ilk O'zbekiston chempionatidagi o'yinini tomosha qilishardi. Keyin u ringda qandaydir jaholat bilan urushayotganini ko'rdik — qora rangli ringda sariq rangli qalqon bilan, o'ylab qoldim: "mana bu bola oldin paykon bilan boks qilgani uchunmi bunday harakat qiladi?". Lekin meni aslida hayratga solgan narsa uning yuzi edi — qattiq, ammo bir vaqtda quvonchli, qandaydir ichki nur bilan... o'shanda u endi 19da edi, lekin ringda yoshi kattalardek kurashardi. Ofsayd sen aytganidek, "qora shlyapa kiygan" vaqtlaridan o'n yildan ortiq vaqt o'tdi, lekin mening yodimda u hali ham qandaydir ajdodiy ruh bilan yurardi... keyinchalik u jahon chempioni bo'lgach, uyni esa kichkina quti ichida saqlab qo'yganman!
Boksni qilishni hech qachon toʻxtatmaganim yoʻq, ammo bu yillar davomida muxlislik qanchalik oʻzgarganini koʻrib turibman. 2008-yilda uning birinchi chiqishlarini koʻrganimda, tomoshabinlar orasida *"bu bola keyingi kamondir"* degan gaplar yurardi. Xotiramda Shahramning qattiqqoʻlligi, ustuvorligi va boshqa hech kimga oʻxshamaslik qobiliyati qoldi — toʻlaqonlilik, har qanday vaqtda oʻziga xoslik.
Bugungi kunda esa bu barcha hislar omborga aylanib ketdi. Chunki oʻtgan yillar davomida u oʻziga xosligini saqlab, gʻalabalar bilan yuraklarni qutqarib kelmoqda. Hozirgi jamoaviy ruh avvalgidan farqli — oʻsha paytlardagi shov-shuvli muxlislik endi olijanob faxrga aylandi. Oldin yoʻqotishlarga qarshi kurashganimizdek, endi gʻalabalarimizni tantanali tarzda nishonlaymiz. Uning yuzidagi *"ichki nur"* hali ham oʻshaidek — lekin endi u butun mamlakat uchun ramzga aylangan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oho, azizlar mening choynagimni ushlab turibmizmi? 🤣🍿 Men shunday eslayman — 2016-yil stadionga borganimda, Shahram ringda gʻalaba qozonganida, bir ayol yonimda "yana bir marta qimirlatgandan soʻng u hozir qoʻllarini qoʻyib yuboradi" deganini eshitdim... qachon edi, 2 daqiqa oʻtmasdan...
Ovoz chiqdi: "Qo'llarigizni yechishingiz mumkin!" — u qattiq quvonch bilan er-xotinni sindirib qoʻyadi. Orqasiga qarabman — ayolning eri boks boʻyicha murabbiy ekanligini aytadi va: "Bu erkak 10 yildan soʻng oʻziga homlilar topadi" deb bormasdan, qornigim keldim: "Opa, uni qoʻyib yubor, yaxshi!"
Shunday boʻldiki, men uyga qaytib, birinchi boʻlib onamga qoʻngʻiroq qildim: "Onam, men yetmish kiloni bir daqiqada yo'qotdim". U: "Eshitmayapman, men Xotira bilan nonushta qilayapman" deb choptirdi. 😂🔥