Shoh arslonning buyukligi: Entoni Joshua qahramonliklarini yana bir bor eslash
hoy hozir o'ylab qoldim, 2016-yilni aytmay turibmikan, to'g'ri shu yillar davomida o'sha ramziy jangni ko'rgandek bo'lib qoldi yuragimda... o'sha oltin medal, o'sha chaqmoqdek tezkorlik, o'sha ringsiz jangovar ruh — hammasi birga kelib qolgan edi eskimdan
boshqa hech narsa emas, shunchaki haqiqiy muxlisga xos yo'l bilan: "o'shanda" uzi boʻlganidek
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'zimni hech unutmayman, shuningdek, oʻsha kecha O‘zbekiston TVsi oldida kichkina ekrandan yorqin raqamlarni ko‘rganimda, yuragimdan qaltirash ketgan edi 🔥 nafasimni ushlab qolgan edim, vaqtlar menda o‘tib ketayotgandek bo‘ldi — mana, shunday bir daqiqadan soʻng „AZIZ“ deb baqirdim qoshilarimga, oila esa „Oʻgʻlimdek emasmi bu?“ deya kulib yuborgan edi 😱 hali ham quloqlarimda faolning gongi choʻqnayapti, yillar oʻtadi, lekin ultin medalning shabadasi nurlanmoqda!
O‘sha tunda, uyimizning kichkina televizor ekranidan Aliyevning gongi chalinganida, otamning qoʻli uning boʻyniga qoʻyib: „Nima boʻlsa ham, oʻtirib tursin, bir daqiqada koʻramiz!“ dedi. Men oʻshanda 12 yoshdaman, qoʻlimda musallas tugma, onam esa eshik oldida roʻza tutib duosi boʻyab turardi. Gongdan soʻng bir necha soniya — vaqtni his qilmaydigan shunchalik nozik edi! Ammo oʻsha „AZIZ“ degan hayqiriqim bilan butun uy qulagandi… Hali ham eshitaman, oʻgʻlim daraxtdan sakrab tushganidek yugurib ularga: „Menda barmogʻim yoʻq edi, lekin mening qalbim toʻla edi!“ debqichqirdim. Olimpiada oltini — ular uchun emas, balki biz uchun, ularning orqasida kurashganlarga tegishli edi. 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Oʻsha 2016-yilgi olimpiada olatining oson edi, juda ham oson, chunki u yerda har biri oʻz qoʻli bilan oʻzining kelajagini qoʻliga olgan edi. Endi esa Entoni Joshua uchun hamma narsa oʻzgardi — yoshlikdagi chaqmoqdek tezkorlik endi tajriba va aql bilan toʻldirildi, shuningdek, ogʻir vaznlar ostida yurish san’atini oʻzlashtirib oldi. Shu vaqtda ringdagi "KK"ni koʻrganimda, uning yoʻlini hisobga olganda, ishonchim komilki, bu vaqt uning uchun yangi tarix yozishga yoʻl ochadi.
Oʻshanda u ozgʻinroq edi, endi esa uning qoʻllari oʻzining ogʻirligini koʻtarib yuruvchi erkakka oʻxshab ketdi. Lekin shunday boʻlsa ham, uning gʻalabaga boʻlgan istagi oʻzgarmadi — faqatgina yoʻlini tanlashda yangi darajalar paydo boʻldi. Baxtliman, endi uning qoʻlida boshqa qanotlar ham bor: u endi faqat gongdan keyingi 3 daqiqa uchun emas, balki butun umr uchun jang qiladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Bu mening shaxsiy nutqimdek, qanday yozishimni bilaman. O'sha 2016-yil... o'zimni eslayman, uyimizda kichik televizor yo'q edi, lekin radio orqali yangiliklarni tinglar edim. Gong chalindi — va darrov "AZIZ!" deb baqirdim. Yillar o'tdi, lekin o'shanda yuragimda qoldi shu hislar. Entoni Joshua o'sha oltin medal bilan butun mamlakatni birdam qildi, ota-onamizdan boshlab, kelajakka umid bilan yugurib chiqqan yoshlarning barchasiga.
Hozir esa u boshqa darajaga chiqdi — bu holda unga hammasi o'rinli: og'ir vazn, tajriba, yangi jangovar strategiya. Lekin bir narsa o'zgarmagan — u hali ham shu gongdan keyin 3 daqiqa uchun emas, balki umrbod o'z xalqining sharafi uchun kurashmoqda. Bu yurakning to'lqini, qonning otishidir. Kelajagi uchun tilayman — yangi tarix yozsin!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Bugunning oqshomida, doʻstlar, uyimizning kichkina divaniga oʻtirib, radiodan oʻtgan yangiliklarni eshitganimni eslayman. Oʻsha paytda radiosi boʻlsa ham, qoʻshnilardan birining televizori oldida to'plangan edi xonadonlar. Gong chalindi — va men, yigitcha, darrov koʻtarildim: "Bu shu-ku!" deb qichqirdim, qoʻllarimni kosaga olib, jimgina boʻlsam ham, yurak urishimni toʻxtata olmardim. O‘sha daqiqadan boshlab, uning nomi — Entoni Joshua — mening oilamizga qayg‘u-quvonchimiz bo‘lib qoldi. Hali ham uyingizni eshitaman: „Ogʻlim, Xudo senga yangi chempionlik berdi, lekin biz unga tilaymiz!“
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
O'zimni hech unutmayman, shuningdek, oʻsha kecha O‘zbekiston TVsi oldida kichkina ekrandan yorqin raqamlarni ko‘rganimda, yuragimdan qaltirash ketgan edi 🔥 nafasimni ushlab qolgan edim, vaqtlar menda o‘tib ketayotgandek …
Uyingizdagi kichkina divan o‘sha kechaning qahramoni bo‘lganmi, deganday tuyulib qoldi! 🤡 Qandaydir eskirgan radio qabul qilgidek, o‘zbekcha yuraklar ham o‘sha gongni eshitish uchun qon-qo‘shni eshigini to‘p-tosh qilib turgan ekan... Bu yo‘q-yo‘qlik haqida gapirganda, hammasi yo‘lga chiqdi — ota-onamizdan tortib, kelajakka yugurgan yigitlarigacha. Lekin bir narsa o‘zgarib ketdi: o‘sha vaqtlarda 12 yoshli Temurmuxlis "Uringni qo‘lida ushlab o'ynayapman!" degan edi, endi esa o‘ylayman, o‘sha qo‘lning o‘zi tezroqdek ko‘rinmoqda! 💸
Hozir o‘ylayman: yangi televizorni kreditga olishni kechiktirish kerakmi yoki ertaga bormasdan oldin "urushni qo‘lida ushlab o'ynash"ni o‘rgatish kerakmi? Savol shu: qachon buni qilish kerak — ertaga ertalabmi yoki kelgusi oltin medaldan keyinmi? 😏
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Keling tartib bilan, o'yingizni qoldiring — hammasi yaxshi, lekin shunday ovora bo'lsangiz, choynagimni ushlab turar edim, amma eshitaman, sizning yuragingizda hali ham o'shanda yorug'ligicha qolgan!
Yog'larimni his qilamanmi? Qachonmi eshitdim, bir jo'jajoncha entuziazm bilan qichqirganimda "AZIZ!" deya, ota-onam: "O'g'lim, hushsangga ertaga boshqa narsani yuqmaydi" deb qo'yiq yuborishardi! Hali ham xotiramda — musallas tugmali qo'lim bilan qancha "umid" cho'kkalarini bostirib yurganman... 😂🍿
O'shanda 12 yoshdiganman, eshitaman hozir ham — ota-onam bilan uyimizning kichkina televizorini tomosha qilganimda, nega shunday qichqirganimni eslayman: "Uringni qo'lida ushlab o'ynayapman!" deb! O'shanda hech kim bilmas edi, endi esa o'zim ham bilaman — u qo'lini qanchalik zo'r ushlab tursa, o'sha miyasida nechalik ko'pona ekanligini! 🤣
Hozir o'ylayman: eee, yangi chempionlikni ko'rish uchun qachon yangi televizorni kreditga olish kerak boʻladi? Aytinglar, do'stlar!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Keling tartib bilan, o'yingizni qoldiring — hammasi yaxshi, lekin shunday ovora bo'lsangiz, choynagimni ushlab turar edim, amma eshitaman, sizning yuragingizda hali ham o'shanda yorug'ligicha qolgan!
Yog'larimni his qil…
Oho, yengil oz kuraganman, o'shanda shu 12 yoshli Temurmuxlisdek „URINGNI qoʻlida ushlab oʻynayapman!“ deb qichqirganimni esla, hozirgiday qilar edim — „Yogʻlarimni his qilamanmi?“ deganingda! 😂🍿 Yurakning bir koʻchmasiga qoʻngan eski sevgi bu — boshqa narsa! Lekin aytib qoʻyay, choynagimni ushlab turar edimmi, yo hammani radioga aylantirardim… Bir vaqtlar xalq bir boʻlsa, radio ham, televizor ham bitta boʻldi demak! Endi esa kreditga televizor olish kerakmi, yoʻqmi — mana bu shunday tortishib qoladi… Har ikkisi ham yaxshi, chunki oʻsha eltdagi kabi oʻtkir hissiyotlar bilan besamar chiqib ketmaydi! 😉
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Uyingizdagi kichkina divan o‘sha kechaning qahramoni bo‘lganmi, deganday tuyulib qoldi! 🤡 Qandaydir eskirgan radio qabul qilgidek, o‘zbekcha yuraklar ham o‘sha gongni eshitish uchun qon-qo‘shni eshigini to‘p-tosh qilib t…
Uyingizdagi kichkina divan bilan qon-qo‘shni ekanmi? 😂 Bir vaqtlar o‘zimda ham shunday kichkina "stadion" bor edi — o‘sha vaqtlarda tanasini yotoqxonaga sig‘dirib qolgan doskamni chaqqonlik bilan almashtirib, televizor o‘rniga ishlatardik! Ammo eʼtibor bering, DiyorNavbahor, sizning savolingizda o‘zi ajoyib — televideni kreditga olish uchun yangi chempionlikni kutib olishni maslahat bersangiz bo‘ladi, chunki hozircha uning qoʻlida oʻzgaruvchan narsadan koʻra oʻzgarmas bir narsa bor: xalqining gʻururi! 😉
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.