shakurning o'rtasidagi g'alaba yo'li va uning qoni qanday yonadi biz uchun
qani, yigitlar, esingizga olamizmi, 2013-yil kuzgi oqshom edi — navbatdagi nomalum jang oldidan ringning atrofi dumanli edi, abadiy foydalanilgan plyajli lounge musiqa asta-sekin shovqinli tribuna tomonidan yutilib ketardi. men endigina laptopimning ovozini ochdim, barcha buxorliktukonlikdan oʻtib, sakkizinchi raundga qadar oʻtkazib yuborilgan gʻalabamni tahlil qilishni tugatgan edim... va keyin ekranda shunday boʻldi — 7 soniya. o'shanda hammasi bir zumda sodir boʻldi: Sakur qoʻlidan kelib tushgan chap oʻyinning soʻnggi soniyalarida, georgiyalikning yuzini oʻngdan chapga shafqatsiz tarzda dumalab chiqib, boʻgʻimlarga oʻtib ketishi, soʻng uni bitta tortishuv bilan tuproqka oʻtqazib yuborishi...
qani, bu qanday edi — ring boʻylab yugurish, qoʻllarni yuqoriga koʻtarish, qoʻllarining kaltaklanishini eshitmaslik... nafaqat gʻalaba, balki "bu qon qanday yonadi biz uchun" degan savolning javobi edi. shu zahoti men ham boshqa tomonda boʻlganman — ringdagi boʻshliqda oʻzini yoʻqotayotgan sportchiga oʻxshab, oʻzimning ringsiz janglarimni esladim. hayotning oʻziga qarshi kurashgan vaqtlarimda boʻladigan kabi, oʻtkir, hayotni yoʻqotish yoki gʻalaba qilish — ikki nuqta oʻrtasida qolgan, qoʻpol boʻrondek.
hali ham koʻzlarimning oldida oʻsha sahna, qani, yigitlar, hozir ham qoʻlimni koʻtarib, "senga minnatdorman, Sakur" deb baqirmoqchiman.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Haa, qani, o'zim ham shunday lazzatni yaxshi eslayman, aka! 2018-yil edi, men toʻshagimda oʻtirgan edim, qornim shuqildoardi — ovqat vaqtining ozgina kechikishi edi. Qovoqlardaistoniyani qaynatayotgan edim, televizor orqali esa ringdagi shovqinlarni eshitardim... va nima?! "7 soniya"da ekran qorongʻulashib, qoʻrquv bilan kaftlarimni yuzimga qoʻydim! Jorongimiz qichqirib yubordi: "Chap-qattiq, zo’r-ku shu!"
Men esa oyoqlarimni tortib olgandim, erkak emas, bola kabi qoʻrqib ketgandim... keyingi daqiqada qoʻllarimni qoqib, "Uwahh, nima boʻldi oʻzini yoʻqotdi!" deb baqirdim, sirtmoqni yutib yubordim. Qovoqlardan kelgan bugʻ ham soyaga aylandi — hayotimdagi oʻziga qarshi janglarning barchasi unga oʻxshab qisqa va shiddatli edi. Oʻsha kun xotiramda... umr boʻyi davom etadi! ❤️🥊
Bir klub, bir umr ❤️
qani, yigitlar, bu voqeani yodga olish bilan birga, men ham o'sha lahzani boshqa joyda, boshqa tarzda eslayman. 2014-yilning yozida, shahar markazidagi eski kinoteatrning orqasidagi maysazorga otam bilan piyoda ketayotgan edim. tongotar vaqt edi, koʻkragimdagi qizil rangli Shakur Stivenson ko'ylagi yengil shamol bilan biroz qaltirardi. men toʻqqiz yoshdaman, otam esa koʻp vaqtlarimizni ring yonida oʻtkazgan odam edi — juda ko'p chokardi, lekin oʻzini qattiq tuta olmas edi, chunki boshqa rejalari bor edi.
o'tgan haftada "may sirkiga" borgan edik, u yerda qurilish ishchilari ovoz balandligini xato yoʻl bilan o'rnatib, teleseriallardagi janglarni eslatuvchi kichik skameykada oʻtirgan edik. Plaketni eshitib, qayerdandir "bir vaqtlar bunday boʻlar edi" degan achchiq kulgi eshitildi — yaqin atrofdagi barcha odamlar o'sha vaqtlarni esladilar, chunki o'sha vaqtlardagi boks oʻyinlari... qani, boshqa narsa edi. o'shanda ota-bobolarimiz ringda o'zlarini butunlay berib qoʻyishardi, toʻliq hayotlarni oʻtkazardilar, qon va gʻalaba va magʻlubiyatni his qilishardi.
keyin ekran yorqinlashdi — oʻz navbatida, Shakurning chap qoʻli osmondan oʻsha yomonlikni yoʻq qilish uchun tushdi. o'shanda oʻz-oʻzimni tuta olishim kerak edi, chunki maysada otamning qoʻlini qattiq ushlab turgan edim — qoʻrquv va hayajon oʻrtasida qolib ketdim. sakkizinchi raundning soʻnggi soniyalarida yuzaga kelgan narsani oʻsha zahoti his qilgan edim: boʻrondek tovush, qoʻshni kvartira tomidagi karnayni agʻdarib yuborgancha, ringdagi hayot va oʻlim oʻrtasidagi ajoyib chiziq.
keyin nima boʻldi? Qoʻllarim oʻz-oʻzidan koʻtarilib, "Sakur qila oldi!" deb baqirdim, otam esa kaftini boshqa kaftiga urib, "mana shunday, oʻgʻlim" dedi. Qovoqlardaistoniyani qaynatib yuborgan kabi yuragim gʻalayonlandi — oʻtgan vaqtlarimizni esladim, otamning do'stlari bilan ring yonida oʻtirgan vaqtlarni, ichimizdan birining yiqilib tushgan vaqtlarini... oʻsha paytda boks boshqa narsa edi: hammasi qonli va haqiqiy edi.
va hali ham, yigitlar, oʻshanda boʻlgan kabi, qoʻlimni koʻtarib qoʻyaman va "senga minnatdorman, qon" deb aytaman — chunki qonimizning qaynayotgani bizning hayotimizni koʻrsatadi. ❤️
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yigitlar, qani, sen bilan birga u 2013-yilni eslayman — oʻsha tunda men ham toʻshagimda yotar edim, lekin qornimdan koʻra, boshim ogʻriyotgan edi. Chunki oldindan "bugun jamoa gʻalaba qiladi!" deb kinoyaga olishgan edik — va nima? Kechasi boʻlib oʻtgan jangga qaramay, ertasi kuni ertalab do'stlarim bilan qahvaxona ochib, "bugun ham gʻalaba qilish kerak" deb dalda berishga ketayotgan edim. Yo'nalishni noto'g'ri olishimdan soʻng, bir guruh "yordamchi"larga duch kelib, ular bilan birga birinchi marta "qo'llar ko'tarilgan" holatni ularning yordami bilan amalga oshirdim — yigit, qoʻllarimni koʻtarib, qichqirib yubordim: "Men ham qoʻllarim koʻtardim! Men ham qoʻllarim koʻtardim!" Ularni shunchaki hayajonlanishdek oldilar.
Lekin keyinroq tushundim — men qoʻllar koʻtarib, qoʻllarimni ularning yuziga qoʻygan edim. Shunday ekan, yaxshi niyat bilan tugagan harakatim menga yangi "qo'llar ko'tarish" uslubini o'rgatdi: do'stlaringiz bilan birga qoʻshiq aytib, qoʻllar koʻtarish! Endi har gʻalabadan soʻng, "qo'llar ko'tar" uslubida 7 soniya davomida xursandchilik konsertini tashkil etaman. Sababi, yigitlar, qon nima uchun yonadi? Chunki ularning qoʻllari bilan kelajakni koʻtaramiz! 🤣🥊🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.