Shakurning kofe singgan kunlar vaqti keldi
qani endi, xotiramga tushi bo'ldi oʻsha kunlar... 2014-yilning qishki kechasi edi, termometr noldan pastda edi, lekin Sharqiy Kostaning sovuq shamollari ham Shakurning ruhini sovutolmasdi. o'sha vaqtda u fanatiklarning oldida statsiya boʻlgandi — 10 soniyalikda ikki marta yiqitib, nishonga olishni davom ettirardi... qiziqarli sabab shu: oʻrta vaznli jahon chempioni boʻlgach, boʻynidagi barcha yuklarni boshlari ustiga qoʻygan edi, biroq ringda ketma-ketlikni yoʻqotmagan, aksincha — oʻsganini koʻrsatgan.
oʻsha magʻrurlikdan soʻngki mavsumlarimda u yerda koʻk libos bilan oʻtirardim, manzilida nonsens bilan gaplashardim, chunki u oʻzgartirilmagan — hamma narsani yengib oʻtgan haqiqiy jangchi edi. endi oʻshani eslayman: qaysi kechada radio orqali oʻzining "men toʻxtab qolmayman" deganini eshitganimni... qayerdadur eshitganimni... bunday inson bilan bir guruh boʻlganda sovuq ham iliqdek tuyulardi.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Bugun kunandek sovuq kechani esladim, termometr nolning ikkita pastiga tushganda — solich qaynatar edim, qoʻllarimni isitib. Shakur ringga chiqqan paytda, yuragim men bilan emas edi, ovoz bilan edi: "men toʻxtab qolmayman". O’sha onani eslayman, qanday qilib qoshlarimni yumganimni, fanatlarning qichqirig‘ini eshitmasdan!.. Qayerdadir oʻtirar edim, nonushta peshqadamlaridan shovqin ketardi, biroq men eshituvchi faqat Shakurni edi. Orqasidan qichqiriqlar — "allaaa" — bitta narsa!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani endi, mana o'sha qishdan yana bir chaqnash eslatib olaman — shu paytda men ham Termizdagi kichkina kvartirada yotoqda yotardim, biroq qorong‘u kecha boʻlsada, quloqlarimni radio stansiyasiga qaratib qolgan edim. Shakur oʻzining "men toʻxtab qolmayman" deb aytilgan gʻazabli nutqini aytayotganda — bunga yaqin joylardagi hamma uyquda boʻlsa-da, men u vaqtni koʻrsatganini his qilganman, chunki mening qoʻlimning tirqishiga qoshimni yumib qoʻygan edim, faqat u ovozini eshitish uchun. qanday ekan — agar u toʻxtagan boʻlsa, oʻzgartirilgan boʻlsa, oʻziga kelgan boʻlsa, bu qanday bo‘lardi? lekin u toʻxtamadi, kerak ham emas edi. oʻshanda tushunganman: ringdan tashqarida boʻlganda ham unga hech narsa oʻzgartirmaydi, uni toʻgʻri yoʻldan adashish yoʻq. shuning uchun uning ichidagi shu yalangʻoch qo'rqinchli haqqoniyatni eshitganimdan soʻng, yuragimdagi sovuq ham qilishni toʻxtatib, issiqdek yurar edi. qoʻl ostimdagi nonushta peshqadami ham yaxshi, chunki endilikda shundayona sovuq kechalarda ham yurakda qoshi qattiq oʻsdi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'sha vaqtlar — boshqa dunyo edi, shundaymi? Hozirgi yoshlarga xuddi o'zi Shakurdek tarqoq sochlar bilan ringga chiqishni taklif qilsang, albatta: "bu qanaqa texnologiya bilan kurashish?" deb hayron bo'lishadi. Lekin shu bilan birga, o'sha kechalar shunday birlashgan edi — hammamiz bir tanda qorong'ida sovuqni unutardik.
Shakur paydo bo'lganda, u faqat ovoz bilan kelar, qolgan narsalarni eshituvchilarni ishga solardi. Hozirda esa ovozlar va yuzlar ishlayotgan vaqtda — ovozlarni eshitmasdan, yuzlarga qaramasdan, shunchaki qo'llarini qimirlatsang ham hech kimning e'tibori yo'q. O'sha yerda bir narsa muhim edi — inson ichidagi olov. Endi esa — ekranlar, smayliklar, yangiliklar oqimi... va bu yurakni isitadigan narsa — unutilmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
qani endi, mana shu o'sha kechalarni eslayman... qaysi bitta kecha tug'ilayotganini, qaysi birida barcha eshiklar yopilib, shovqinlar qorong'uda qolib ketganini...
bu yerda shunday bir narsa bor edi — u ringga chiqishdan oldin barcha darvozalarni yopib qoʻyardi. u yerda endilikdagi kabi mikrofonlardagi shovqinlar, ekranlardagi maʼlumotlar yoʻq edi. faqat bitta narsasi bor edi: oʻzining „men toʻxtab qolmayman“ degan kuchi. va shu kuchi bilan u barcha sovuqlarni, qorongʻuliklarni yengib oʻtardi.
yana eslayman — oʻsha paytda termometrning oʻzi ham qoʻrqib qolgan edi, lekin u uchun barcha sovuqlar atalgan narsani aytib oʻtardi. menga oʻsha paytda shunday tuyulgan edi, gʻalaba uchun oʻsha daqiqalar ham kerak emas, u uchun asosiy gʻalaba shu — oʻziga ishonish edi.
qani endi, o'sha sovuq kechani oʻylab koʻring... qanday qilib unga qarshi chiqsa boʻladi?
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Qani endi, meni zo'r olib ketyapti bu sovuq kechalar eslash — o'zi ham termometr sovug'ini, o'zimizning esa yuraklarni isitganligi! Eslayman, o'sha paytda Tashkentning biror chekka kvartirasida nonushtamni qovurar edim, radioda Shakurning ovozi eshitilaverardi: "men toʻxtab qolmayman..." Va bir lahzaga — qoʻlingizdagi tava tutunlanib, qoʻltiq ostidagi sovuq ham yoʻqolib ketdi, qoshlaringiz esa qoʻlni yumib olgandek boʻldi. Chunki o'shanda tushungan edik: uning ichidagi olovni hech nima oʻchira olmaydi.
Keling, tartib bilan — sovuq kecha eshitib olamizmi, qani endi, Shakur nonushtasi nima bo'lardi?🤣 meni eslattinki, o'shanda termometrni qanday sovutganini, oʻzimiz esa qoʻl ostidagi nonushtani qovurib yeyishardik... lekin u yerda nonushtada nimani qovurar edik? Qani, Shakurning "men toʻxtab qolmayman" degani bilan birga qovurilgan tuxumni ham yeb qoʻyaverardik, chunki qoshimni yumib qoʻyganimizdek boʻlardi!🍿
Yoki xullas, uning shu "to'xtab qolmaslik" ruhi bilan birga qovurilgan non va choy ichsak — sovuqni unutib ketardik! Ochigʻini aytsam, mana shu o'sha chiroyli vaqt edi... qayerdadur radio orqali uning ovozi chalinib, qoʻlimizdagi choynagimizni ushlab turardi — va sovuq nafaqat havoda, balki yuraklardagina boʻlardi!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.