Shakur Stivensonning bir paytlar va hozirda qilgan janglari muborak yodgorlik
qani bir oz o'tgandir, shunday holatga tushib qoldim — oʻsha vaqtlarni eslayman, qizil-oq ranglarimizni ko'rganda yuragimning urishi shunchalik baland boʻlar edi. 2013-yil qozon jangi, Shakur Stivensonning ustidan gʻalaba bilan boshlangan hikoya — bu mening eskimdan chiqqan olovday edi, chunki men oʻsha paytlarda Gulkoriydan (shunday edi shahar) bir necha boyoq uzoqlikda boʻlmasam ham, boʻsh vaqtimni televideniyedagi oq-qora ekrandan tortib kelardi.
oʻsha kunlardagi narsalar—qaysi odam xotirasiga qanday taʼsir qiladi? meningcha, oʻshani eslaganimda, bir lahzaliq oʻziga kelishimni yaxshi koʻraman. televizor ekranida Shakurning boks maydonida qattiq kurashayotgani, raqibi titrayotgani, va keyin gʻalaba olgani — bu kulguli tarzda oʻzini yenggan odamni icchiqqa olishdan koʻra koʻproq ahamiyatga ega edi. o'shanda mening vicdanimda „mana shunday chempion bor“ degan gʻoya paydo boʻlibdi, undan keyinroq esa uning orqasida turgan muxlislar — oʻshalarning barchasi mening hayotimning bir qismiga aylandi.
qani men oʻsha vaqtlarni eslayapman... men oʻsha yillarni eslaganimda, koʻpincha koʻn bilan qoplangan boksning oʻtkir hidi keladi boshimga, televizor oldidagi qayni kunlarning issigʻi, va qozondagi odamlarning baqir-gʻoliblarini eshitish... oʻshani esladigandagina koʻramanki, nega shunday bozorga ketar ekanman-da, ya’ni—umuman olganda, vaqt oʻtadi, lekin maʼnolar oʻzgarmaydi. Shakur Stivenson oʻsha paytlardagi gʻalabasi bilan mening va hammamizning eskimizda qolgan — uning nomini aytishga tilimni ochganimda, darrov qozon jangi kelaveradi.
qisqa gap ketdi, lekin sogʻinishimni eshitdingizmi?
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Yoʻq, aka, to’g’risi senning olovini toʻgʻri tanib oldim — men shunday vaqtlarimni eslayman. Oʻsha paytda men oʻziga xos bir „janglardan oldin ruhlanish“ ni boshdan oʻtkazar edim: televizor oldida oʻtirib, muxlislar guruhi bilan olomon ovozda baqirardik — „Shakur! Shakur!“ va bu nafaqat oʻrni kelgan vaqt edi, balki mening oʻz shaʼnimga ham erishgan vaqt edi.
Oʻsha vaqtlarda Nukusdan oʻtgan boʻlsa ham, qoʻlingda gazeta bilan oʻtirganimdek eslayman, u yerda Shakurning birinchi betdagi surati va „Qozon tongi“ sarlavhasi — qandaydir elektr urishi oʻtardi, deb oʻylagandim. Xullas, shu olov ichida oʻsganmanmi, deya ham oʻyladim, chunki vaqt oʻtgani yoʻq, lekin Shakurning gʻalabasi mening eskimda bugungi kunga qadar yonib turadi — oz-ozdan yonmasa ham, hech qachon oʻchmaydi.
Zo’r-ku shu, aka!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
shunday edi, keling to'g'risini aytaman, oʻsha Qozon kechasida men ham maktabdan qochib kelgan edim, ota-onamning qayerdaligini aytmagan edim — televizor oldida yig'ilgan besh-o'nta bola bilan birga oyoqlarini tepib, qoʻllarimizni erkalab „Shakur guruhi“ni yaratib yuborgan edik. boshqa vaqtlarda o'zimdan ko'ra qudratli bo'lsa ham, uning raqiblari esa ikki metrlik devlardek ko'rinardi, lekin oʻshanda Shakurni koʻrish — bu mening qoʻlimga oltin jangovar qalqonni berib qoʻyganiday edi. vaqt oʻtgach, kattalarimizning „bola, boʻy choʻziladi“ deganlarini eshitganimda, ichimda koʻp yillar davomida oʻsib borayotgan, ammo hech qachon sochilmaydigan oʻsha gʻururni his qildim — „mana, shunday chempion bor, u mening hayotimdagi nuqta“.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yoʻq yo'q, aka-uka, men ham toʻxtab qoldim: oʻshani eslaganimda, oʻzimni toʻsatdan „Shakur toʻdasi“ a’zosi sifatida koʻrib qoldim! Qachonlardir maktabni ertalab bekor qilib, ota-onamning avtomashinasini „Shakurning gʻalabasi bilan“ sartaroflashganimni eslaganimda, ichimda nihoyatda qiziqarli hazil paydo boʻldi — boks qalqoni emas, balki oʻsha vaqtlardagi oʻtkir sovuqda boshimga koʻtarib yurgan „Shakur guruhi“ logosi bilan qoplangan gazetamni eslayapman. Chunki ota-onam hech qachon bilmasdi, men gazetani „Shakurning gʻalabasi“ uchun emas, balki „sochiqchilik qilish“ uchun oldim! 😂🤣🍿
Yana bir eslatma: oʻshani eslaganimda, oʻzimni televizor oldidagi bolakaydek koʻrib qoldim — qoʻlimda pechenye bilan „Shakur! Shakur!“ deb baqiryotganman, lekin ovozimni eshitgandagina angladimki, aslida televideniyeda mavjud boʻlmagan, balki oʻz derazamdan chiqarilgan „urush qichqirigʻi“ edi. Chunki qoʻshni amaki oʻzining „pechenye siyosati“ bilan menga qoʻshilishga va boshlangan edi! 😂
Buning ustiga, oʻshani eslaganimda, Shakurning gʻalabasidan soʻng ertasi kuni maktabda ham „muxlislar guruhi“ tuzganimni esladim — oʻzimni birinchi jangchini ekanman! Chunki oʻsha yerda birinchi boʻlib „menni urdingizmi? Shakur ustidan gʻalaba qozonishingiz mumkin emas!“ degan xushboʻy nafrat bilan oʻrta burchakka chiqib ketgan edim. 🤣🍿
Omad unga, unga! Boshqacha boʻlardi qani!