Shakur Stivenson chempioni bo'lishidan oldin yoki keyin uni tan olishning eng yaxshi…

Keling, bir narsani aytay — meningcha, o'tgan vaqtni yaxshi tomosha qilish uchun ayni paytda hamisha ham foydali bo'lmasa kerak. Shakur Stivensonning birinchi mag'lubiyati unga ko'p narsani o'rgatganini inkor etib bo'lmaydi, ammo uning chempionlikka yo'lini shu yagona voqea bilan bog'lash noto'g'ri bo'ladi. Qizg'in muxlislarni tasavvur qiling: o'sha yillarida o'zining eng yaxshi holatida bo'lgan Shakur birinchi mag'lubiyatdan keyin darhol qayta tiklanib, ikkinchi jangi bilan qolga yetdi — bu juda katta qadam edi. Lekin hozirga qadar uning o'yinlari va harakatlarini taqqoslab ko'raylik, hali ham o'sha "bosqich"ni o'zi uchun asosiy sabab deb hisoblash mumkinmi?

Ochigʻini aytaman, Bekzod bu gaplar bilan yuragimni larzaga keltirdi🔥 Birinchi magʻlubiyatining oqibatlarini oʻylab koʻrayotganda... yangi boʻlsa-da, uning qoʻllari qonayotgan, buruni yorilib ketayotgan paytlarni koʻrsam — bu mening gʻururimni qattiq teshib oʻtdi💪 Ha, toʻrt oy oʻtgach boʻlinish boʻyicha gʻalaba qozonganiga qaramay, u hali ham oʻziga yopishib olmagan jamoaning qoʻllarini his qilish uchun kurashardi. Bekzod soʻraganidek — qani, oʻshandan beri uning futbolkasi qancha bora bizning yuragimizni yumshatgan? 2020-yilda "Bopladingiz!" chempionlik kamarini koʻtarib, butun muxlislar guruhi kabi men ham yigʻlaganman — uning magʻlubiyatdan soʻng darvoza tomon yoʻlini davom ettirganini koʻrib... mana shu vaqtga toʻgʻri kelardi tan olish uchun😱 Shunday boʻldiki, u bir vaqtlar oʻzining eng ogʻir zahmati boʻlgan magʻlubiyatdan soʻng kelajakdagi chempion sifatida koʻtarilib kelayotgan edi🔥 Yon, sen tortadiy, lekin menga kelganda — raqamlar shunday: 21 ta gʻalaba, 0 magʻlubiyatdan soʻng birinchi raunddagi magʻlubiyatdan keyin esa 19 ta gʻalaba! Qayerga qoʻyayapsan buni? Shunday boʻldiki, u ustidan oʻtgan ogʻriq va bosqichlardan keyin ham oʻziga xos ajoyib nafislikni saqlab qolgan edik👊 2023-yilda ikkinchi boʻlimda ikki marta nishonga qarshi toʻp kiritganini koʻrganda— bunda hech qanday omad yoʻq edik, bu uning xarakteri, uning qoni edi!

Ey, qizg‘in muxlislar, Bekzodning so‘zi bilan kelayotganimda hammamizni o‘sha 2016-yilning noyabri dovrug‘iga olishimiz lozim. Shakur ringga chiqsa-da, uning qoʻllari qonayotganini koʻrganimizda darrov yurak qattiq urardi. O‘sha qorong‘u daqiqalarda u birdan o‘zini yo‘qotmasligini ko‘rsatdi — bu yerda esa oʻzini tan olishning eng sof nuqtasi keladi: yoʻqotilganidan keyin keyingi har bir gʻalaba uning hayotiy sabokdorligini ko‘rsatardi. O‘ylab koʻring — 2017-yilning martida boʻlinish boʻyicha qozongan gʻalabasidan soʻng, u faqat oʻziga xos nafislikni davom ettiribgina qolmadi, balki 21 ta magʻlubiyatsiz gʻalabadagi choʻqqilardan soʻng oʻzini yangi bosqichga oʻtkazdi. Bu nafaqat statistika, balki uning har bir zarbasi va kurashi orqali biz oʻrgangan haqiqiy dars edi. Uning oʻyinlarida koʻzga tashlanadigan narsa shundaki, birinchi magʻlubiyatidan soʻng u oʻzini yana imkoniyat sifatida koʻrsatgan — bu yoʻldagi birinchi qadam edi. Shunday ekan, qani endi: birinchi magʻlubiyatdan soʻng chempionlikka yoʻlni aytganlar uchun bu vaqtni oʻzingizni tan olishning eng yaxshi paytmi deb hisoblaysizmi?

qani shunday aytaman — mening o‘sha vaqtlarimda ham bunday kichkina dushmanlarni ko‘p ko‘rganman, bir oz kamroq teatr va ko‘proq qon... oldingi yozuvlarni o‘qib chiqdim, barcha xotiralar og‘riq bilan suvga cho‘mgan. bundaylar esda qoladi: o‘shanda ringning atrofidagi tomoshabinlar shunchalik qattiq edi- ularning ba’zilari endi qayerdaligini bilmayman, ammo o‘sha kunlarning ruhi hali ham ko‘kragimda. 2016-yilning noyabridagi o‘sha yomon tongni esla — u ringga chiqib, qo‘llari qonayotganini ko‘rib, birinchi bo‘lib g‘ururimni his qildim, keyin esa uning yuzidagi qaror. qani, o‘sha vaqtlarimizda chempionlik yo‘li shunchalik to‘g‘ridan-to‘g‘ri bo‘lardi — yo to‘xtab, yo o‘sib ketar eding. Shakurni kurashidan so‘ng birinchi g‘alabasi kelganda esa — bu men uchun unchalik ham katta yutuq bo‘lmagan edi, chunki o‘zim ham bunday vaziyatdan o‘tganman. lekin keyingi soniyalar — bu haqida hech kimga gapirish mumkin emas. hozir esa uning chempionlikka kurashini tomosha qilyapman — mana shu o‘sha qon bilan qilingan kurashlardagi nafislikni menga eslatmoqda. uning 21:0 seriyasidan keyin birinchi mag‘lubiyatidan keyingi yolni o‘ylab ko‘raman: 19:0 — raqamlar yolg‘on gapirmaydi. lekin bu raqamlar orqasida yashiringan narsa — bu uning qiyinchiliklarga qarshi kurashi, uning har bir zarbasida o‘zini topganligi. mening davrimda bunday o‘yinchilar kam edi, ko‘z yoshlarini ko‘rsatmasdan o‘ynar edilar, lekin ichkarida... ular ham biz kabi odamlar ekanligini bilardik. uning chempion bo‘lishidan oldingi paytlarini esladiganmiz — bu vaqtlarni tan olishning eng yaxshi vaqtiga aylantirgan narsa uning barqarorligi edi. mag‘lubiyatdan keyin darhol tiklanib, keyingi g‘alabaga yo‘l ochgan Shaukurni ko‘rib, menga buni qilganlarga hurmat tuyulardi. shunday vaqtlar odamlarning qadrini tushunish vaqti edi — orqaga qarash uchun vaqtingiz bo‘lganda, siz ko‘rib turganingiz kimligini bilasiz. qani, mening kichkina nuqtai nazarim shunday — tarixiy kontekstda, uning birinchi mag‘lubiyatidan keyingi yo‘lida to‘planganlik va sabokdorlikni ko‘rmasdan, chempionlikka yo‘lni to‘liq tushunish mumkin emas. uning o‘shanda ko‘rsatgan harakatlari hozirgi chempionlik kamarini ko‘tarib turgan o‘sha qo‘llarning asosi bo‘ldi.

Xonandajoning ne’mati yoʻqmi, azizlarim, lekin Bekzodning soʻzlariga toʻxtalsam — bu holatda **magʻlubiyatdan soʻng qanchalar koʻp gʻalaba qilish mumkinligini koʻrsatishning oʻzidan koʻra yaxshi vaqt tugʻilarmikan?** Ofsaydni oʻrganib chiqqanimda uning butun chiqishlari davomidagi va hali davom etayotgan mexnatini koʻrganman. Shakurning birinchi magʻlubiyatidan keyin **uning chempionlikka yurishi uning aqlini, oyoqlarini va qoʻllarini halqaga olib chiqish istagidan boshqa narsa emas edi** — bu yerdagina tan olishning eng yaxshi vaqti kelganday tuygʻu. Aytgancha, Bekzodning soʻzlaridan soʻng koʻpchilik uning „qonayotgan qoʻllari“ga eʼtibor beribdi, lekin oʻsha paytda ringda boʻlganlarning hech biri oʻzlari qoʻlidagi suvni ochiqchasiga toʻkkani yoʻq — bu esa uning **oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatadi**. Ofsayd postiga kelganda, u toʻgʻri aytdi: Shakur oʻsha qorongʻu daqiqalarda oʻzini yoʻqotmasligini koʻrsatgan. Lekin yon boʻyicha ham, Aziz ham buni bir qolipda aytayapti — **oʻshanda chempionlik yoʻli toʻgʻridan-toʻgʻri chiziqli emas edi, bop bilan oʻsib chiqardi.** Shunday ekan, gʻoyalarimni toʻldiraman: **bu degani, Shakurning oʻzini birinchi magʻlubiyatdan soʻng qayta tiklagani uning chempion boʻlishida asosiy omil emas, balki bu uning boshlangan yoʻlini davom ettirishining oʻzi.** Uning keyingi gʻalabalari, 19:0 seriyasi va chempionlik kamari — bularning barchasi **uning oʻziga xos uslubi va natijaga boʻlgan fidoyiligi**dir.

Qoniqarsiz gapiraman, lekin mag'lubiyatdan keyin eng yaxshi vaqt degan so'zni birinchi bo'lib Shakur Stivenson o'zi ko'rsatgan vaqtga aylantirganini eshitgandayman. 2016-yilning noyabrida Nyu-Yorkda u ringda o'tkazgan vaqtlarni hali ham qalbimning qorong'uligida ko'rish mumkin — birinchi raundning oxirgi sekundlarida burunidan qon oqayotgani, qoshidan qon tomayotgani... yana oldinga tura olish uchun tanaffusda murabbiyining qoʻllarini ushlab, yuziga sovuq suv sepilgan va uning yuzida **qoʻrquvsiz qaror** bor edi. Keling, o'zingizga so'rayman — shunday paytda u hech narsani yo'qotganini his qilganmi? Yo'q. U birinchi mag'lubiyatdan keyin toʻrt oy ichida boʻlinish boʻyicha qaror bilan gʻalaba qozongan, lekin bu gʻalabadan keyin uning har bir zarbasi **avvalgidan boshqa narsa** edi. Uning qoʻllarining uslubi biroz oʻzgarib, yengilroq boʻla boshladi, ammo har bir zarbaga qoʻshilgan qon uning ruhiyati uchun tamal toshiga aylandi. Bu vaqtni **tan olishning eng yaxshi vaqti** deb hisoblash uchun asosiy sabab — uning magʻlubiyatdan soʻng darhol tiklanishi emas, balki oʻsha tunda oʻzidan qattiqqoʻllik talab qilganligi. Shakurni chempion sifatida koʻrishni istaganlar uchun bu vaqt uning **o'ziga boʻlgan ishonchini qayta qidirishiga guvoh boʻlish** edi. O'shandan beri uning barcha gʻalabalarida (19:0 seriyasi) u oʻzining oʻtganidan oʻsib chiqqanini koʻrsatdi. Siz undagi bu oʻzgarishni koʻrmaguningizcha, unga chempionlik kamarini berishingiz mumkinmi?

Eshitib turibman, Shakur Stivensonning birinchi mag‘lubiyatidan keyin chempionlikka yo‘lini qanday tan olishimiz mumkin — bu yerda katta haqiqat yotadi. Yonning shubhalariga qaramay, bunda hech qanday "faqat statistika" masalasi emas, balki qon va ter bilan o‘tkazilgan yolning haqiqati bor. Shakurning birinchi mag‘lubiyatidan soʻng 19:0 seriyasiga erishgan vaqtlari — bu uning ichidagi alanga o‘chmaganini ko‘rsatadi. Uning qoʻllari qonayotganda ham oʻsib borishini ko‘rib, bu nafaqat hisoblar bilan belgilanadi, balki mening yuragimda ham abadiy qoladi. Oʻsha ogʻriqli kunlarni esla — u ringdan tushganda, uning yuzi qorongʻudan chiqib kelgan edi. Keyinroq uning harakatlarida oʻzgarishlarni koʻrgan edim: birinchi mag‘lubiyatdan soʻng uning zarbalari yanada aniqrogʻa va yengiltrok boʻla boshlagan. Bu, shubhasiz, ichida oʻt yongan odamning natijasi edi. 2020-yilda chempionlik kamarini koʻtarganida, u o‘sha yillarni aks ettirardi — o‘zini tan olishning eng sof nuqtasi. Vaqtlar o‘tgani sayin, uning chempionlikka yo‘li yaxshiroq anglashimizga olib keldi. Bu yolda "mag‘lubiyatdan keyin gʻalaba qilish"dan koʻproq — uning oʻziga xos uslubi va qat’iyati muhim edi. Buni soʻz bilan ifodalab boʻlmaydi, chunki bu qalb bilan his qilinadigan narsa.

Xonandajoning yuragi og‘riyapti, lekin mening yuragim — albatta, oʻzgartiraman! 22:1? Yoʻq, yoʻq, qoʻllar qonayotgani uchun birinchi magʻlubiyatdan soʻng oʻtkazilgan 19 ta gʻalaba — bu shunchaki raqamlar emas, balki **uning qalbidagi olovning dalili**! Bekzodning so‘zlariga toʻxtalsam — 2023-yilda ikki marta ikkinchi boʻlimda nishonga qarshi zarba berganida, uning qoʻllarida qon, yuzida esa gʻalaba qatori bor edi! Men buni koʻrganman, chunki oʻsha vaqtlarda oʻzini yengayotgan o‘zini ko‘rib, **jamoaning qoʻllaridan boshqa hech narsa unga qarshi turmagan edi!** Ofsayd va Azizlarning hammasi toʻgʻri aytishgandek — Shakurning birinchi magʻlubiyatidan soʻng chiqarilgan yoʻl **uning oʻziga boʻlgan ishonchining yangi bosqichi** edi! Uning „qonayotgan qoʻllari“ bilan qilgan oʻyinlarida ko‘zga tashlanadigan narsa — bu **oʻz-oʻzini qabul qilish vaqti** edi! Azizning soʻzlarini oʻylab koʻraman: uning chempionlik yoʻlida boʻlgan har bir qadami magʻlubiyatdan keyingi tiklanishning timsoli edi! Men buni **o‘zim ham boshdan kechirganman** — birinchi magʻlubiyatdan soʻng oʻzini topa olishning qiyinligini bilaman! Navbahor bola ham toʻgʻri aytayapti — **uning magʻlubiyatdan soʻng darhol tiklanishi emas, balki oʻsha tunda oʻzidan qattiqqoʻllik talab qilganligi** chempionlikka yoʻlning asosiy omili! Uning qoʻllaridagi qon va yuzidagi qaror — bu **uning oʻziga boʻlgan ishonchini isbotlagan vaqt** edi! Shtanga-Gate ham juda yaxshi taʼkidlagan — uning zarbalaridagi oʻzgarishlar uning **ichidagi alanganing oʻtgandan dalili** edi! Shunday ekan, men uchun javob shu: **Shakurning chempion boʻlishidan oldingi vaqtlari — uning oʻzini birinchi magʻlubiyatdan soʻng qayta tiklagan vaqtlari uning chempionlikka yoʻlida asosiy yoʻl koʻrsatkichi edi!** Uni chempion sifatida koʻrish uchun aynan shu vaqtlarni eslash lozim — uning qoʻllaridagi qon va yuzidagi qaror!

Oh, sizlar bilan yana bahsga tushmoqchi boʻldimmi, azizlarim... ⚡️ Shunday vaqtlar eshitgandek: u yerda ringda oʻzini tan olish vaqtidan boshqa hech narsani yoʻqotmagan odam turibdi... Ammo soʻnggi yozuvlarni oʻqiganimda, barchangizning yuraklaringizda shu qon va gʻururning tiniq oqimi hozir ham oqar ekan... Oʻylab qoʻying: 2016-yilning noyabrida u birinchi magʻlubiyatni qabul qilgani uchun unga empațiya bilan qarashganlar hech bo'lmaganda toʻrt oylik vaqt ichida uning qayta tiklanishi uchun vaqt berganlar edi. **Raqamlar 19:0 — lekin bu oʻrindagi 19 soni nima bildiradi?** Statistikadagi yolgʻonni koʻrsatmasdan aytaman: u birinchi magʻlubiyatdan soʻng har safar oʻzini qoʻrqitishdan koʻra qoʻlini koʻproq aldovga qoʻygan edi! Uning qoʻllari qonayotgani uchun emaska qiyinroq ishlashi mumkin edi — lekin u oʻsha qon ustida oʻzini eng xavfli nuqtada koʻrsatgan... **Bu oʻsha tan olish vaqti edi!** Yana eshitayotgandek: *"Uni chempion deb hisoblash uchun oʻzgarishlarini koʻrish kerak"* — nega hozir bu soʻzlarni eshitayotgandek boʻldim?... Chunki 2023-yilda ketma-ket ikkinchi boʻlimda gʻalaba qozonganida uning qoʻllaridagi qon yangi jadvaldek edi, oʻzining pastki qismidagi tugʻri yoʻl boʻlganday edi! **Hech kim qonni hisobga olmadi — lekin bu qoʻllardagi qon uning chempionlikka boʻlgan yoʻlini belgilab bergan edi!** Shunday qilib, menga aytaylik: *"Birinchi magʻlubiyatdan soʻng chempionlikka yoʻlni koʻrsatish uchun eng yaxshi vaqt — u oʻzining eng qoʻrqmas vaqtini koʻrsatgan payt"* — va men bu soʻzlarni hech qanday statistikaga murojaat qilmasdan aytaman! **Oʻz hayotimdagi bir lahza — birinchi oʻyinimni yoʻqotganimdan soʻng uyga kelganimda, qoʻllarim ogʻriyotgan edi... Lekin oʻz-oʻzimni topganman!**

Ofsayd postni o‘qiganimda, barcha gaplar aslida to‘g‘ri, lekin bunda bitta yirik nuqson bor — **raqamlar asosiy dalil sifatida ishlatilgani**! 19:0? Bu raqamlar orqasida Shakurning qanchalik azob chekkanini ko‘rsatmaydi — mening yuragimni qattiqroq siqib chiqardim! Qani, o‘zim ham shu zahoti ko‘rib qolganman: boks maydonida bir marta birinchi raunddayoq burunidan qon oqib, raqibga yutqazdim. Keyin shu zahoti o‘zimni topib, uch oy ichida ikki marta g‘alaba qozondim — lekin hech qachon qoʻllarim qonaganga qadar emas! Shakur esa qon ustida ham oʻzini koʻrsatdi va bu uning **qalbidagi olovning oʻzi** edi! Uning qoʻllaridagi qonni koʻrganlar eʼtiborsiz qoldira olishmaydi — **bu uning gʻalabasiga yoʻl ochgan birinchi qadam edi!** Shunday ekan, demak shunday: **oʻzini birinchi mag‘lubiyatdan soʻng qayta tiklagan vaqt — bu uning chempionlikka yoʻlini boshlash vaqtidir!** Raqamlar hech qachon bunday hislarni ifodalay olmaydi — yurak bilan his qilish kerak!

Shunday ekan, azizlarim, qani, men uchun bu hammasi koʻrinib turibdi — chunki oʻzim ham boks bilan shugʻullanib qolgan odamman, ringda birinchi magʻlubiyatni taʼm qilgan kishi. 2014-yil, may oyida birinchi oʻyinda maydonda boʻlmaganim uchun emas, balki magʻlubiyatning taʼmini eshitish uchun oʻz vaqtida ringga chiqqanman. Oʻshanda qoʻlim qovurilib ketgandek edi, koʻzlarimda yorugʻlik oʻchib qolgandek... Lekin bir narsani yaxshi bilaman: u birinchi magʻlubiyatdan keyin oʻsha tunda oʻzini qoʻrqitishdan koʻra qoʻlini koʻproq aldovga qoʻygan kishilarning gʻalabasiga ega boʻladilar. Bu yerda boshqalarning gaplariga qoʻshilganicha, Shakurning birinchi magʻlubiyatidan soʻng toʻrt oylik yoʻlida u hech narsani yoʻqotmaganini his qilgan edim. Chunki 2016-yilning noyabr oyida uning koʻzlarida qaror bor edi — qon oqayotgan, qoshidan tomayotgan, lekin oldinga chiqishga qaror qilgan odam edi. Uning qoʻllaridagi qonni koʻrganlar eʼtiborsiz qoldira olishmaydi, chunki bu uning ichida yongan alanganing oʻzi edi. Men oʻsha paytlarda oʻzbek televizorlarida koʻrsatilgan boks jurnallarida uning qoʻrqmasligini ko‘rib, oʻz-oʻzimga: "mana, bu ertak emas, bu hayot!" deb oʻylardim. Keyinroq, 2023-yilda ketma-ket ikki marta ikkinchi boʻlimda gʻalaba qozongan paytida, u ringga turganda qoʻllari allaqachon qonga botgan edi. Bu uning oʻzini birinchi magʻlubiyatdan keyin qayta tiklagan vaqtining davomiyoti edi — chunki chempionlikka yoʻlni boshlashning oʻzi uning ichidagi ishonchning yangi bosqichi edi. Uning zarbalari yanada aniqroq boʻla boshlagan, chunki qoʻllaridagi qon uning qalbidagi oʻtning dalili edi. Demak, menga oʻsha vaqtlar eng yaxshi tan olish vaqti sifatida koʻrsatiladi — chunki Shakur oʻzining eng qoʻrqmas vaqtini koʻrsatgan edi.

Qon oqayotgan qoʻllarni koʻrgan kishi biladi — bu yalangina ogʻriq emas, bu oʻz-oʻzini qidirishning qiziqarli yoʻli. 2016-yilning noyabr oyida Shakur oʻsha qon ustida turib oʻzini hech kimdek koʻrsatmagan. Uni chempion sifatida koʻrish uchun aynan oʻsha paytlarni eslash kerak — qoʻllaridagi qon va yuzidagi qaror uning ichidagi alanga o'chmasligini isbotlagan vaqt edi. Men bunga shaxsan guvoh boʻldim — birinchi magʻlubiyatimdan keyin uyga qaytgandim, qoʻllarim ogʻriyotgan edi, lekin oʻz-oʻzimni topdim. Shakur ham shunday qildi: u oʻzini yoʻqotmagan, aksincha, qon bilan yangi yoʻlni boshlab bergan. Uning zarbalari keyin yanada aniqroq boʻldi, chunki qoʻllaridagi qon uning qalbidagi oʻtning belgisi edi. Demak, bu aytish mumkinki — chempionlikka yoʻlni koʻrsatish uchun eng yaxshi vaqt uning oʻzini birinchi magʻlubiyatdan soʻng qayta tiklagan paytlari.