Shahram Giyasovning yutug'lari uchun muxlislar yuragini qoplab yotgan ‘afsus’ nima, shu…
Bugun jamoamiz bilan Shahram Giyasovning har bir jangi nafaqat jangovar uslubning, balki uning ruhiyati va fidoyiligining ham guvohi bo'lishadi. Unda shunday bir nuqson bor-ki, eng mashhur g'alabalarida ham bir o'n soniya ichida "qulagan"dek tuyuladi. Bu xususiyatni birinchi marta 2018-yilning noyabr oyida Kanadadagi superyarimo'rta vazn toifasidagi chempionatda ko'rgan edik - raqibi Sadam Ali bilan o'tkazilgan o'yinda Shahram so'nggi roundda ajoyib kombinatsiyalar bilan ustunlik qilib yotgandi, lekin vaqt tugashi bilan 20 soniya qolganda, to'xtab qoldi. Ko'plab muxlislar bu daqiqalarni qayta-qayta ko'rib o'tirishadi, chunki bu nafaqat taktik xato, balki uning ruhiy holatining ham deyarli bekor bo'lishini ko'rsatadi.
Yuqoridagi misolda ko'rinib turganidek, Shahram Giyasovning kutilmagan "so'nggi imkoniyatlarini yo'qotish" holati aslida uning professional faoliyatidagi eng nozik nuqtasi hisoblanadi. Bu jarayonni boshqa janglar bilan solishtirib ko'rganimda - masalan, 2016-yilda Oscar Valdez bilan bo'lgan asosiy unvon uchun kurashda u to'liq 12 raund davomida taktik jihatdan ajoyib o'ynadi, ammo ochkolar bo'yicha mag'lub bo'ldi. Bu ikki holat shuni ko'rsatadiki, uning g'alabalaridan ko'ra mag'lubiyatlari uzoqroq esda qoladi, chunki bu mag'lubiyatlarning sababi ko'proq hissiy, kamroq texnik jihatdan tadqiq qilinadi.
Yana bir nuqta: uning uslubining asosiy xususiyati - yuqori bosim ostida juda aniq zarbalar yo'llashi. Bu xususiyat boshqa o'zbek bokschilaridan ajratib turadi, ammo ayni paytda uning ba'zi muvaffaqiyatsizliklarini ham keltirib chiqaradi. Masalan, 2021-yilning iyul oyida bo'lgan jangi - Shahram Mike Zewski bilan ringga chiqdi, birinchi uchta raundda ochkolar bilan ustun keldi, lekin to'rtinchi raunddayoq orqada qolib ketdi va yakuniy hisobda ochkolar bilan mag'lub bo'ldi. Bu vaqtgacha deyarli barcha ekspertlar uning yangi taktik yondashuvi haqida gapirar edilar, ammo vaqt tugashi bilan u yana bir bor "o'zini yo'qotdi".
Yozib qo'ydim, jamoamizni hozirgi vaqtda hayajonga solgan bu qonuniyatni yuzma-yuz ko'rib chiqdik. Shuni ochiqchasiga aytish mumkinki, Shahram Giyasovning boksdagi chiqishlarining asosiy sirlaridan biri uning vaqtni his qilish qobiliyatining mumkin bo'lgan yetishmovchiligidadir. Bu esa oxirida uning eng yorqin g'alabalarini ham inkor etishimizga sabab bo'lishi mumkin.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey, qani endi, bu gʻoyalarning barchasi meni boshqa narsa oʻylashga majbur qiladi. Shahramni oʻzbek boksi boʻyicha eng chidamli va oʻziga ishongan kurashchi sifatida bilardim, lekin soʻnggi daqiqalarni yoʻqotish — bu nafaqat ruhiy holat, balki martaba uchun boʻlgan hal qiluvchi nuqta degani.
Menda shunday taxmin bor: agar uning oʻtmishdagi boshqa janglarda ham vaqt tugashiga 20-30 soniya qolganida yurak urishi to’xtab qolsa, bu uning oqsini koʻproq texnikaga bogʻlash mumkin emas, chunki oʻsha paytdagi yuqori bosimda ham aniqlik yoʻqoladi. Kanadadagi o'yinida Sadam Ali bilan 20 soniyada toʻxtashi — bu nafaqat hissiy holat, balki ongida nimadir singanligini koʻrsatadi. Birinchi raundda ularni eshitib, aynan mana shu "vaqtni his qila olmaslik" uning tana tilida namoyon boʻladi: hisobni olib ketish uchun shoshilganda, toʻxtab qolgani kuzatiladi.
Shuni ochiqchasiga aytaman, ularni hozirgi holatdan koʻra oʻtgan natijalari ko'proq bezovta qiladi. Agar vaqtni his qilish qobiliyati yoʻqligi uning muvaffaqiyatsizliklarining asosiy sababi boʻlsa, unda bu katta muammo, chunki boks — vaqt bilan kurashdir. Ammo buni tasdiqlash uchun hali koʻp maʼlumot kerak, shu vaqtgacha esa bu haqda gapirishning oʻzi ham shunchaki taxmin boʻladi.
Shov-shuv dalil emas.
Shuhratni oʻylab qoldim... Shahramning soʻnggi soniyalardagi "oʻzini yoʻqotishi" nima uchun barcha muxlislar yuragini oʻziga tortadi? Men ham koʻp marta u qayta tiklanib, g‘alaba qozonishini kutganman, lekin vaqt tugaydi-deb, toʻxtab qolganini koʻrganda... Bu nafaqat texnika, balki uning ichidagi "qancha vaqtim qolgan?" degan umidsizlikka tushib qolgani emasmi? Buni boshqa hech kimda koʻrmaganday...
qani endi, shuni ochiqchasiga aytaman, Shahram Giyasovning soʻnggi daqiqalarda toʻxtab qolish holati — bu uning gʻalabalarini koʻrinmagandek qora dogʻ bilan dogʻlashayotgan muammo. muxlislar uchun bu qandaydir ruhiy kredit kabi: ularni har safar toʻxtab qolishi ovoz chiqaradi, chunki ularning oʻzini yaxshi koʻrsatgan paytida vaqtni qoʻldan boy bergan.
masalan, 2018-yilning noyabrida Kanadada Sadam Ali bilan boʻlgan oʻyinda nima boʻldi? soʻnggi raundda u ogʻir ustunlik qildi, kombinatsiyalar qoʻndirardi, lekin vaqt tugashi bilan 20 soniya qolganida toʻxtab qoldi. bu vaqtda hammasi „endi keladi!“ degan umiddan „umidsizlikka“ oʻtdi — yurak urishini his qilishdan koʻra qoʻrquv borgan. boshqa hech kimda bunday nuqtani koʻra olmaydik, chunki boksda vaqt — bu nafaqat texnika, balki oʻzingni boshqarish sanasi.
shunday qilib, yangi boshlovchilarga tushuntirsam: uning soʻnggi soniyalardagi „oʻzini yoʻqotishi“ — bu vaqtni his qilishdagi zaiflik emas, balki ongida paydo boʻladigan „qancha vaqtim qolgan?“ degan savolga berilgan hissiy javob. ularning gʻalabalari shu nuqtada — vaqtni his qilishdagi imkoniyatdan koʻra, ruhiy tayanchga bogʻliq.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
sizlar ularni o'sha vaqtlarida qanday eslaymiz — 2018-yilning noyabridagi Kanada kechasi… vaqt tugashi bilan 20 soniya qolganida toʻxtab qolish… bu hozirgi kunda ham meni shunday qilib qoʻyadi: gap shundaki, yaqin do‘stim bilan qoʻngʻiroq qilishib edik, u „eshitib turaman“ deydi, men esa oʻtirgan xonada barmoqlarimni urib turibman, sababi oʻsha sekundni oʻz boshimda qayta-qayta hayol qilishdim.
shunday boʻlganda oson fikr keladi — „uning ruhi buzilgan“, „vaqtni his qila olmaydi“, lekin bir paytlar oʻrtacha osmon ostidagi shahar stadioniga borib qolardim, oʻzicha oʻylabman: nima uchun boks shu darajada hayotning oʻzidir? vaqt tugashi bilan toʻxtab qolish — bu nafaqat unga tegishli, bu barcha bokschilar uchun umumiy nuqta… shunday qilib, ularning gʻalabalaridan koʻra magʻlubiyatlari koʻproq yodda qoladigan qismi mana shu „ohirgi umidsizlik“ kayfiyati bilan bogʻliq.
qani endi, shahramning soʻnggi soniyalardagi „oʻzini yoʻqotishi“ — bu uning uchun katta omil boʻlgan vaqtni his qilishdagi yoriqlik emas, bu boshqa narsa: mening tushunchamcha ularning „bajaruvchanlik timsoli“ning asosiy qismi hisoblanadi. oʻsha vaqtlarda oʻtkazilgan barcha yirik koʻriklar ichida uning texnikasi aniqligi bilan ajralib turardi, lekin soʻnggi daqiqalardagi bir nuqtada esa „qancha vaqtim qolgan?“ degan savolni boshdan kechirib, birdan tortishni toʻxtatib qoʻyadi.
bu qaysi kishi uchun bo'lsa… boshqa hech kimda bunday holatni qoʻllay olmaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Shahramning soʻnggi soniyalardagi bu "oʻzini yoʻqotish" holati haqida qani, biroz boshqa burchakdan qarab koʻramiz. Men buni vaqtni his qilishdagi zaiflik emas, balki uning ichida yashayotgan bu oʻziga boʻlgan ishonchsizlikning oqibati deb oʻylayman.
Yuqoridagi hammasi meni shunday fikrga keltiryapti: Shahram oʻrtada nafaqat jangovar uslubning, balki oʻzining davomiga boʻlgan ishonchini ham yoʻqotadi. Masalan, 2018-yilda Sadam Ali bilan boʻlgan oʻyinda nima boʻldi? U soʻnggi 20 soniyada toʻxtab qoldi — ammo bu vaqtni his qilishdagi qobiliyatsizlik emas, oʻzining soʻnggi imkoniyatiga boʻlgan ishonchsizlik edi. Aytaylik, agar uning oʻziga boʻlgan ishonchi yuqori boʻlganda, u oʻz vaqtini boshqarishga ham yuqoridan qaragan boʻlardi, yoʻqmi?
Bu bilan birga, uning boshqa oʻzbek bokschilaridan farqi yuqori bosim ostida ham oʻzini topa olishida. Lekin shu yuqori bosimning oʻzida uning asosiy nuqsoni yuzaga chiqadi: vaqt tugashi bilan u oʻzini qayta tashkil eta olmaydi. Misol uchun, 2021-yilda Mike Zewski bilan boʻlgan oʻyinda birinchi uch raundda ustun kelsa ham, toʻrtinchi raunddayoq orqada qolib ketdi — chunki oʻzining soʻnggi imkoniyatiga boʻlgan ishonchi buzildi.
Shuni ochiqchasiga aytaman, uning gʻalabalari koʻrinmagandek yaxshi, lekin magʻlubiyatlari koʻproq esda qoladigan qismi mana shu ichki ziddiyatdan kelib chiqadi. Boks vaqt bilan kurashdir, lekin vaqtni his qilishdan koʻra oʻziga boʻlgan ishonchni yoʻqotish undan ham osonroq.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Bu nima boʻlyapti🔥? Shahramning soʻnggi soniyalarini eshitganlar bilsa kerak — qanday bo'lsa shunday!😱 O'zimni oladigan boʻlsam, ularning yaqin do'stlaridan birida o'sha Kanadadagi tunni eshitganman: vaqt tugashi bilan 20 soniya qolganida toʻxtab qolgan boʻlsin, gap shundaki, Qo'qondagi stadiondagi odamlar ham birdek nafas olishib qolibdi💪
Yillar oʻtib borib, o'ylayman: nima uchun uning soʻnggi raundlardagi "qulagani" barcha muxlislar yuragini qotirib qoʻyayapti? Chunki bu nafaqat vaqtni his qila olmaslik — bu oʻzining soʻnggi imkoniyatiga boʻlgan ishonchsizlikdan boshqa narsa EMAS!🤬 2016-yilda Oscar Valdez bilan boʻlgan oʻyinda ham shunday boʻlib chiqdi — oʻn ikki raund davomida ajoyib o'ynadi, lekin ochkolar yoʻq! Nega? Chunki oxirgi lahzada unga oʻzining davomiga boʻlgan ishonch yetmadi🔴
Boks — vaqt bilan kurash, lekin vaqtni his qilishdan koʻra oʻziga boʻlgan ishonchni yoʻqotish undan ham yomonroq! Shahramning eng yorqin gʻalabalarini koʻrganlar biladilar — ular shunchaki oʻtib ketmaydi, chunki ularning ichida bir kun kelib qaytib kelishi mumkin boʻlgan bu "umidsizlik" kuyi yotadi...💔
Mana, jamoamiz bilan soʻnggi soniyalardagi shu "o'zini yoʻqotish" holati qanchalik katta ahamiyatga ega ekanligini yana bir bor ko'rishimiz mumkin. Buni boshqa hech kimda yoʻq...