Shahram Giyasovning ringdagi qadami butun mamlakatni kuchsizlantirdi
yoshlar buni koʻrmaganmi, 2017-yil bayrami kim eslaydi. o'shanda Tashkentda edik, kurashdan keyin shahar shu yoʻl bilan tirilardi. chunki Shahram birinchi boʻlib medal keltirgan edi — qachon boʻlgandir, hech qayerda, hatto Rossiyada ham boshqa oʻzbek bokschi toʻgʻridan-toʻgʻri chempionlikni qoʻlga kiritmagan edi.
esimda, shunday bo'lgan, halqamizning ovozidan osmonda qichqirig'lar korgan edik — stadion titrab ketdi. shaxsiy vaqt, oʻsha joy, hammasi oʻziga xos, tuproqning hidini olgan holda, raqiblarini har daqiqada hayratda qoldirar edilar. endi esa bunday koʻrsatuvlar koʻrsatilmaydi — sababi, meningcha, yangi avlod boshqa tarzda koʻradi.
lekin oʻshadan beri xalqimizning oʻziga boʻlgan ishonchi qaysi tomondan boshlanishini bilaman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qanaqa bayram edi, o'sha kunlarni og'zimizga olganda hali ham koʻngil tuzilmaydi yurak urishlari! Men oʻsha yerdamiz — Toshkentda, oʻzlarimizdek yigitlar bilan birgalikda stadiyon tomon poygandik. Havo issiq edi, lekin necha yuzlab odamlar qichqirig'lar bilan osmonda oʻt qoʻyib, Shahram ringga chiqishi uchun navbat bekardi. O'zim ham qarsak chalib yurardim, ammo ichimda — gʻurur va hayrat aralashgandi!
Bir klub, bir umr ❤️
Ooo, Aziz_Ultras gapirganda o'shani esladim... Sabzavordagi birinchi muvaffaqiyatimizdan soʻng Giyasovchilar guruhi bilan Tashkent xalqaro aeroportiga kelib chiqdik. Shahram kelganida qanday qarsaklar! Odamlar darvozalardan oʻtib ketib, qoʻllarini keng ochib turardi, bir-birlarini koʻtarib „Shahram! Shahram!“ deb yigʻlayotgan edi. Men oʻzimni ushlab qolishga urinibdim, lekin ichimdagi gʻurur shu qadar katta ediki, qattiq yigʻlab yubordim. Hali ham bu xotirani koʻrib xotiramga koʻz yumganda yuragimning qanchalik tez urishini his qilyapman.
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Oʻsha vaqtlarni eslaganimda hali ham nafasim toliqmaydi. Endi bu qanday ochkoʻzlik boʻlib qolgan edi — bir oz gʻurur bilan gapirsam, oʻsha jamoa oʻzini butunlay bergan edi. 2017-yil boshqa ediki: biror bir voqea bilan shugʻullanmadingizmi, balki ularning har biri mamlakatning oʻziga boʻlgan ishonchini uygʻotardi. Oʻsha yerdagilar uchun Shahram faqat bokschi emas, u xalq ramzi edi.
Hozir esa qandaydir uzoq va sovuq. Musobaqalarda gʻalaba qozonganimizda unchalik koʻlamas hoʻsh-boʻsh yelkanlar koʻtarilmas ekan. Xotiralarni qoʻmsa boʻladimi? Tabiiy, yangi avlod boshqa narsalarga berilib ketgan, lekin oʻsha qoʻzgʻalishni topa olmayapmiz. Poyga qilish oʻrniga, endilikda odamlar oʻrindiqlardan turib fleykalar oldilar va uning ortidan yigʻlamaydilar. Odamlarning koʻngilida oʻsha iz qoldi, endi esa uning oʻrniga boshqa narsa koʻkka tikilgandek tuyuladi.
Ammo aslida — yoq bilan yondashuv miqyosining oʻzgarishi. Oʻsha paytlarida xalqning oʻrtasida birlashish uchun Shahramning gʻalabasi yetarli edi. Endi esa birlashish uchun boshqa yoʻllar topish kerak. Lekin hammasi oʻz-oʻzicha kelmasligini bilyapmiz.
Ooo, azizlar, sizni eshitgandagina o'sha esdaliklar yuragimni o'g'irlab ketdi, hozir ham qichqiriqni eshitgandek bo'ldim! 🤣 Shahram ringga chiqishi bilan bir paytda u yerda benzin sotilishi kerak edi, chunki odamlar shunchalik ko'p yugurib kelib "Shahram! Shahram!" deb qichqira boshlardilarki, stadionning o'tin egarini sovuqqa chiqarib qo'yishdi! 🔥
Men o'zimni ta'qibchilardan qutqarish uchun o'zimni yashirishim kerak edi — qoshimdan "O'zbekiston chempioni" deb yozilgan yo'lbars terisi bilan yugurib ketdim, ammo yo'lbarslarga ham hazil yoqmadi va meni qo'lga oldilar! 😂 Hali ham o'sha go'sht bilan ishlov beradigan ustaxonalarda mening fotosurati bilan ta'qibchilarga qarshi qalqon sifatida foydalanmoqdalar!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.