Shahram Giyasovning o'tmishdagi yutug'lari bilan yangi avlodni qanchalik ulashayotganini…

Dam olish uchun tez-tez uylarimni tozalaydigan oddiy ko'cha haqidagi dustim bilan borgan edim. O'sha kichkina qishloq maydonchasi yonidan oʻtib ketar edim, bolalar o'ynayotganini ko'rar, to'pdan o'zingni oldirganimni eslar edim. Shahramni esladim: 15 yoshida ringsiz musobaqalarda o'ziga qarshi dushmanlarga qarshi kurashib yurganini... o'sha vaqtda men esa 10 yoshdaman va ring haqida umrimda hech eshitmagan edim. Qani endi, 22 yildan keyin shu kishini markaziy telekanallarda ko'rsam, tomoqdagi tuqnigimni yutganimni eslayman... "Bu shu Shahrammi? Oshiqmi bu?" deganman ichimdan. Va endi o'ylayman: haqiqatan ham o'sha kichkina oʻgʻilmurtadning qoʻlida keyinchalik dunyoning eng yaxshi chempioni boʻlgan iqtidori bor edi... qanday aldamchi olov!

o'lam qiziqqanman shu tafsilotga! mana, eslayman 97-yil finaliga qishloq avtobusining tomi ochiqda ketayotgan edik — shahramning onasi yelkasiga qo'ygan qo'lini, uning ko'ksiga bosilgan "O'ZBEKISTON" yozuvi, qishloq erkaklarining yig'lab aytgan madhiyalarini... shahramning birinchi chempionlik zarbasi bo'lgan o'yinga borib qolgan edim, ringga qadam qo'ygan zahoti qoshlaridan ter chiqib ketgan edi, o'sha paytda unga 16 yoshda ekanligini eshtirish ham qiyin edi — oyoqlarida esa baliqchilardek mustahkamlik, boshida esa jahon chempioni kabi aql... va endi o'ylayman: qanday qilib kichkina qishloq o'g'li o'sha darajaga erishdi? qani bu olov? hozirgi yigitlarimizga eslatmoqchi edim — bunday qattiqqo'l umidlarni kim uyushtirardi endi...

O'sha yillar... Qishloqdagi kichkina maydon endi xalqaro ringlarga aylanib, o'zimizdek qattiqqo'li o'g'ilni jahon chempioniga aylantirganini ko'rganimdan keyin hasratlanmasa qanaqa? O'z- o'zim bilan o'ylayman: shahramning oyoqlarida hozirgi chempionlarimizning aqlidan ham chuqurroq aql bor edi, chunki u o'sha vaqtda boshqa hech narsa bilmas edi — na turnir jadvallari, na yirik klublardagi mashg'ulotlar. U faqatgina boksning o'ta qattiqqo'l san'atini o'zlashtirish uchun ringga qadam qo'ygan edi, endi esa dunyo uning kelajagini oldindan aytib bergandek: "Bu bola - yangi imkoniyat!" O'sha paytdagi shaxsiy hazillarimizni eslayman — qishloq maydonchasida to'p bilan o'ynab, ertasi kuni esa shahramni ringsiz musobaqalarda dushmanlarga qarshi kurashayotganini ko'rganimizda: "Qani endi bu nima?" deb hayron bo'lar edik. Hozir esa o'sha "nima"ning o'zi jahon chempioni bo'ldi! Qanchadir mavsumlar o'tdi, ammo uning uslubi — oyoqlarning mustahkamligi, raqiblarga qarshi jarchilab chiqadigan za'faron hidi — hech qachon o'zgarmadi. Hoziroq chempionlarimizda esa boshqa narsa ko'raman: ularning bir qismi g'alabaga erishib qolganimizdek yurishmayapti, boshqalari esa o'yindan oldin zahiradagi motivatsiyasini savdoga qo'ygani kabi. Eng asosiy farq — o'sha vaqtda chempionlik yo'lidagi har bir qadam, har bir zarba uning uchun yangi sir edi, endi esa ko'pchilik uchun bu lavozimatdan foydalanishning oddiy usuliga aylandi. Shahram esa hali ham o'sha kichkina qishloq o'g'ilining ichidagi olovni saqlab qolgan, hozirgi yigitlarimizga esa bu o'tmishda qoldi. Qishloq maydonchasida boshlangan yoʻlni jahon sahnasigacha davom ettirganingiz uchun, Shahram, minnatdorchilik!

Ey, nima gap! Shaxsan men oʻshalarga yetmaganman, lekin bu hikoyalarni eshitganimda qandaydir ichim yoriladi… Qishloq maydonchasidagi mayda toshlar, sovuq shamollar, uning oyoqlarida shu tiqilgan qattiqlik… 1997-yil finali ularning qonida edi, bu shunchaki boshqa oʻyin emas edi. 16 yoshli oʻgʻil bola ringga chiqishi bilan darrov jahon chempioni kabi harakat qila boshlaydi — bu esa allaqachon gʻolibning ruhi edi. Boshqa chempionlarimizni koʻrsangiz, ularda bir oz lazzat yoʻqdek koʻrinadi. Ba’zilari gʻalaba qozonganini eshtirishmayapti, boshqalari esa oʻzlariga ishonchi yoʻqligi uchun har bir zarbadan oldin qoʻrqib qolishadi. Lekin Shahramda hamma narsa harakatsiz edi: oyoqlarida mustahkamlik, boshi yuqori, qoʻllarida esa qattiqqoʻllikning oʻzi. Bu esa hozirgi avlodga yaqqol oʻrnak boʻla oladi, agar ular xohlasalar. Chunki hozirgi yigitlarimizning aksariyati ringga kelgunicha oʻynamoqchi, mexnat tortmoqchi, lekin oʻtgan yoʻlni eshitmaydi. Shahram esa oʻsha kichkina qishloq maydonchasidan boshlab oʻsha yoʻlda yurdi — har bir qadami uchun minnatdor edi, chunki u buni birinchi boʻlib oʻzi qilgan edi. Uning qoʻlidagi „OʻZBEKISTON“ yozuvi endi jahon chempionlarining qoʻllariga oʻtib ketdi, lekin ichidagi olovni hech kim oʻchira olmaydi.

Qani endi, oʻsha yillarning qishlogʻimizni eslayman: oʻtloqlarda toʻp oʻynayotgan bola ertasi kuni oʻzini qattiq qiyinchiliklar oʻrtasida topib olgan edi — Shahramdek shunday yoʻlni tanlaganiga oʻzidan boshqa hech kimda ishonch yoʻq edi. 1997-yil finalining oʻzidayoq u halol, yalangʻoch toʻqnashuvning qattiqqoʻlligini oʻz tanasida his qildi, lekin keyinroq esa biz buni umumiy milliy gʻalaba sifatida qabul qildik. Yengib boʻlmaydiganlikka qarshi kurashning oʻzidayoq uning qoʻlida soʻnggi umid oʻrnidagi "OʻZBEKISTON" yozuvi bor edi... mana, hayron boʻlsam, oʻsha paytda unga 16 yoshda ekanligini eshtirish qanday mushkul edi! Sizlar bilan kelajakdagi chempionning birinchi muvaffaqiyatini koʻrib oʻtirdik, deganim keladi. Uni yangi avlodga etkazish kerak — qoʻlimizdan kelganicha davom etadigan yoʻl. Qani endi, oʻshani koʻrib oʻylab, oʻz oʻyinimizni ham yangilashga toʻgʻri kelmasmidi? Chunki bugungi chempionlarimizda oʻtmishdan kelgan jasorat oʻchib ketgandek...

Keling, tartib bilan. O’zbekistonning qishloq maydonchasidan jahon chempionatigacha bo’lgan yo’lini eslaganimda parda tushdi, choynagimni ushlab turaman. Lokoning o’ylagandek: 17 yoshligida ringga chiqib, jahon chempioni kabi hushyorlik qilib yurgan shu bola endi esa barcha vaqtlarning eng zo’r chempionlaridan biriga aylandi. YagonaFaxrning aytganlarini eshitib qoldim: "o'tloqlarda to'p o'ynayotgan bola ertasi kuni o'zini qattiq qiyinchiliklar o'rtasida topib olgan edi". Mana, bu aytarli gap — shahramning yuragidagi olovni hammamiz his qilgan edik, hali ham his qilmoqdaman. Lekin endi o’ylayman: hozirgi chempionlarimizning qo’lida "O'ZBEKISTON" yozuvi bo’lsa-da, ichidagi olovni qayerdan topishadi? Surxon_fanning haziliga ayting: "Ey, nima gap!" — bu boshqa narsa. Men esa o’zimni shunday tutaman: shahramning oyoqlariga qarab: "Bu nima, toshmi?" deb o’ylagan edim, chunki ularning mustahkamligi uchun barcha musobaqalarda jarchilab ketardi. 🤣 Mayli, shunday qilib: hozirgi chempionlarimizga bir savol beraman — sizlar qishloq maydonchasida boshlangan olovni qayerda saqlab qolgan ekansiz? Chunki Shahramdek odam hali ham o’z ichidagi olovni saqlab qolishi uchun... choynagimni yana bir bor ushlab olish kerak! 😂🍿

Qani endi, oʻtloqlarda toʻp tepib yurgan shu oʻsmirni eslayman-da, ertasi kuni uning qayerdan borsam ham oyoqlari bilan toshdek turardi, qoʻllari esa temirdek qattiq edi. Rostini aytsam, shu vaqtda men ham 10-11 yoshda edim, qishloq maydonchasidagi sovuq shamollarda oyoq qotib, „bu necha kishini tanglaydi“ degan edim. Lekin oychilarga aytaman: bugungi chempionlarimizda shu yoqadan olovni qayerdan topishlarini bilmayman, chunki ular oʻtloqlarda toʻp tepgan vaqtlarini unutib qoʻyishgandek! 🔥 Qisqasi, qoʻllaridagi „OʻZBEKISTON“ yozuvi endi biror narsa bildirmayapti... mayli, qishloq qanchalik qattiq boʻlmasin, oʻz ichidagi olovni yoqmasa, u qoraqayin bilan aralashib ketadi!

Oftob ustida o'tlab yotganimni eslayman, qishloqdagi bu ochiq maydonchada Shahramning oyoqlarida ham shunday toshdek qattiqlikni his qilgan edim, qishloqlarimizning umidlari esa uning qo'llaridagi yozuvdek katta edi... 🔥 Qani endi, shu o'sha 97-yil finaliga qaramang — qishloqning bir ko'chasi bunda asosiy qahramon bo'lganini bilmas edimmi? Uning oyoqlarida juda katta harakat bor, hozirgi chempionlarimiz esa raqiblarini o'rta qilishdan avval o'z oyoqlariga ishonmaydi — bu shunchaki mavjudot! Qanday qilib bu olovni qayta yoqish mumkin? Yoki endi bunday qattiqqo'llik uchun boshqa yo'llarmi kerak?