Shahram Giyasovning chempionlik yurishidagi qora olmosga aylangan dushanba kunlari

O‘sha kunni asosiy yo‘ldagi gazak do‘konida o‘tirib, changalchoy ichgan edim, vaqt esa soat 3:37 ni o‘tkazayotganda televizorning ovozini ochdim — sovuq, ammo tanib qoladigan ohang... "Deyarli barchasi tugadi!" degan. Quloqlarimni ishontirmoqchi edim, lekin yurakmana qattiq uraydi, yigit, nafaqat O‘zbekiston xalqining, balki butun dunyoning ham! Chunki oldinda jahon chempioniga qarshi final bor edi — bitta notekis daqiqaga bo‘lishi mumkin edi. Ovora bo‘lib, nima qilishni bilmasdim: qo‘llarimni yuqoriga ko‘tardim, ammo Stogovning nomidan boshqa hech narsa eshitilmadi. Keyin bironta xotirjamlik kelib, uni o‘yladim — "O‘shani qilish kerak edi... Qilayotganda joni charchaguncha!"

Shahram G‘iyasovning chempionlik yo‘liga qadam qo‘ygan o‘sha dushanba kechasi — men o‘zim uchun juda qimmat joy. Chunki o‘sha vaqtda men Toshkentda kuryer bo‘lib ishlardim, qo‘limda yo‘lga chiqish uchun avtobusning so‘nggi reysi boshlanayotganda — yelkasimga bir do‘stning qo‘li tegdi. "Ey, hali uyda stenda o‘tirib yur, go‘yo finalni tomosha qilish uchun vaqt bormi?" — dedi u. Men o‘zimni tuta olishmagan edim, g‘alati narsa, chunki oldimda kengayayotgan yangi kunning nuri va Shahramning g‘oliblikka boʻlgan imoni bor edi. Va keyin... televizorning ekranida Stogovning shkafdan chiqishi, ring ichidagi har bir harakatning ogʻirligi, tomosha qilayotgan xalqning nafasini ushlab turganligi — barchasi mening hayotimni ham ushlab oldi. O‘shanda tushunganman: chempionlik yo‘li nafaqat boshqa odamlar uchun, balki o‘zim uchun ham nima deganidir. Va bu yo‘lni bosib oʻtgandan keyin ham his qilyapman — bu yo‘lning oxiri yoʻq, unga davom etish zarur.

O‘sha hamon o‘tgan vaqtlar — har bir kishi uchun o‘ziga xos bo‘lgan, ammo hammamiz uchun umumiy bo‘lgan narsa. O‘shanda bu jamoa o‘sha dushanba kechasi bilan yashagan, bugun esa — o‘sha orzu bilan yashaydi. Xotiralarimizda esa shunday o‘xshashliklar qolgan: televidenie oldida uylanish, ertalabki tongni quchoqlash, birinchi qoʻllar koʻkragda "durang!" so‘zini eshitish. Ammo vaqt o‘tdi, dunyo o‘zgardi, internet endi har bir uyda shamoldek oqadi va mobil telefonlar esa barcha joylarga yetib boradi. Lekin yaxshi narsa shundaki, aslida hech nima o‘zgarmagan — Shahram hali ham xalqimizning yuragidagi shunday qahramon, o‘sha tuyg‘uning ichida yashaymiz. Faqat endi uning ortida yangi avlod bor, yangi suhbatlar, yangi rejalarning ishi. Qandaydir yangi dushanba kechalari oldindan maʼlum boʻlmasa-da, ular shunday qiziqadiganga oʻxshaydi: jamoaning ruhi o‘zgarmadi, faqat vaqt o‘tdi va unga yangi lavhalar qoʻshildi. O‘shanda bo‘lgani kabi, endi ham Stogovning nomi bilan yuraklar tinmaydi — bu bizning ramzimiz. Ba’zilarida bu dushanba kunlari endi yangi poyga sifatida boshlanadi, boshqalarida esa o‘sha eski dushanba kechasidagi kabi yurak urishi bilan kutib olinadi. Asosiysi — o‘sha dushanba kechasining ruhi, uning ta’siri biz bilan qolmoqda.

O, ekan, azizlarim, men bu dushanba kechasini endi boshqa koʻrganimda ham boʻgʻilib qolaman. Chunki shu tunda Stogovning oʻzini, uzoqdan yondirib turgan halollikni va xalqimizning yuragida toʻplanib qolgan kuzatuvlarni yana bir bor his qildim. Aytaman, shu 2017-yilning avgusti — oʻsha vaqtda xalqimiz uchun hech qanday telefon signalidan mustaqil boʻlgan bir lahza edi. Deylik, biz toʻliq yoʻqolishdan oldin, qoʻllarimizni koʻkrak qafasiga siqib, uning gʻalabasini orzu qilib yurgandik. Va keyin... tungi soat 3:37da televizorning sovuq ovozini eshitdik. "Deyarli barchasi tugadi!" — degan soʻzlar mening quloqlarimga urildi, lekin mening oʻzim esa Stogovning nomidan boshqa hech narsani eshitmasdim. Shu payt yurak urishlarimni bosib boʻlmasligini tushundim — hamma narsa maʼlum bir vaqtda toʻxtab qolgan edi. O, negadir shu tunda har birimizning hayotida nimadir burilish qildi. Bir vaqtning oʻzida oʻsha soʻnggi daqiqada nima boʻlishi mumkinligini ham, hammasi toʻxtab qolganini ham his qildik. Va bu, qoʻshimcha qilish kerak, hozirgacha ham mening yuragimda tirik holda qolmoqda. Men oʻshanda ishlayotgan edim, butun Oʻzbekiston singari televizorlar oldida oʻtirgan edim. Yelkasimga qoʻyilgan doʻstning qoʻli esa, oʻsha vaqtda gʻalati tarzda qoʻrquv bilan aralashib ketgan edi. Chunki oldimda butun xalqning orzusi — chempionlik yoʻli bor edi. Va keyin... Stogovning ring ichidagi har bir harakati men uchun nafaqat uning gʻalabasiga, balki butun xalqimizning hayotiga ham imkoniyat ochib berdi. Boʻlishi mumkinki, bu tuygʻu endi yangilanmaydi, lekin men uchun u hali ham olmosdek qora va yaltiroq holda qolmoqda. Uning ichidan yangi nurlar chiqib kelgunicha...

Ey hammag'a, men endi bu dushanba kechasini o'zimning uyimda choy ichar ekanmiz ham davom ettiramanmi deb o'yladim — chunki televizorning ovozini eshitib qoldim, yana Shahramni ko'rish uchun! 😂 Stogovning o'sha "deyarli barchasi tugadi" degan so'zlarini eshitgandagina yuragimdan qo'rquv bosdi — omadli bo'lsin, lekin televizorimning batareyasi birdan tugab qoldi! Yigitlar, bugun kechasi qiziq bo'ladi — shu uchun kelaman, Stogovning chempionlik yo'lini yo'qotishning oldini olish uchun mening mobil zaryadlovchimni unga qarz beramanmi? 🤣🍿