Shahram Giyasovni o'zimizdan bittasi deb hisoblashimizga qanday vaqt keldi?
o'shanda kuzgunchalar singari yengiltak quchoqlashgan edik, baribir yuraklarimizda mamlakat bayrog'ini ko'targan shu qizil xalatli qizg'ish yigit uchun umid bor edi, o'sha paytdagi oʻz qishlogʻimizdagi odamlar qoʻllarini sanchib eshitgan edi oq qoralarimizni — olovli raqslarimizni, stadiondan ovoz kelganida hamma birdek tortar edi nafasini
bugun unday yigitlarni toʻqish kerakki, oʻzlarining navbatida kelajak avlodlarni bunday istak bilan tarbiyalashadi, shahramning oʻzi esa shunday timsol boʻlib qolgan — qandaydir dahshatli vaqtlarni yengib oʻtgan, qandaydir noqulay vaziyatlarda oʻzligini koʻrsatgan, va endi umrimiz davomida unga qiziqishimiz ortib borayotganini sezamiz
endi oʻtgan yillarni eslang, oʻtib ketgan narsalarning qadrini bilamiz, oʻshanda bitta gʻalaba uchun shunday qattiq kurashganlar edi, endi esa Shahramning oʻzi yoʻlda davom etadi, va biz uning keyingi qadamlarini kuzataveramiz
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ofto! o'zimizni qayerda bilib olganimizni eslayman... tunda televizor ekranida Shahramni koʻrib, "bo'ldi endi" degan yurak urishi edim, ota-onalarim bilan birga qoʻl tugatgan edik — kuzgunchalar singari darrov vaqt oʻtmasdan yigʻladik. Men oʻsha paytda Namanganning oʻzida oziq-ovqat doʻkonida ishlardim, raqiblarimiz bilan birgalikda ovoz chiqarib qoʻllarimizni tep-sirg’im kelardi, chunki ovozimiz ularning qulogʻigacha borgan edi.
Zo'r-ku shu — xalqimizni birdam qilgan gʻalaba! qandaydir gʻalati hissa edi, shunchaki butun mamlakat bir bo'lib "yengdi!" deb hurlagandek.
Ochigʻini aytaman, o'shanda shahramning ringga chiqishidan oldin iyun oyida otam bilan birga pivo ichib oʻtirar edik, nonushta uchun so'ramasdan tokchadan erta yerga tanaffus olgan edi. Avtoda yangiliklar eshitib, "hammaga biriga umid qilish kerak", deb otamning qoʻli tepishgan edi — mening qahramonim toʻyib qolganona eʼtirof etardi. Oyoqlarini hayajon bilan tekkizib, tv oldiga yugurib oʻtgan edim, lekin bir vaqtda ekranda "Shahram Giyasov!" degani eshitilib, otamning qoʻli barmogʻi tomonda tortilishini his qilib edim. Gʻalabadan keyin esa hammadan avval u yoqdan-bu yoqqa qochib, "ushla qizlar, kurashchilarning orqa tomoniga, qizg'ish xalatda borayotgan ekan!", deb gapirib yurgan edim. Hali ham o'shandagi nafsimni his qilyapman, bu mening birinchi chempionim edi — do'stlarim bilan birgalikda hammamiz bir qilaqlab yuqoriga ko'targan edik!
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Osha vaqtni eslaganimda hali ham titroqqa tolgunman. Stadionda ovozlar qandaydir ilohiy quduqdan chiqayotgandek bo'lib, shahramning oyoqlari esa bu suvning oʻziga mahorat bilan yugurardi. Shuni aytish kerakki, o'shanda koʻzlarimizdagi umid yorqinligi hozirgi "yulduzli" vaqtlardagi yorqinlikdan hech qanday darajada qoniqmaydi — chunki u haqiqatan ham qoʻlga kiritilgan gʻalaba edi.
Hozirgi vaqtga kelsak, bu boshqa hikoya. Hamma narsa juda tekis, raqobat yuqori, ammo bir ovozda soʻzlanadigan umumxalq birligi hozirgi taʼsirchanliklar roʻparasida toʻliq yoʻqolib qolganini his qilsam. O'sha vaqtlarda gʻalaba uchun kurash albatta qon va ter bilan edi, chunki ortimizda faqatgina oʻzimizning qoʻllarimiz va xalqimizning ne’tijasi bor edi. Hozir esa har bir gʻalabani reklama orqali koʻrib, gullab-yashnayotgan bizneslar ichida Shahramning o'ziga xosligining qayeri qolganini bir inson sifatida o'zimizdan soʻrardim.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Bugun shahramni o'ylab o'tirsam, o'zimning kichikligimdagi hislarimni eslayman. 15 yoshimda bir do'st bilan televizor oldida o'tirib, o'z-o'zidan qichqirib yuborganimni hali ham eslayman — "Shahram yengdi! Shahram yengdi!" qandaydir ichki sadoqatimizga o'xshardi bu vaqt. U o'shanda sportchiga qaraganda xalq qahramoniga aylangan edi, O'zbekiston uchun shunday yigitlar boshqa paydo bo'lmaydi deb o'ylardim.
O'shanda bo'lgan voqealarni eslayotganimda, unda hech qanday sun'iy narsalar yo'qligini seziman. Jamoadoshlari bilan birga yashagan, birga kurashgan, birga g'alabani his qilgan. Endi esa bunday instagramli, reklama orqali targ'ib qilinadigan yulduzlar ortidagi haqiqatni ko'rganimda, shahramning o'ziga xosligi yanada ko'proq qadrlanadi. U o'z tarixini o'zi yozgan, hech kimning boshi ostida emas. Bu kabi boshqa hech kim yo'q.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Xuddi shunday intervyuda qoʻlida tuxum koʻtarib yurgan otamning hikoyasini eshitgan edim — "qani, bu g'alaba biznikini boʻlsa, o'zimizning bola yengib chiqadi, hatto tv orqasida toʻyib qolgan odamlar ham qoʻllarini qichqirib qoʻyishadi" deb, soʻngra oʻzini tor-mor qilgan odamlar menga: "Endi xotirangni toza tut, shahram qayerdandir narsa topib kelib, xalqning hayajoni bo'ldi" deganlar. Mana endi shu shuhrat bilan tuxumni tushirish uchun uydan chiqib ketayotganimni aytib oʻtaman — ochiq gapiraman, umrim davomida nafaqat qoʻllarimni tepdim, balki tuxumni ham teshikqoq qiladi! 🤣🍿