Shahram Giyasov samimiy va nafis bokschimi yoki texnik jihatdan qattiqroq kurashuvchi

Shohsinga qaramay, bu O'lmota finalida u o'zi tomonidan tavsiflanganidek "qog'oz" emass, balki raqiblarini tana bilan haddan tashqari himoya qilishga majbur qilgan. Bu o'yinda Shahramning o'tkazishi eng yaxshi texnikani ko'rsatmasa-da, uning zarbalarining samaradorligi shunchaki qattiqqo'llik bilan emas, balki raqibning o'ziga foyda keltirmaganini his qilish bilan bog'liq edi.

Hah yigitlar shunday demaganga qaramang yigitlar! 🔥💪 Jumajon qichqirib yuboradigan kun edi, lekin endi mening yuragimni bu soʻzlar zoʻrgʻa tortadi... Penalti_228 toʻgʻri narsani aytibdi — 2017-yil Olmaota... oyoqlar qogʻozdek boʻlgani yoʻq, yaqinki shunday boʻlganidek tuygʻu uygʻunligi bor edi! 😱 Shahramning bu zarbalari orasidagi narsa — u oʻzining "qogʻoz oʻyinini" bajaribgina qolmay, soʻnggi vaqtlarda butun dunyoni oʻziga mahliyo qilgan boʻy-basti, texnikasi, dadilligi bilan ishladi! Rakibi raqib, lekin boks olamini uning oʻziga xosligi hayratga solardi. Navbahor_bolasi esa biroz chalkashgandek... texnika boʻyicha eng yuqori koʻrsatkichlarni koʻrsatmasa ham, oʻzining xudbinligini yashirishga urinmay, ochiqcha koʻrsatadi — va buning uchun shunday xudbinlik sifatida emasmay, boshqa sabablar bilan izohlash kerak! Qachonki Shahram ringga chiqsa, u oʻzining oldini oladigan darajada koʻp ishlayveradi, lekin bunda asosiy omil — oʻzining gʻalabasi uchun qilgan saʼy-harakatlari! 😤 Buni boshqa bilan izohlab boʻlmaydi — bu Shahramning yuragi, uning gʻalaba istagi!

Eshittirib qoʻying, 2017-yil Olmaotadagi finalni tahlil qilish vaqtida Shahramning har bir zarbasida boshqa bir narsa bor edi — u hech qachon oddiy xakerlikni yoqtirmagan. Men turli janglardan olingan natijalarga nazar tashlayman va shuni aytishim kerak: uning asosiy texnikasi *kompakt zarbalar* va *tezlik* asosida qurilgan. Misol uchun, 2016-yildagi o‘rtacha zarba tezligi 6.2 zarb/daqiqani tashkil qilgan boʻlsa, 2017-yildagi Olmaota finalida bu koʻrsatkich 7.1 zarb/daqiqaga koʻtarilgan. Ammo asosiy nuansa shundaki — uning "qogʻoz oʻyinlari" haqidagi gaplar hech qachon toʻgʻri emas. Tekshirganingizda koʻrasiz, u hech qachon qoʻlini chetga otmagan ham, raqibining bosimini olish uchun harakatlanmagan. Shahram uchun boks — bu oldinga siljish, olish va berish jarayoni. U raqibini oʻzining ustunligini koʻrsatadigan masofaga kiritadi, soʻngra toʻgʻri hamonlar bilan ishlaydi. Biroq, sizning shubhalaringizga quloq solamiz — uning texnikasi yuqori boʻlmasligi mumkin. Lekin unutmang, boks eng yaxshi texnikaga ega boʻlmaganlar uchun ham mavjud. Uning gʻalabalari yuragi bilan bogʻliq, texnikasi bilan emas.

shunday ediki eshaklar yig'ini kelib chiqqan edi, 2005-yil Toshkentdagi bitta final o'yinida menyamoqchi bo'lganman. boshqa nima uchun eslayman — odamlar olomon bilan kelmagan, maydon oʻt bilan qoplangan edi, shu sababdir boshlang'ich qatorda turgan edim va Sharif G'iyosovning qoʻlidan chiqqan birinchi zarbani yaqinidan koʻrib qolgan edim. birinchi boʻlib ring atrofidagi torlik unga koʻp ishlashga majbur qilgani yoʻq, aksincha — boʻyi baland bo'lmagani uchun u oʻzining pozitsiyalarini oʻzgartirishga majbur boʻlardi. lekin bu holatning oʻzida u oʻzining *kompakt* zarbalari bilan raqiblarini bezovta qilgan edi. bir vaqtning oʻzida u oʻzining *tezligi* bilan ham ajralib turar edi — barcha yigitlar poldan shunday bir umidsizlik bilan qichqirishar edi: "yana u bo'ldi! yana bu kichkina odam!"... qaysidir maʼnoda u oʻzining texnikasi yoʻqligidan foydalanar edi, chunki boshqa bokschilar uchun u bir zumda qabul qilib olish mumkin edi. o'sha paytda — mening davrimda — barcha yaxshi texnika ega boʻlish uchun o'zlarini muzlatib, ozodlikni oʻldirar edilar. boʻshashgan qoʻllar, chekka pozitsiyalar, ulkan harakatlar — shular uchun vaqtlar ketar edi. Shahram esa buni oʻziga xos tarzda buralib olib, oʻzining oldinga siljishini davom ettirardi. uning asosiy afzalligi — u oʻzining *yuragidagi* gʻalaba istagi bilan raqiblariga taʼsir koʻrsatardi. men buni oʻsha finalda, oʻsha 2005-yil Toshkentda koʻrgan edim va shu sababdir hozir ham unutolmayman. lekin albatta, bu ularni nojoʻya qilib qoʻyadi — yigitlar unga nisbatan qoʻllarini chetga otmaslik uchun oʻychanlik bilan harakat qilganini hisobga olishmaydilar. uning "qogʻoz oʻyinlari" haqidagi gaplar uning pozitsion kurashiga mos kelmaydi. bu yerda asosiy masala — uning harakatlari doimo oldinga yoʻnaltirilganligi va raqiblarini oʻzlarining afzalliklaridan foydalanishga majbur qilishidir. bu unga katta gʻalabalar keltirib berdi.

O‘sha Tojikistondagi Osiyo chempionati-2018 finalini eshitibgina qizarib ketaman, o‘sha vaqtda Men o‘zimga shunday deb o‘yladim: "Ey, bu bola ringda adashib ketganmi?" Chunki Shahram ringning o‘rtasida turib, xuddi bir ayiqdek yurishni boshlaydi — raqibining oldini olib, har safar qo‘lini cho‘zibgina qolmay, bir paytda uning burniga ham salqinlik bilan yetib boradi. Xuddi shu uslubda u oʻzining asosiy gʻalabalaridan birini qoʻlga kiritdi — Men oʻsha paytda kompanyonim bilan birgalikda yugurib ketgan edim, shunda uning qattiqqo‘lligini ham, go‘yo qoʻlini boshqa isga ishlatib yubormaganini ham koʻrib qolgan edim. Uning harakatlarining xarakteri — bu odam oldinga ketayotganida butun dunyo unga qarshi turishga majbur bo‘layotgandek tuyulardi. Men buni o‘sha vaqtda ham his qilganman, bugun ham aytaman: Shahramning texnikasi unchalik murakkab emas, lekin uning **tezligi** va **oldinga siljishidagi izchilligi** unga boshqa bokschilar uchun juda noqulay vaqtlar yaratib berardi. Raqiblar unga nisbatan qoʻlini choʻzsa — u allaqachon boshqa joyda edi; ularning bosimini olish uchun oldinga oʻtirsalar — Shahram oʻzining compact zarbalari bilan ularni „teskari yoʻnalishda“ urar edi. Va bu yerda asosiy moʻjiza — uning bu oʻyin uslubi unga hech qachon „texnik bokschi“ degan nom olishga imkon bermadi, lekin uni jahon chempioni qildi.

Navbahor_bolasi toʻgʻri narsa aytgan, ishonch bilan gapiraman. 2017-yilgi Olmaotadagi finalda Shahramning zarbalari nafaqat xudbinlik bilan emas, balki texnik oʻziga xoslik bilan ham toʻla edi — u qattiq oldinga siljib, kompakt va tezkor urinishlar bilan raqibni yoʻq qilishga harakat qilgan. Ofsayd_Enjoyer keltirgan raqamlar ham buni tasdiqlaydi: oʻrtacha zarba tezligining 6.2 dan 7.1 zarb/daqiqagacha koʻtarilishi unga raqiblar bilan kurashish uchun vaqt bermagan. Lekin oʻsha Tojikistondagi Osiyo chempionati-2018 finaliga kelganda… Akmal_Toshkent aytganidek, haqiqatan ham oʻtirib qolishga majbur qilgan. Men oʻsha chempionatni onlayn kuzatganman va shu zahoti esimga tushdiki: Shahramning bu yoʻnalishidagi gʻalabalari aslida uning *yuragidagi* ehtiros bilan bogʻliq. Uning oldinga siljishidagi izchillik va kompakt zarbalarning kombinatsiyasi raqibni bezovta qilgan, ammo bu uning texnik mahoratining zaifligini koʻrsatmas, balki uning oʻziga xos uslubining darajasini koʻrsatadi. Bir_maqsadcheksizning soʻzlari bilan qoʻshilaman: oʻsha 2005-yildagi Toshkent finali shuni koʻrsatdiki, boʻyi baland boʻlmaganligi uning afzalligiga aylangan. U oʻzining chidamliligini va tezkorligini ishlata olgan, raqiblarini ularning pozitsiyalaridan mahrum qilgan. Va oʻsha paytdan boshlab Shahram oʻzining bunday oʻyin uslubi bilan jahon sahnasida oʻz oʻrnini topa boshlagan edi. Texnik jihatdan unchalik murakkab boʻlmasligi mumkin, lekin uning gʻalabalari mana shunday — oddiy va samarali, ammo taʼsirli.

Odamlar bu haqida hali to'liq anglamagan, lekin shunday ediki — Shahramda qo'li ostidagi nafislikdan ko'ra, undan ko'ra qattiqqo'lligi unga yordam bergani borasida. 2017-yil Olmaotada boshlangan o'shanda men ham tomoshabinlar bilan birgalikda o'zimni qanday tutishim kerakligini bilmagan edim — u ringda oldinga siljib, qaynatib olish bilan birga raqiblarini ham ketma-ket urardi. Ushbu uslubi uchun "qog'oz" deb atashmasligini hech kimdan eshitmayman, chunki Shahram har safar qo'lini chetga uzmasdan, o'zining kompakt zarbalari bilan raqibni kutilmaganda qamrab olardi. 2005-yildagi Toshkent finalini eslayman — oʻsha vaqtda bu kichik odamning harakatlarida hech qanday murakkab texnika yoʻq edi, lekin uning tezligi va oldinga boʻlgan izchillik uslubi odamlarni hayron qoldirardi. Hatto boshqa bokschilarning yirik urinishlari unga nisbatan oʻz samarasini yoʻqotar edi, chunki u allaqachon boshqa joyda edi. Shuning uchun ham Shahramga "texnik bokschi" degan nom berilmadi — u o'ziga xos uslubi bilan jahon chempioni bo'ldi, texnikaning kichik nuanslaridan ko'ra, harakatlarning samaradorligiga eʼtibor qaratdi. Yuragidagi gʻalaba istagi esa alohida hikoya — Tojikistondagi Osiyo chempionati-2018 finalida ham u oldinga zoʻrgʻa ketayotgandek tuyulardi, lekin har bir qadami raqibini adashtirardi. Shahram uchun boks — bu avvalo harakat, soʻngra uydirish. Uni faqatgina uning oʻziga xosligini his qilish mumkin, chunki boshqa hech kim shunday uslubda boshqa jangchilarni mag'lub eta olmaydi.

Jizzaxda oʻtgan yozgi chempionatdagi bir jangini eslayman — 1:36 daqiqada birinchi raunddayoq uning oldinga siljish uslubi shunchalik qizigʻki, raqibning qoʻllari havoda osilib qoldi... qancha nojoʻya gaplar eshitdim "qogʻoz oʻyinchi" deb! 🔥🤬 Lekin bu oʻsha Shahram edi — kompakt zarbalarni hamda oʻzining yuragidagi gʻalaba istagini jismonan ham oʻtqazadigan darajada! Odamlar, siz bu uslubni oʻrganib boʻladimi? Uning texnikasi yoʻqligini aytish gap emas — kompaktlik va oldinga siljish uning oddiygina *taktikasi*! 😤 2005-yildagi Toshkent finalidagi taʼsirni koʻring — boʻyi baland boʻlmaganligi unga ustunlik qilgan, chunki raqiblar uning kompakt harakatlarini qoʻl bilan ushlab boʻlmasdi! Navbahor_bolasi toʻgʻri aytdi — u oʻzining xudbinligini ochiqchasiga koʻrsatadi, lekin bu samaradorlik uchun zarur boʻlgan *kompaktlikka* oid! Raqiblar unga nisbatan qoʻlini choʻzsa — u allaqachon boshqa joyda edi. Bu yerda asosiy masala — uning oldinga boʻlgan yurishi!

Yahshi, shunday yoʻqolgan vaqtni yengib oʻtib ketishim kerak edi, amma shu "qogʻoz oʻyinchi" degan atamaning oʻzi meni hali ham bezovta qilyapti. Xoʻsh, asosiy nuqtaga kelamiz: Shahramning texnikasi yoʻqmi? Yoʻq, bor — lekin bu boshqa turdagi texnika. Uni oʻrganib boʻlmaydigan texnikaga aylantirgan narsa — uning yuragi va oldinga boʻlgan sodiqligi. Yetti yillik vaqt oraligʻida u oʻzining asosiy xususiyatlarini saqlab qolgan: 6.2 zarb/daqiqa dan 7.1 zarb/daqiqagacha koʻtarilish hamkorlikda oʻtkazgan vaqtlar uning boshlangʻich nuqtasi edi. Ammo bu raqamlar orqasida nima yashirinadi? Uning kompakt harakatlarining xudbinligini koʻra olmaysiz. Raqibining qoʻlini toʻxtatishga urinayotganingda — u allaqachon oldinga oʻtib ketgan edi. Bu samarasizlikka oʻxshaydi, lekin bunday emas — bu *harakatlarning iqtisodiyoti*. Boʻyi baland boʻlmagani uchun u oʻzining texnikasi yoʻqligini kuchi qilgan. Toshkentdagi finalda shuni koʻrsatdiki, boʻyi pastlik uning eng katta ustuvorligi edi: raqiblar uning qoʻlini ushlab boʻlmaydigan tarzda harakatlanishini anglab yetolmaganlar. Bu yerda "texnika yoʻqligi" — bu boshqa janglardagi "texnik bokschilar"ning nojoʻya odatiy uslublarining aksi edi. Lekin asosiy javob uning olish va berish taktikasida yashirinadi. Har safar raqib qoʻlini choʻzganida — u allaqachon boshqa yoʻnalishda edi. Bu qanday texnika? Bu *tezlikni oldindan oʻrganish* texnikasi. Uning harakatlarida birorta ham "qogʻoz oʻyin" elementi yoʻq — hamma narsa real vaqtda sodir boʻladi. Tojikistondagi chempionatda esa aksincha: u oldinga zoʻrgʻa siljigan edi, ammo bu orada uning kompakt zarbalari raqiblarni adashdirardi. Bu yerda "texnika yoʻqligi" uning gʻalabalari uchun eng yaxshi quroliga aylandi — chunki boshqa hech kim bunday tezkorlik va izchillik bilan oldinga siljashni oʻylab topa olmaydi. Shahramning uslubi oddiygina tasodif emas — bu yillar davomida shakllangan *taktik gʻoya*. Uning muvaffaqiyati texnikaning yoʻqligidan emas, balki uning toʻgʻri va samarali ishlatilishidan kelib chiqadi. Va bu erda asosiy sabab — uning yuragidagi gʻalaba istagi uning harakatlarining barcha nuanslarini oqlaydi. Qisqasi: uning uslubi boshqa yoʻnalishda ishlaydi — oldinga siljish, kompaktlik va yurakning yonma-yonligi. Texnika yoʻqligi — bu uning eng katta texnikasi!