Shahram Giyasov o'z tarixini o'zining qonidagi qahramonlik bilan yozdi

Qancha yillar o'tdi, lekin u yerda, yetmish yettinchi minutda, o'zim ham xuddi shu sahna oldida qotib qolgan edim — ekranning oldiga yopishib, yuragimga qattiq-qattiq urug'u yetib kelganiday. Chempionat finalining so'nggi daqiqalari edi, ahvollik o'yinchining bir qadami butun mamlakatni g'alabaga yaqinlashtirar, deb o'ylardim. keyin... zang! O'zim ham qo'l berkilib, ovozimni yoʻqotdim — darvozabonni jinnidan chiqarib yuborgan o'zimga xos teskari burilish. Menda ham shu onaning hushidan ketgan vaqtiday edi, yuragim portlab ketdi. Shu zahoti eshitdim: "shu qahramonlikka yetgan odam shunday narsa qiladi". mening bo'lib oʻtirgan xonadonimning eshigi ochildi, ota-chinonim ham o'yinga qaramagan edi. otam: "yana buni qoʻyaverdi" deydi, men esa faqat boshimni tepdim — vaqtni sekinlashtirib, uning har bir mushak harakati Qoraqalpog'istonning qumli yerlaridan boshlab butun davlatda xilvatdan qichqiriqlarni eshitsam edi. O'sha lahzada o'z-o'zimga aytgan edim: "qani, endi bizning G'iyosov endi boshqa turish kerak".

qani endi, 2016 yilning oxirlarida, guruhda yurganimni eslayman — Toshkentda o'tkazilgan turnir oldidan. shahramdan umid bog'laganlar kam edi, chunki u hali asosiy tarkibda emas edi, "kelajakda yaxshi bo'lishi mumkin" degan gaplar ko'p edi. lekin men buni his qilar edim, buni qonim bilan bilardim. o'sha paytda ular bilan birga mashg'ulotlarga borar edim, unga yopishib qolardim. bir kuni mashg'ulotdan keyin unga: "sizning o'yin uslubingiz menga otamni eslatadi" deb aytgan edim. u faqat kichkina jilmayibdi, lekin ko'zlarida shunday nur bor edi — umid va biroz xafa holat. keyinchalik meniga: "qani, endi kelajagimda juda ko'p narsalar mavjud, lekin men qilishim kerak bo'lgan birinchi narsa — xalqim uchun yurish" deb aytgan edi. yetti oy oʻtib... o'ttiz besh soniyaga butun mamlakatni ushlab turganligimni eslayman. shahramning zarbasi ekranda deyarli vaqtda o'tib ketdi — mening yuragim esa orom topmadi. nima deyishimni bilmasdim, faqat yig'laganimni. keyingi kunida maktabning yoʻlida yurganimni, erkaklarimizning "O'zbekiston" madhiyasini tinglar edim — o'zimni supermen kabi his qilar edim, butun xalq bilan birgalikda g'alaba qozonishimiz mumkinligini his qilar edim.

Shahramni hozirgi qizigʻi bilan taqqoslashni aytmoqchimisan? Yaxshisini aytaman. O'shanda boʻlingan edi — butun davlat ekranga yopishib, har bir daqiqasi mamlakat tarixi boʻlgandek. Endi esa... qayerdadir oʻrtoqlashuv oʻtkazilsa, ijtimoiy tarmoqlarda eshitilib, bir necha kishi "e, xushbichim, men ham oʻtkazdim" degani bilan oʻtib ketadi. U vaqtda davlat tugʻilayotgandek edi — faqat boks emas, hamma narsa yangi boshlanayotgandek tuyulardi. Hozir esa... Gʻiyosov nomi koʻproq eshitilsa-da, unga toʻla-yu tatamilli buzuvi hali yoʻq. O'shanda uning har bir zarbasi xalqning qoni bilan kelgan edi, endi esa — eʼtirof bor, lekin unga oʻxshash ma’noli to’liq hazil yo’q. Nima uchun? Chunki 2017-yil u uchun nafaqat chempionlik boʻldi, balki mamlakatni boshqa qarashga majbur qildi — bir insonning irodasi butun xalqqa „men borman“ deganiday. Hozir yuqori amaldorlarning nutqlari, tadbirlar, lavhalar koʻp, lekin u kunlardagi osonlik yoʻq edi. O'shanda Shahram oʻzidan oldingi avlodning soʻnggi oʻqini — Alisher bilan boshlangʻich dushmanlikni yengib oʻtgan edi. Hozir esa... yaxshi, yangi avlod bor, lekin ularning qoʻlida hali birlashuvchi yurak yoʻq. Yuqoridagilarga qoʻshimcha — oʻsha finaldan soʻng stadionlarga yurib chiqib, xalq bilan birga bayram qilganimiz yoʻq. O'shanda barcha „O'zbekiston“ madhiyasi ostida koʻchalarda yurgan edi, endi esa — „keyingi uchrashuv“ uchun qoʻllab-quvvatlashlar vaqti kelgunicha xotiralarni qidirib yuramiz. Shu boisdan, jamoamizning hissasi hozir yoʻqligini aytish mumkin, lekin yoʻq — yoʻq, hali yoʻq. Biz oʻsha kunlarni orzu qilib yashab ketmaymiz, lekin ularning davomchisi sifatida yashashimiz kerak. Buning uchun esa... yangi avlodga oʻz qoʻlimizdan chiqadigan taʼsir kerak. Chunki Shahram kabi insonlar darvozabonni aylantira oladigan zarbani oʻz vaqtida qoʻyishni bilganlar. Endi esa... vaqt yetadi.

xuddi shunday 2017-yilning fevralida men ham Toshkentning bir tirgagida o'zimni topib qolgan edim — uyda oila bilan stoldan qochganimdek ekran oldiga yopishib qolganman. shahramning har bir harakati uchun yuragimda "yo'q-ya" degan nafaslarni ushlab turganman. finalga qadar ularning hammasini eshitardim: "bu chaqqon, lekin asosiy tarkibda bo'lmagani uchun...", "ustozlar qanday qilib uni asosiyga qoʻymaganlar?" shunga qaramay, 76-daqiqada o'sha g'alaba sari yurgan o'lponi oldi — teskari burilishni ko'rgandagina ularning gaplarini artib yuborganman. o'sha onaning o'zimga aytdi: "men qonimdagi qahramonlikni qonun qildi — mamlakatimiz uchun bunday narsani qilishga vaqt keldi". va u haqiqatan ham so'zini bajardi. chempionlikni olgandan keyin butun davlatning qo'llarida "O'zbekiston" madhiyasi ekanligini ko'rganimdayman — ota-onam bilan ko'chada yurganimda, hatto do'stlar bilan suhbatlashganda ham xursandchilik ularning yuzlarida bo'lganday edi. endi endi bu voqeaga yillar o'tdi, lekin oʻsha lahzada yuragimni qattiq qisgani o'sha vaqt kabi. chunki Shahram bizga faqat g'alaba keltirmadi — u bizga boshqa dunyoni ko'rishni o'rgatdi: bitta insonning irodasi butun xalqni birlashtirishi mumkinligini. bu yerda hech qanday statistika kerak emas — shunchaki uning qonidagi bu xislatlarni his qilish kerak.

Oʻsha 76-daqiqani kelib chiqaring, jigarlar, oʻsha teskari burilishni yodda tutgan odamlar bormi? Shahram oʻz qoʻli bilan chempionlikni olib qoʻygan boʻlsa, mamlakatning oʻsha vaqtidagi hammasi nima uchun hali ham qadrdonlik bilan yuribdi? Sababi — u zudlik bilan boshqa nafaqat medal olib berdi, balki xalqqa "sen ham shunday qila olasan" degan va’dani bajardi. Shuni tushunmaganimizdek tuyuladi. "U gʻolib boʻldi" — deyish oson, lekin oʻsha finalni boshqa qayerdan qoʻlga kiritgandir? U oʻsha mahalda, oʻsha darvozabonni aylantirgan zarba bilan butun mamlakatning koʻzlarini oʻziga qaratgan edi. Endi eslang: 2017-yilning fevralida Gʻiyosovning qonidagi bu qahramonlik qayerdan kelgan? Uni oʻrganar ekanman, unda otasi Alisherning nafaqat texnikasi, balki ma’naviyati ham mavjud edi. Shu yerda, "oqsochli ustozimiz"ning shogirdi sifatida oʻsgan Shahram oʻziga yangi tarix yozdi — bu tarix xalqning umumiy hissi bilan qoʻllab-quvvatlandi. Lekin keling, hozircha toʻxtalib qolamiz: 2024-yilning oʻzida chiqayotgan yangi avlod bokschilari, ular ham xuddi oʻsha qonni koʻtara olishadi degan umidda ekanmiz? Yaxshisi, oʻtgan yetti yilda yoʻq-ku? Kimdir oʻtirib "qanday boʻldi?" deb soʻraydi, lekin javob oddiy: oʻsha 76-daqiqadan keyingi hayotimizni boshqa qilib qoʻymadik. Shahramning gʻalabasi faqat ringda emas, balki davlatning oʻzini yangicha koʻrishi boʻldi. Endi esa... qoʻllab-quvvatlashlar vaqtinchalik, yuraklar birlashmagan — mana shu nuqsonda bizning aybimiz bor. Menga gapning mohiyatini ochib bering: oʻsha final uchun uyushtirilgan bayramlar nol edi, lekin uning taʼsiri uzoqqa choʻzildi. Hozircha yangi avloddan shunday birlashuvchi yurakni koʻrmaganimiz yoʻqmi? Demak, bizning mas’uliyatimiz — oʻsha eski ruhni qayta jonlantirish uchun yangi ramzlarni topish kerak. Chunki oʻsha "teskari burilish"dan keyin dunyo qaysidir maʼnoda har doim yangi boshlanardi.

Qani endi, bu yerda bir choynakdan keyingi fikrni aytmoqchiman... Shahramning oʻsha teskari burilishini koʻrgandagina menda ota-onamning javohirlarning toʻngligi eshitildi — ota: "yana shuni qoʻyaver" deydi, onam esa qoʻlini ochib: "kelgin, boʻsa qoʻyaman" deydi. Men esa faqat boshimni qattiq qimirlatib: "qani, endi shu shaharga bir grammancha qahramonlik tushdi" deb oʻtirdim. Yetti yil o'tdi, lekin o'sha choynakdan hali ham qahramonlik hidlayapmanmi? Albatta! Chunki G'iyosovlar qonidan faqat shunday oʻn kunlik kechalar paydo boʻladi — vaqtni oʻgirib, zarbaga aylantiradigan choynakdek... 🤣😂🍿