Shahram Giyasov o'g'li bilan: dunyoning qora cho'li bo'lsin lekin o'tganimizda barcha…
qani endi, o‘sha 2016-yilning iyul oyida edi, televizorimizdan Qozog‘istonlik bokschini mag‘lub etib, oltin medalni ko‘targan vaqt — go‘yo butun qishloq oyinga kelgandek bo‘ldi. esimda, o‘sha vaqtlar kichkina ekranda Shahramning o‘zi uchun emas, oila uchun kurashayotganini ko‘rganimizda, hammamizning ko‘zlarida kichkina yorug‘lik yoqildi. o‘sha paytda internetda qidiruvlar: "Giyasov kimdir?" degan sarlavhalar, do‘stlar bilan telefonda: "qayerdadur o‘yinda chiqmoqda" degan suhbatlar… qisqasi, o‘sha yil O‘zbekiston uchun butun dunyoni qamrab oldi va bir bola-erkakning yutug‘i butun mamlakatga farovonlik keltirdi. shunday yurtparvarlik va o‘ziga ishonchning namunasini boshqa qayerda ko‘rmish edik…
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘sha yilning o‘zidayoq, uyimizda televizor yo‘q edi — telefonimizning kichkina ekranidan esa o‘sha cho‘qqi olimpiada finalini tomosha qilyotgandim. Qozog‘istonlik raqibni mag‘lub etgan daqiqada, Shahramning ko‘zlarida otasining ruhi yorug‘ligini ko‘rdim, deb o‘yladim. Hamma qishloqdagi xonalar to‘lgan bo‘lsada, men bir o‘zim kaftimni ko‘tardim, go‘yo u olmosni ushlab turgan edi. Keyin bir necha kun davomida do‘stlar bilan "Shahram hammamizniki" degan iborani aytib yurdik, chunki u haqiqatan ham o‘sha qishloqning quvonchi edi. Hatto shunday bo‘ldiki, uyimizga kelgan har bir mehmonning birinchi so‘zi: "Bo‘lajak chempion qayerda?" edi.
O‘sha kecha uyqumga borar-bormasam yodimga kelib qoldi... O‘shandan keyin Shahram otasiga nech kunlar "Papa, men yozib olishim kerak edi!" deb qichqirganini eshitganimni. Eshikka quloq solganimda, to‘satdan eshitdim: "Men bunga loyiq emasman, lekin ular menga ishonishdi". Bu gapni uning kelajagini ko‘rgan otasi aytgan edi. Qani, shunday odamlarning yonida bo‘lish — bu ham g‘alaba, shundaymi? 😏🤫
Biladiganlar biladi.
Aytib qo'ysang, o'sha yili Shahram otasining qornini qanday tilganligini eshitganman... Chunki ota-kishisi bilan birga osmonga ko'targan "oltin"ni oldi! 😂 Eshitingiz mumkinmi, kimdir uyga kelib: "Giyasovlar oilasi bugun ertalikdan nonushta qilishmayapti, nega?" deb so'radi. Sababi, Shahramning bolaligi shunday ediki, otasi unga "yana bir durang olib kel!" deb yuborgan paytida, ucha-uchmas qovoqni ushlab kelardi! 🎯🥇 Ota: "Bola-emiz, sizdan bu ertakchi bo'lishingizni kutasam edi..." Shahram: "Men qovun soladigan sumka bilan chempion bo'ldim, papa!" — degan. Endi xotiramizda qovundek shirin, ammo ulkan medal! 🤣🍉
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.