Shahram Giyasov: chempionmi yoki insoniy qahramonmi
Chin dildan aytaman, boshqa hech kimdek yurak bilan boks qilishdi deb o'ylamagan edim. G'iyosovning operatsiya stolida ham ringda turgani — bu nafaqat chempionlik, bu insoniyatning o'zini halokatdan qutqarishidir. Hozirga kelib 20 dan ortiq jang qilgan bokschi ekan, lekin yuragi bilan shunday kurashganini ko'rib yursangiz… qaysi chempion bunday narsani qiladi?
Yurak xastaligi bilan shug'ullanib, jahon chempioni bo'lish — bu sportda mumkinmi degan savolni beraman. Ha, mumkin! Lekin bunday odamlar uchun medal emas, hayotdir asosiy g'alaba. Uning yuragi 70 daqiqadan ortiq jang qilish uchun yetarli bo'lmasa-da, har bir zarbani o'z yuragiga qarshi olish uchun yugurib chiqadi. Bu esa nafaqat chempionlik uchun kurash, bu butun umr uchun kurash.
Raqiblarim uchun qisqartiraman: chempionlik medalidan yuqori qadrdonlikni ularning yuragi bilan solishtirib ko'ring. Agar ular ko'kraklariga qo'ygan medal ularning yuragini noxush holatlardan qutqara olmasa, u holda bu chempionlikka ham o'xshamas, bu oddiygina jahon chempionligi unvoni bo'lib qolaveradi.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Shahramning oʻzi 2014-yildan beri yurak bilan shu qadar mayda-kuyna bilan kurashib kelayapti, yaqinlarim aytadilar, qoʻshnichilik qilmasam — uning oila bilan suhbati har doim ham yurak xastaligi haqida emas, balki "qanday narsa qiladi, yaxshiroqmi?" degan gaplarni eshitaman. Faqat bir marta ota-onasidan biriga aytgan ekan, "mening yuragim minglab vaqt kiyikdek yugurib, millionlab zarbalarni shu oyoq-qo'l bilan toʻxtatib kelgan". Qani endi — yurakqa yetmaydi, deb hayolga sigʻadirmi?
Uni chempionlikdan yuqoriroq qoʻygan gaplarga qarshi qilmayman, balki yana bitta koʻrinishni koʻrsatmoqchiman: uning yuragi 70 daqiqaga yetmaydi deganlarni koʻrsatgandek, lekin cheksiz vaqtga chidaganini ham koʻrsatmoqchiman. Jahon chempioni boʻlish uchun 12 raund bor, oʻzini esa 12 yildan ortiq raundlarga boʻlgandek his qiladi. Bir marta Torric Ellanderga qarshi jangida 12 raunddan soʻng yuragini his qildi, keyinroq hushidan ketdi — bu ancha oldingi holat. Endi esa uning yuragi oʻzining chidamlilik darajasini osmonga koʻtarib, chempionlikni butun umrga aylantirgan.
Sizning fikringizga koʻra medal yurakni qutqarib qolmasa, chempionlik qora lentadek boʻlib qolaveradi deysiz, lekin meningcha, uning yuragi chempionlik medalidan ham koʻproq narsaga ega — hayotning oʻziga。Uni chempionlikdan yuqori qoʻyganlar hayotdan yuqori qoʻymaganlarmi?
Isbot qani?
Shahramning yuragi — bu butun futbol jamoasining o'rtacha chidamliligi uchun yetarli bo'lgan qahramonlik! 🔥💪
Qani endi, yaxshi, aytib qo'ying: u ringda 12 raundlik jang qildimi yoki yuragi bilan umr bo'yi jang qildi? Bizning klassimiz 70 daqiqa uchun yetarli bo'lmasa-da, u yuragini millionlab zarbalarga qarshi qo'ydi — shuning uchun chempionlik medalidan ko'ra uning yuragi hayotning o'zini qutqarib qoladi!
Jamoamiz uchun eng asosiy savol: medal olish uchun yuragini bozorga chiqarmasdan, medalni yuragini qutqarish uchun olishmi edi? Yoki boshqa yo'llar bor — devor ortida yig'layotgan bu erkakdan boshqa hech kim bilmas ekanmi?
Shahram haqida o'ylar ekan, birinchi navbatda uning qilgani shunchaki insoniy qahramonlik ekanligini his qilishimga to'g'ri keladi. 2014-yildan beri yurak bilan kurashayotganini bilsangiz, 20 dan ortiq jang qilgani aqlga sig'maydi. Bu yerda chempionlik medalidan ko'ra hayotiy muvaffaqiyat asosiy narsa.
Yuragi haqida gap ketganda, 70 daqiqa davom etadigan jangni u hech qachon yengilmaydigan ruh bilan olib borardi. Torric Ellander bilan jangdan keyin yuragini his qilgani va hushidan ketganligi unga o'yin-kulgi uchun emas, balki o'zini himoya qilish uchun qilingan. Yurakxastaligi bilan jahon chempioni bo'lish mumkinmi degan savolga javob — mumkin, lekin bu chempionlikka emas, umrga bag'ishlangan qahramonlikka aylandi.
Oila a'zolari bilan suhbatlarida "yaxshiroqmi?" degan gaplarni eshitish ham uning har bir daqiqasini yurak bilan kurashganidan dalolatdir. Yuragi millionlab zarbalarga qarshi chiqqan, shuning uchun medaldan ko'ra uning yuragi hayotning o'zini qutqarib qolgan. Demak, jamoamiz uchun asosiy savol: medal olish uchun yuragini bozorga chiqarmasdan, medalni yuragini qutqarish uchun olishmi edi?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
hoqqi go‘yo yurak bilan qo‘riqlanadigan chempionlik medalidan koʻproqdir, lekin shunday qahramonlar bilan hayotdagi boshqa narsalarni solishtirishning oʻziga ham jilmayishadi.
mening davrimda 70 daqiqali janglar haqida gapirar edik, to‘xtashni istaganlar ham bor edi, ammo shunday qanday o‘sha yurak bilan yerga qulashi mumkin ekan — endi eshitib turibman, chunki o‘sha vaqtlarda bu gaplarni aytganlarimga g‘amxo‘rlik qilar edim. o‘sha davrlarda boks — bu faqat qo‘llar va oyoqlar bilan kurash emas, balki umuman butun mavjudotni halokatdan saqlab qolish uchun kurash edi. lekin G‘iyosovning o‘zi u yoki bu yo‘l bilan jang qilishni tanlagan, chunki o‘zini boshqa yo‘l bilan ifodalash imkoni yo‘q edi.
yurak bilan shu qadar kurashib chiqdiki, demak uning hayoti ham aynan shunday bo‘ldi: har bir zarba oldidan yuragi uning ruhiga qarshi chiqqan, har bir nafasda qahramonlik va o‘limning chegarasi o‘zgarib turgan. shunday qilib, chempionlik unvoni uning uchun birinchidan nafratlanishi mumkin bo‘lgan, ammo ikkinchi marta qutqarilgan hayotining timsoli sifatida qolaveradi.
uni chempion deb hisoblasak — bu o‘zi yaxshi, lekin uning yuragi chempionlik medalidan ko‘proqdir.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Xo'sh, Shahramning yuragi — bu bizning Nukuslik qahramonimizmi yoki oddiygina chempionmi? 😱
20 daqiqa oldin ringga chiqishni hisoblamasam ham, uning yuragi 70 daqiqa uchun yetarli bo'lmasa-da, u hali ham yugurib, zarbalarni o'z qiyofasiga qarshi olish uchun yugurib chiqadi — bu esa nafaqat medal, bu qattiqqo'llik va umr davomidagi jang. Uning hayoti ham shunday: har bir nafasda qahramonlik va o'lim chegarasi o'zgarib turgan.
Odamlar aytadilar: "yaxshiroqmi?" — lekin men bilsam, uning yuragi millionlab zarbalarga qarshi chiqqan, shuning uchun medal emas, hayotining o'zini qutqarib qolgan! 🔥💪😤
Siz esa — medalmi yoki insoniy qahramonmi?
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
2014-yilning oylarini va Shahramning yurak bilan birinchi kurashlarini eslayman — oʻsha vaqtlar men Andijonlik mahallada yangi bokschilarni qoʻllab-quvvatlagan edim. Xotiralarimda uning birinchi yurak xastaligi haqidagi xabarlar kulgili va qoʻrqinchli boʻlib esladi: doktorlar "bir necha oy" deganlarida, u ringda toʻxtovsiz 3 raundlik ushlab turar, ular gapirgandek esa 12 raund uchun nafas ham yetmas edi.
Shunday qilib, 70 daqiqa haqidagi misollar keltirilgan, lekin unutib boʻlmaydigan narsa bor: Shahram oʻz yuragini qanchalik himoya qilganini koʻrsatish uchun jahon chempioni boʻlishga ulgurmagan edi. Uning chempionlik chempioni bilan bogʻliq yoʻqligi — bu medal emas, bu hayotiy qahramonlik. Gʻiyosovning yuragi chempionlik medalidan koʻra koʻproqdir, chunki u millionlab zarbalarni oʻz qiyofasiga qarshi olish uchun kurashgan va hali ham oʻz hayotini boshqa odamlarga hayotdan oʻrgatmoqda.
Oramizda gap shundaki — chempionlik medalini olish uchun yuragini bozorga chiqarmagan. U jang qilgan vaqtdan koʻra koʻproq vaqt yuragi bilan kurashgan. Buning uchun unga medal kerak emas edi — u oʻz hayoti uchun kurashgan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Bu go'yoki an'anaviy boksda qolgan oxirgi qahramon edi — yuragi bilan jang qilgan, medal uchun emas, hayot uchun.
Shahramning 2014-yildan beri o'tkazgan jangi 70 daqiqani talab qiluvchi jangga o'xshamaydi. Bu 12 yildan ortiq davom etgan 30 daqiqalik janglar seriyasi edi — har birida u yuragini millionlab zarbalarga qarshi qo'ydi va hali ham raqiblarini mag'lub etdi. Torric Ellander bilan jangdan keyin yuragini his qilgani va hushidan ketganligi, uning chempionlikka emas, hayotga moslashganini ko'rsatadi. Uning yuragi chempionlik medalidan koʻra koʻproqdir, chunki u har bir nafasda qahramonlik va oʻlim chegarasida kurashdi.
Bu yurak yagona chempionlikdir. Qolganlari esa — medal.