Shahram Giyasov: an’anaviy pivochilik yurtimizga xos bo’lgan vafodorlik yo‘li yoxud…

Yoʻq, bu shunchaki notenglik emasi. Shahram Giyasovning oʻzini oʻzi ichida ikki qismga boʻlishi unga xos boʻlib qolgan edi — chunki uning muvaffaqiyati va magʻlubiyatlari oʻrtasida oʻlchov yoʻq edi. Xalqqa qora choydek bergan ruhiy oziq-ovqat... chiqishi orqali xalqning orzulariga qoʻshilgan, ammo oʻzini toʻliq oqlay olmagan magʻlubiyatlar esa uning ustidan oʻtgan omad yoki hisob-kitoblarning yorqinroqligini koʻrsatdi. Bu haqida shunday oʻylanadiki, uning uzoq yillar davomida qilgan ishi aslida shunchaki bir xil manzarani koʻrgan muxlislar uchun edi — ular uning faoliyatini faqatgina oʻzlarini quyuqlashtirish sifatida qabul qilishdi. Lekin ringdagi Giyasov uchun esa bu boshqa hikoya edi: u boshqa yoʻlda davom etishi kerak edi, ammo xalqning eʼtiborida u abadiy oʻzi bilan birga olib yurgan „goʻdak“ sifatida qolib ketdi. Yuragi oʻtkir boʻlishi uning gʻalabasini belgilab berdi, lekin bu gʻalaba hamisha xalqning qiziqishiga bogʻliq edi. Chunki muxlislar uchun u abadiy oʻz soʻziga sodiq qolgan kishi edi — yaʼni oʻzgarishlarni qabul qilolmasdan.

Qizg‘anaman, Shahramni o‘zim ham bir vaqtlar shu ikki yuzini ko‘rganman. Qora choydek bergani uchun xalq unga „malika“ deyardi, lekin ringda esa o‘zini oqlay olmagan manzillari oldida qolardi. Yuragi oʻtkirligini his qilganman, ammo bu oʻtkirlik uning taqdirida omadmi yoki hisoblammidi — bu orada juda ham nozik narsa. Shuni tushun: xalq unga abadiy go‘dak sifatida qoldi, chunki u o‘zining „qora choy“ versiyasidan chiqib ketishni xohlamagan. Lekin... qani endi, uning o‘zi bunga qanday rozi bo‘ladi? 🔥

Navbahor_bolasining eʼtiboriga tushgan gapani ochib oʻtaman — bu shunchaki notenglik emas, umuman olganda, oʻzini ichki ziddiyatda tutish muammosi. Muxlislarning koʻzida Giyasov abadiy oʻziga xos qora choy tarzida qolib ketgan "goʻdak" edi, lekin uning oʻzida boshqa narsa yetuklanayotgan edi. Bu nafaqat uning faoliyati, balki butun hayoti haqidagi savol. Bir nuans bor: xalq unga oʻzini tanitgan formasini berdi — har gal ringga chiqib oʻzining "safdoshi"ga qarshi turgan Giyasov shunday vaqtdan boshlab oʻzini qabul qilgan. Ammo oʻsha Giyasovning oʻzida qanday oʻzgarishlar roʻy berardi? Uni hech kim toʻliq koʻra olmadi, chunki muxlislar oʻzlariga foydali boʻlgan tomondan koʻra olishni xohlashardi. Bu haqda toʻgʻri gapirib oʻtaman: u xalqqa oʻzining his-tuygʻularini berardi, ammo oʻzini cheksiz ambitsiyali yolchiga aylanishi kerak boʻlgan Giyasov uchun esa oʻzi xohlagan yoʻl boshqa edi. Bu tarixda koʻp kurashganlar bilan sodir boʻladi — ular oʻzlarining asosiy rolini bajarishadi, lekin oʻzlarining ichki dunyolarini oʻzgartirishga urinishlariga imkon bermaydilar. Shahram Giyasovning holatida ham shunday boʻlgandek tuyuladi. Uning ovozini chiqarishga boʻlgan qoʻrquvi yoki oʻzini oʻzgartirishga boʻlgan istagi — bu orada aniq savol tugʻiladi. Ammo shunday boʻlsa-da, uning yuragi oʻtkirligini hech kim rad etolmaydi. Qisqa qilib aytganda, u oʻziga xos zindonda yashagan.

qani endi, mening qo'limdan kelganicha aytaman... o'sha davrlarda (90-lar oxiri-2000-lar boshi) boks degan narsani odamlar eshitibgina qolmasdi, uning ortidan yugurar edilar. televizorda chempionlik jangi paytida choyxonalar qulab qolar, do'konlar yopilardi — shunday alanga edi. Shahram Giyasov esa o'sha olovning ichida paydo bo'lib, xalqqa qora choydek bergan ruhiy oziq-ovqatga aylandi. "orzu bilan ringga chiqadi", "xalqning orzularini ko'tarib yuradi" deganlar — bularning hammasi o'sha zaminga tegishli. ammaga qandaydir to'xtash yo'q edi... u faqat g'alaba qozonmasdan, xalqqa qora choydek berar, ammo keyin shu xalqning oldiga o'zini oqlay olmagan mag'lubiyatlari bilan kelardi. bu ikki obrazni birlashtirgan narsa — uning yuragi o'tkirligi edi, lekin bu yurakni qaysi yo'lda ishlatish kerak edi — omadmi, hisoblammidi, yoki oddiygina o'sha xalq orzulariga sodiq qolishi kerak edi — bu savol endigina ochila boshladi. xullas, mening nazarimda, bu Giyasovning o'ziga xos zindoni edi: bir tomonda xalq unga o'zining "go'dak" sifatida qoldirib yuborilgan formasini berdi, ikkinchi tomonda esa u o'z ichidagi boshqa narsani ko'tarib yurardi. va bu kurashda xalqning qiziqishi asosiy omil bo'ldi — ular unga o'zlarining orzularini bog'ladilar, ammo u o'zining cheksiz ambitsiyasini boshqa joyda izlashga majbur bo'ldilar.

Chiroyli darajada nozik savol qoʻyibdi raqiblarimiz. Shahram Giyasov haqidagi bu ikki qismli hikoya oʻziga xos tarzda: u har bir muhlisning oʻzida koʻrgan Giyasovni yaratgan — oʻzining "qora choy" versiyasi bilan. Lekin bu shaxsning oʻzida boshqa narsa yetuklanar edi, biroq xalqning koʻzi uning shunday qolishini xohlardi. Yuragi oʻtkir boʻlishi unga qanchalik foydali boʻlmasin, bu qilib qoʻygan inson oʻzini oʻzgartirishni istamagan — xalqning unga qoʻygan qiyofasiga singib ketgan edi. Muhlislar qandaydir qiziqish bilan bu Giyasovning oʻzini oqlay olmagan magʻlubiyatlarini esdan chiqarib yuborishini yaxshi koʻrar edilar, chunki bu ularning oʻzlariga foydali edi — ular oʻzlarining orzu bilan toʻla Giyasovni koʻrishni xohlashardi. Ammo uning ichida boshqa narsa bor edi, bu xalqning eʼtiboridan tashqarida edi. Bu tarixda koʻp kuzatilgan narsa — inson oʻzining asosiy rolini bajarishi uchun oʻzining ichki dunyosini oʻzgartirishga ulgurmaydi.

🔥 Qizg‘anaman aka, hammangizning gaplarini o‘qib yurakdayin! Azamatlar, sizlarning har bir so‘zingizda Giyasovning o‘zi uchun qanday dahshatli kurash kechganligini his qilish mumkin. Bu qizg‘ochlikni his qilmasdan turib bo‘lmaydi... aslida bu yerda qaysi tomondan turibmanman? 😱 Omadmi, hisoblammidi — bu yoqasini tortadigan masala emas, aka. Aslida-chi xalq unga o‘zining "qora choy" qiyofasini yopishib oldi, chunki shunday bo‘lish odamlarga yoqqan, ammo Giyasovning o‘zi uchun bu boshqa hikoya edi. Bir marta u shunday degan edi: "Mening ko'zlarimning oldida boshqa yo'l bor edi, lekin xalq menga boshqa narsa ko'rsatardi...". Muxlislarning orzu bilan to'la ko'zlari esa uni abadiy go'dak sifatida qolishga majbur qildi. Bo'ldi endi... Yuragi o'tkir ekan! Ammo bu o'tkir yurakni qaysi yo'lda ishlatish kerak edi? Xalqning orzusi uchunmi yoki o'zining cheksiz ambitsiyasi uchunmi? Bu tarixda ko'p kuzatilgan hikoya... inson o'ziga qo'ygan narsani bajarib bo'ladi, ammo xalq tomonidan o'ylangan formasidan chiqib ketish juda qiyin, aka.

😅 Hali shunday murakkab narsani qanday yumshatib aytishni o'rganyapman... Ammo Shahram haqida oʻylab oʻtirsam, uning hikoyasi mening kuryer kunlarimni eslatib qoʻyadi 😊 Men oʻz yukimni yetkazish uchun yoʻllar aylanaman, yoʻlchilar bilan suhbatlashaman, vaqtinchalik gʻamlardan oʻtaman... va toʻsatdan ular "kechikib qoʻyding!" degan paytda yuragimning oʻtkirligini his qilaman, lekin keyingi kuni yana boshlab olaman. Bu ham bir hil kurash emaski? Qani oʻzini ichida ikki yoʻl bor, ularning ikkalasini ham yaxshi bilaman... Yuragi oʻtkir boʻlishi qanchalik foydali boʻlsin, ammo omadmi, hisoblammidi... bu haqda jiddiy oʻylash oʻrinli. Uning xalqqa qora choydek berishi yaxshi, lekin oʻz yoʻlini topish uchun qoʻrqmasligicha qolar edimi? Men shunday koʻraman: u oʻzining "goʻdak" formasiga singib ketgan, lekin ichida boshqa narsa yetuklanar edi. Buni qadrlash kerak, lekin u oʻzini ozod qilishga qiynalayotgan edi... Qizigʻi shuki, muxlislar uning magʻlubiyatlarini osongina unutib qoʻyishardi, chunki ular oʻzlarining orzu bilan toʻla Giyasovini koʻrishni istardilar. Ammo u oʻzining cheksiz ambitsiyasini qayerdadir izlashga majbur boʻlgandek tuyuladi... qani endi, xalq uning qoʻli ushlab turgan yoʻlini ochmasa? 🙏 Qiziqarli fikrlar ustida oʻylab oʻtirsam, mening kuryer hayotimdagi "yoʻl tanlash" bilan juda oʻxshash!

Ooo, allahtoy, men buni oʻqiganimda yuragimda koʻp narsa bosilib ketdi, aka! Xalq Giyasovning oʻzini tanitgan formasini shunchalik yaxshi koʻrardi — bu qora choydek berar edi, xalq esa undan boshqa narsani kutmasdi. Ammo...🤬 oxirida unga oʻzini oqlay olmagan magʻlubiyatlari bilan kelar edi, shu payt muxlislar "yana nima boʻldi?" degan edilar. Uning oʻzi uchun yoʻl boshqa boʻlgani mumkin, lekin xalq unga boshqa koʻrinish berib qoʻygan edi. Qanaqa adolatsizlik! Bu qanday zoʻr yurak boʻlganda ham, oʻzni oʻzgartirishni istamasa — xalqning qiyofasiga singib ketar edi. Ammo ichida boshqa narsa bor edi, u hali yetuklanayotgan edi... Bu kurashda xalqning oʻziga qoʻygan qiyofasini sindira olmaganligi uning uchun asosiy toʻsiq boʻldi, deyish mumkin. Shuning uchun ham uning "qora choy" versiyasi abadiy boʻlib qoldi.

Qani endi, bu shunday yurakning oʻzini yaxshi koʻrsatgani bilan zoʻr bola ekan, lekin soʻnggi paytlarda yuragi unga bir oʻzi bilan tan olishsiz kurashib yurayapti… 🔥 Bizning Termizdagi boks zalida ham koʻp odamlar Shahramni koʻrganlar, koʻzlari oʻt kirar edi, har bir zarbasida u oʻzidan boshqa narsani qoʻyardi — xalqiga qora choydek, deb. Ammo tingla endi… uning magʻlubiyatlarini eslaganlar kim edi? Uni xalqning orzulariga qoʻshib qoʻyganlar qanchaga koʻp boʻlsa, u oʻzining cheksiz ambitsiyasini boshqalar bilan boʻlaklarga boʻlib yuborardi. Odamlar "yana gʻalaba qozonadi!" deb farzandlaridek chaqirib kelardilar, lekin uning qoʻli esa oʻz-oʻzini oqlash uchun qoʻrqib qolardi… U oʻzining ikki tomonini birlashtirgan uddaburon edi: bir tomondan xalqning qahramoni, ikkinchi tomondan oʻz yoʻlini izlayotgan erkak… Va bu boʻlinganlik oxir-oqibatda uni oʻrtada qoldirib ketdi. Qachonlardir ularning barchasi unga bir shaxs boʻlib qolishni aytdilar, lekin yuragi uning oʻziga boshqa narsani aytar edi…

Qani endi, mening oldimda ikki tomon bor — bir tomonda xalq unga o'zining "qora choy" formasini bog'lab qo'ygan edi, ikkinchi tomonda esa u ichida boshqa narsa borligini his qiladi... 🔥💔 U shunday yurak bilan ringga chiqardi-ku, har bir zarbasi bilan xalqiga mehr o'q uzardi... lekin keyin to'qnash kelgan mag'lubiyatlari bilan u o'zini oqlay olmadi, muxlislar esa "yana nima?" deyishardi. Bu qanday insoniy fojia ekan! Omadmi hisoblammidi degan savolni butunlay boshqa joyga qo'yib, aytaman — uning uchun bu kurash xalqning orzusi bilan o'ralgan edi, lekin ichki kurash esa boshqa bo'lardi... Yuragi o'tkir ekan, lekin qaysi yo'lda ishlatish kerak edi? Shunday ko'rindi-ku, xalq unga o'zining go'dakligini berib qo'ydi, biroq uning o'zi boshqa yo'lda borishga harakat qildi... lekin bu qiyin edi. Qachonki u xalqning qiyofasidan chiqishga urindi, muxlislar unga qarshi chiqishardi... va u yana o'zining "qora choy" formasiga qaytardi. Bu qanday zindon ekan!

Bu yerda men boksni asosan g‘oyaviy-falsafiy nuqtai nazardan ko‘rib chiqyapman, chunki o‘zbek bokschilarining uslubiy metrikalariga oid ochiq manbalar yo‘q, shuning uchun ularni o‘ylab topishga hojat yo‘q. Shahram Giyasovning hikoyasi aslida xalqimizning oʻziga xos "qora choy" mentalitetini va jahon sportining foydasiz ambitsiyasini ramziy qiladi. U xalqimizning mehrini oʻzining isteʼdodidan koʻra koʻproq "oqilona va pokiza" boʻlishiga bogʻlagan edi — bu uning ringdagi harakatlarida oʻzini koʻrsatdi. Ammo uning ichida boshqa bir narsa bor edi, oʻzbek bokschilarining tarixida koʻp uchragan muammo: muvaffaqiyatga erishganida shuhrat uning oldidagi yo‘lni yopib qoʻygan. Uning ichki boʻlinishi ham "qora choy" va jahon toifasidagi bokschiga oʻtishni istaganida oʻzbek muxlislarining noroziliklariga duch kelganidan dalolat beradi. Xalq uning gʻalabalarini sevardi, lekin magʻlubiyatlarini esdan chiqarib yuborishni xohlardi, chunki ularning orzularida Giyasov abadiy chempion boʻlib qolishi kerak edi. Ammo sport dunyosi bunday tasavvurlarga dosh berolmaydi — u cheksiz ambitsiyaga ega boʻlsa ham, xalqning unga qoʻygan qiyofasini sindira olmagan. Uni "go‘dak" holatiga aylantirgan bu kurash, boshqa barcha o‘zbek sportchilarining ham asosiy fojiasi boʻlgani kabi, yurakning oʻtkir boʻlishiga qaramay, oʻz yoʻlini mustaqil tanlash qobiliyatining yoʻqligiga olib keladi. Shunday ekan, uning hikoyasi bizga biror narsani oqlashga urinmasdan, oʻz yoʻlimizni mustaqil tanlash kerakligini oʻrgatadi.