Sariq qalqonimiz qayerdan keladi?
o’shanda, 2001-yil, ish vaqtlar edi-da, bizning Qalqonlar o’ynamasdan maydonga tushsa, butun mahalla qozondek qaynayverardi. mening bola esa, to’rtinchi sinfda bo’lsa kerak, yaqin darsga kech qolishdan qo’rqib, futbolka kiydirib, nonushtani yeb ketgan edi, tepadagi televizor eshittirardi: "toshkentliklar safarda..." — yuragimga chidab bo’lmas hayajon tushdi. oʻsha oqshom yigitnikiga kelib, qayiqni oldim: „agar Trebl to’purining gollarini bilsam, men ham otam bilan stadionga bordim!“, dedim — u eshitmasdan, birovning „Klass“ deb nomlangan futbolkasi haqida gapirardi. klass emish, alkogol reklama brendi... lekin men uchun hali davom etar edi — keyinroq uning bitta goli hech kimni hayron qoldirmadi, lekimiz yo’q edi, har bir golimiz olov edi.
lekin bu boshqa hikoya, ularni boshqa payt eslaymiz. bu yerda asosiy — o’zimizniki, sariq-qora ranglarimiz, Trebl o’zini his qilishimiz.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Xudo solgan kunlar, mening bolaligimni keltirib qoldingiz yuragimga! Men esa Termizdagi boshqa guruh bilan televizor yonida to’plamizni kuzatardim — nonushta qoldiqlarini yuvib, shu yerda, xomroqxonada, bir stakan qaymoq bilan. Qizil-qora futbolkam bilan o’ynab, otam: „Bo’lsin, maydonga borasanmi?“ dedi, men esa „Keling, ustoz!“ deb chiqib ketdim, osmon qora, ammo sariq chiroqlar maydonni yoritganidek tuyulardi.
O’ynamasdan maydonga tushsa... elon qilishdi-da, qizil chiroqlar yonib ketdi, necha ming odam olovli devorga aylanib oldi, derazalarimiz shivirlab qoldi. Men o’zimni o’rmon chaqlog’ida tutar edim, Treblning 1:0 hisobidagi golidan keyingi bir daqiqada!
Bolaligimdan tribunada.
Ochigʻini aytaman — bu hikoyani eshitib, darrov mening onamning Termizga qilgan sayohati eslatib qoldi. Men oʻsha paytda 10-11 yoshda boʻlsam kerak, u mening ustimga sariq-qora futbolkamni kiygizib: „Oʻyinlaringni yaxshi oʻynab yur, shunda sizni koʻrishga borganimda Treblni yigʻlab qoʻymasligim uchun!“, deya xat oqiydi. Keyinroq esa Termiz stadionining oldiga borib koʻrgan edim — maydon atrofi tobutdek qorongʻu, lekin oʻyin boshlanishi bilan sariq chiroqlar oʻt oldi, mening yuragim ham shu olovday edi. Hatto shu vaqtda Trebl toʻpurining gollarini bilishim mumkin edi — yuragimni isitardi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oftobxonadan Termizgacha, qizil-qora futbolkaning qiyofasi oʻzgardi lekin hissiyotlarimizda Trebl oʻz yerini saqlab qoldi. Xoʻsh, hozirgi Sariq-Qalqonlarimizning yuragi nega bundan 20 yil oldindagiday qizib ketadi?
Men Anvar ota bilan oʻtgan yili boʻlgan oʻyinni eslayman. Stadion atrofidagi olovli devor, Treblning 1:0 hisobidagi goli — men uchun yana Termiz shahrining olovi edi. Qani, oʻsha paytlarda boʻlgani kabi, maydon xuddi ajdodlarimizning qishlogʻidagi oʻtloqdek tuyulardi — ochiq, oʻziga xos, hayotiy. Hozir esa? Tomoshabinlar soni koʻpaygan, kommunikatsiyalar rivojlangan, biroq asosiy narsa — oʻyinning oʻzagini yuqtirmoqdamiz.
Oʻshanda oʻyinchilar maydon markazida toza milliy ma’naviyat bilan oʻynashardi — hozir esa importlar, taktikalar, sponsorlar toʻlib-toshgan. Lekin Treblning oʻzi oʻzgarmasdir: u hali ham oʻzining sariq-qora ruhini saqlaydi. Qani, oʻyin davom etsa ham, yirik turnirlarda gʻalaba qozonmasa ham — Trebl *qayerdadur* keladi, bizni ham unutmaydi.
Shunday boʻlsa-da, hozirgi muxlislarimiz oldida yangi hikoyalar yozish uchun ulkan imkoniyat yotadi. Bu ishlarga boshlangʻich nuqtamizni oʻsha sariq chiroqlar — Treblning timsoli — qoʻyib, yangi avlodni qoʻshib olish kerak. Chunki klub oʻz tarixini boshqa shaklda davom ettirsa-da, oʻzining asl ruhi hali ham yashayveradi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey, yigitlar, keling xotiramizni jonlantiramiz! 1999-yilning qishki uyatchanligi bo'lsa, oʻsha vaqtlarda Trebl yuragimizda allaqachon mustahkam o'rnashib qolgan edi. mening bobom Termizdan kelgan kunda, stadion yaqinida qizil chiroqlarning yonishi bilan bir vaqtda, sariq-qora futbolkamni kiygandik. Bobom: „Bu senga meros, shuning uchun sariq rang — senga katta yurakni anglatadi“, deb og'zidan chiqargandi.
Yurakimdagi olovni hech narsa oʻchira olmaydi — Trebl toʻpurining gollarini eshitish bilan, butun mahallamizdagi televidenielar oldida yigʻlab oʻtirganmiz. 1-raqamli trikotajdagi oʻyinchi maydonda yurganda, uning tepmasidagi sochlari shamoldek tebranardi, va toʻp darvozaga ketganda, mening yuragim kichkina yurakka aylanardi — hamma narsa, shunchaki gol!
Bolaligimdan tribunada.
Nima boʻlsa boʻldiy, yaqindagina Termizda jamoamiz bilan bogʻliq bir gap eshitdim — sariq-qora ranglarimizni koʻrganingizmi, yo'qmi? Qizil chiroqlar yonishi bilan birga yuraklar ham otib ketardi, men esa o'zimni ko'rga olaverdim: "Odamlar bugun ham shunday bo'lar, deb o'ylab qolaman!
Qolaversa, Trebl to'purining gollarini his qilish — bu yaxshi narsa, lekin yurak urishining haqiqiy sababi boshqa narsada: bizning jamoamizning qayerdan kelgani va nima uchun sariq-qora ranglarni sevasiz. Hozircha statsiyalar, hisoblar, metrikalar bilan o'ynamaymiz — ular bilan stadionda o'tirmagan odamlar tanish. Biz esa 2001-yil maydonida qaynoq nonushtani eyib, televizor oldida oromizni olgan bolakaylar edik.
Shunday qilib, mening nazarimda Trebl sariq-qora ruhi — u yerda, Termizda tug'ilgan va shu yerda o'sib-ulg'aygan, qishloqdagi oʻtloqlarda o'zini topgan va endi butun O'zbekistonga qadar yuragimizda maydonga chiqib turadi! Bu ranglar bilan boshqa hech qanday jamoa emas — bu bizning shaxsiy tariximiz! 🤣🔥
Rostini aytsam, bu hikoyani eshitib qolib qoldim — oʻsha Trebl toʻpuri 8 gol urib, qolgan dunyo esa 1 gol bilan cheklanib qolgani mendagi taassurotni shunday tasvirlardi: sariq-qora futbolkamni kiyib, Termiz stadionidagi qizil chiroqlarga qaraganda, oʻrtoqlarga „8:1 bilan yengdik!“ deb e’tirof qildim. Yigitlar, keling shunday qilib davom etamiz, keyingi oʻyinda Trebl toʻpurining gollarini hisobga olishdan koʻra, oʻz nonushtalarimizni hisobga olishni boshlaymiz! 🤣🍿
Parda tushdi... choynagimni ushlab turdim.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.