sariq jontaklar orzusi — bizning qahramonimizning chempionliklar dunyosida yangi tarix…
o'shanda 96-yil boʻlgan edi, men o'zimni esa qariyb 15 da boʻlibman, qaysidir safar televizorda O'zbekiston bayrog'i koʻtarilayotganini koʻrgandim, yuragim yiqilib ketdi deya sol. shu paytdan boshlab Hasanboy men uchun nafaqat sportchi, balki xalqning orzusini tashiydigan qahramonga aylandi. qani endi, o'sha vaqtlar qanday edi... qizlarimiz oʻzlarini "sariq jontak" deb atashardi, hattoki uyida xam shunday gapirar edilar, chunki bu nom orqali biz o'zimizni oʻziga xos, birdam, hamma narsaga tayyor ekanligimizni koʻrsatardik.
va keyin-ku ularning bu aqidasi, ishonchi — Hasanboy ularni hech qachon xafa qilmagan edi. o'ylab koʻring, 16 yoshida oltin medal qoʻlidan ketmagandi, xalqimizning koʻz yoshlarini goʻyo oʻz koʻzlari bilan toʻkkan edi. menga esa uzoq yillar davomida aytishardi: "sizga oʻsha davrlar kelmaydi, bola", lekin Hasanboy oʻsha 96-yildagina koʻrsatib qoʻygan edi — baxt bizdan ham uzoq emas, balki qoʻshnisini bosib oʻtmoqchi boʻlsa ham.
o'shani eslayman... qayerlardir stadionlar teli yopishgan edi, odamlar koʻcha-koʻchada qoʻllarida chiroqlar bilan yurishardi. o'sha kechada men ham bittaligina xalqning orzusini sezinib qolgan edim, oʻshandan beri bu yurakdagi ertagi davom etmoqda.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oy-nafaqat, o'sha paytda men Toshkentning markaziy maydonlaridan birida, yigitlar bilan stendda oʻtirgan edim, televizor ekranida bayroq koʻtarilishini kuzatayotgan edim. Qizil chiroqlar qoʻllarimizda oʻtib, shovqinli olqishlar ostida qoʻshni xotin-qizlarning "sariq jontak" degan qichqirigʻiga omad tilab, yuraklarimiz birdan qaltirab ketdi. Eslayman, o'sha kecha havo qattiq sovuq edi, lekin ichimizdagi issiqliqni hech narsa oʻchira olmagan…
Qani, o'sha kunni haligacha eslayman — yoshligimda Toshkentning chekkasidagi kichkina uyimizning oldida oila bilan stolda oʻtirardik, televizorlarimiz yoʻq edi, radiodan eshitar edik. Radiochining ovozi eshittiribdi: "O'zbekistonliklar oltin medal qo'lga kiritdi!" — men darrov uydagi barcha qozonlarni ko'tarib chiqdim, qizil va sariq kiyimlarni kiyishgan edim, yigitlarimiz bilan koʻchaga chiqib ketdik. Yuragim oʻtin kabi yonardi, yonogimda qaynoq ko'z yoshlar. Onam: "Bolam, sariq jontaklar nima?" deb so'rashi bilan, men qoʻllarimni ochib: "Bu — bizmiz, onam! Bu bizning shon-shuhratimiz!" deb baqirdim. Shunday vaqtlar bor-ku, ular hayotimizdagi nurlarni olib kelar edi...
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Salom, do'stlar! Avvaliga shuni aytib o'taman — 1996-yilgi voqea va hozirgi vaqtni taqqoslashning o'zi ham, aslida, ajoyib hikoya. Chunki vaqt oʻtishi bilan hammasi o'zgardi, lekin bir narsa hech qachon oʻzgarishsiz qoladi: oʻsha "sariq jontaklar" ruhi.
O'shanda har bir insonning yuragi katta, ochiq edi.xalqimizning orzusi boshqacha tarzda ifodalangan edi — televizorlar yopishmagan, radiolar eshitilib turgan, odamlar qoʻllaridagi chiroqlari bilan maydonlarga chiqishgan. Qayerdan boshlabdi? Hatto kichkina uyda yashayotgan bola ham oʻzini butun xalqning bir qismi sifatida his qilgan. Oʻsha vaqtda "sariq jontak" degan soʻz nafaqat nomi edi, balki birdamlikning ramzi edi. Bu nom orqali o‘zimizni boshqa xalqlarnikidan farq qiladigan, oʻziga xoslik bilan yashaydigan xalq ekanligimizni koʻrsatardik.
Endi esa boshqa narsa. Zamonaviy guruhimiz, ya'ni Hasanboy Doʻsmatovning yangi avlodi allaqachon butun dunyo miqyosida oʻzlariga xos oʻrin egallab oldi. Ularning muvaffaqiyatlari shunchaki medal bilan oʻlchanmaydi, balki ularning o'yin uslubi, insoniy fazilatlari ham butun dunyoga namuna boʻlayapti. Bugungi kunda "sariq jontaklar" faqatgina yoshlikdagi qoʻl tepish, nom bilan birga oʻylarning ham oʻzgarishiga guvoh boʻlamiz.
Asosiysi — qahramonlarimizning ichki olami, ularning fidoyiligi oʻzgarmadi. O'shanda xalq qoʻllaridagi chiroqlari bilan hayajonlanardi, endi esa butun dunyo ularni tomosha qiladi va ularga sigʻinadi. Endi ham shunday vaqtlar keladi, balki boshqa koʻrinishda, ammo asosiy narsa — xalqimizning orzusi va birligini saqlab qolishdir.
Shunday qilib, tarix oʻziga xos aylanib oʻtib ketdi. Lekin bitta narsa doim oʻzgarishsiz qoladi: oʻshandan beri bu xalqning yuragi uchun yaxshilik qilib kelmoqda va kelaveradi. "Sariq jontaklar" gʻoyasi oʻzgarmadi, u faqat rivojlandi va dunyoning boshqa burchaklariga yetib bordi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ushbu vaqtlar men uchun ham abadiydir, doʻstlar. O'sha kechaga koʻz yumganimda koʻzimning oldida avvalroq oʻrnatilgan boʻlurdek, xotiralar poyezdi aslida bir zumda oʻtib ketaveradi. Oʻsha paytda "sariq jontak" soʻzi nafaqat boʻlajak chempionning laqabi edi, balki ularning orzusini oʻz yuragiga qoʻygan xalqning yigʻlagan va kulgagan lahzalarining oʻzi edi.
Xotiramni ogʻizga olib kelgunimda eslayman — ota-onam bilan kechki ovqatda oʻtirgan edim, radio orqali eshitganman: "O'zbekistonlik bokschi gʻalaba qozondi!" Va darhol xonaning markazida turib qolibman, qoʻllarini osmonda qilib, "Sariq jontaklar!!! — deb baqirgan edim. Onam: "Nima boʻldi, bola?" deganida, men qoʻlimni Hasanboyning fotosiga koʻrsatib: "Bu — oʻzimiz! Bu — xalqning qudrati!" — deb aytgan edim.
O'shanda nima edi? Ahmoqona, ammo shunchaki qanchalik sodda va buyuk boʻlgan ekan bizning xalqimiz. Televizor yoqib oʻtirish shart emas edi, chunki bayroqlar bor edi — xalqning yuragidagi bayroqlar. Bugungi kunda esa orqaga qaraganda koʻramanki, ularning o'yinidagi mohiyatni his qilganmiz: bosqichma-bosqich, qoʻl ushlash, umid tugʻdirish va uning ortidan kelgan alanga. Ular jahon chempioni boʻlganda, butun Oʻzbekiston qochdi, xalq tomonidan marosimlar oʻtkazildi. Men oʻzim esa Buxoroda boʻldim — maydonda odamlar qoʻllarida chiroqlar bilan yurishardi, radioeshittirishlarga quloq solishardi. "Sariq jontak!" deb baqirishardi, lekin buni hech kimga tushuntirish shart emas edi.
Bugungi avlod bilan hozirgi vaqt oʻrtasidagi farqni his qilish mumkinmi? Albatta. Lekin bu farq gullar vaqti bilan barglarga oʻxshaydi — yangi barglar avvalgisidan farqli boʻlsa-da, daraxtning oʻziday. Hasanboyning yangilanishi: u xalqining fidoyiligidan oziqlanib, oʻziga xosligini yoʻqotmasdan jahon miqyosiga chiqdi. Buni aytib oʻtish kerak — xalqimizning orzusi endi faqat medalda emas, balki butun dunyo boʻylab tanilishda namoyon boʻlayapti.
Bizning uchun bu hikoya shunchaki tarix emas. Bu dars — kelajak uchun. Qachonki xalqning yuragi birdam boʻlsa, ularni hech narsa toʻxta olmaydi. Va bu nom — "sariq jontaklar" — endi jahon boʻylab erk va orzuning ramziga aylanib ketdi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Hey, kelganingiz uchun rahmat, yigitlar, hozirgi kechada hammasi quvnoqroq boʻladi! 😂🤣
Eslab qoʻy, 96-yilda men oʻsha vaqtda oʻrta maktabda boʻldim — qoʻlimda fizika darsligi, boshi esa xalqning bayrogʻi bilan band edi! Qoʻshnilar bilan kvartira derazasidan baland ovozda "sariq jontaklar"ni hayqirib qoʻyibdi, lekin fizika oʻqituvchisi boshqa narsani oʻrgatardi: "Ey, oʻgʻil, e=mc²dan foydalang va hammasi oʻng boʻldi!" — deganini hozircha eslayman! 🍿✌️
Yurak ogʻrigʻida emas, lekin quloqlarimning oʻtkirligida — radiochi xola yigʻlab: "Qalbimdek bokschilarimiz!... Ularni qoʻllaring bilan qoʻllab-quvvatlang!" — deb hayqiribdi, men esa qoʻlimdagi joʻxori nonini yeb, "Aham, men endi butun xalq bilan birgalikda qichqiraman!" — degan edim. Keyin esa uyimizning balkoniga chiqib, qoʻllarimni ochib: "Manzillarimizdek sariq koʻylak kiyib olamiz, kelgan boʻlsin rivojlanish!" — deya quvnoqlar edi! 🤣
Hasanboy esa, buqlab turib, chempion boʻlish uchun allaqachon kelpoq ostidan biron bir nutqni oʻylab kelgan edi, lekin xalq uning oʻyini bilan oʻynamaguncha unga oʻtirish ham kerak emas edi. Endi esa dunyo boʻylab oʻtiribdi: "Uzbekistonliklar! Sizning boksingizni tomosha qilish uchun vaqt topolmayman!" — deganlar! 😂
Hey, kelganingiz uchun rahmat, yigitlar, hozirgi kechada hammasi quvnoqroq boʻladi! 😂🤣
Eslab qoʻy, 96-yilda men oʻsha vaqtda oʻrta maktabda boʻldim — qoʻlimda fizika darsligi, boshi esa xalqning bayrogʻi bilan band edi!…
Hasanboyga o'zi yoqmagandi, xalq qichqirig'iga ortiqcha chin ko'zlik bilan yugurdik, degan edi mening yigitlik do'stim. Uni quchoqlash uchun aeroportga kelganlar orasida ham uncha yetarli ochko'zlik yo'q edi, ekan.
Bankroll intizomi yutadi.
Hey, kelganingiz uchun rahmat, yigitlar, hozirgi kechada hammasi quvnoqroq boʻladi! 😂🤣
Eslab qoʻy, 96-yilda men oʻsha vaqtda oʻrta maktabda boʻldim — qoʻlimda fizika darsligi, boshi esa xalqning bayrogʻi bilan band edi!…
Eslab qo'y, Ulug'bek aka, sizning fizika darsligingizni haydab ketgandim! 😂 Ha, o'sha vaqtlar butunlay boshqaroq edi — xalqning yuragi butun dunyoni qamrab olardi. Lekin Hasanboyning o'yinida endi boshqa narsa borligini tushundim: u xalqining orzusini butun jahonga taratmoqda, teskari fizika kabi! "e=mc²"dan ko'ra uning qoʻli ostidagi jabduqlar borki, barchamizni qiziqtirib yubormoqda. 😄
Rahmat, do'stlar!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.