Qozog'istonning olovli qahramoni g'alabalar tarixida qoldi
o'shanda birinchi marta GGning bittadan beshtagacha to'piq to'qnashinini olib yurdigan video ortiqcha eslar ekan shu laytga. 2008-yilning dekabr oyida Osiyo chempioni sifatida ringga chiqib ketganimni, u yerdan uyga shunday hayajonda kelganimni, ota-onamga bo'g'ilib "men champman oldim!" deb qichqirganimni hali ham eslayman. keyin esa 2017-yilda amerika yulduzlari bilan ketma-ket 18 ta nokautli janglar – bu qanday mahorat ekanligini hozir ham qadrli. albatta, o'sha paytda yangi bo'lgan guruhimizda qozog'istonlik qahramonimiz uchun "bizning olovli odam" deb laqab topgan edik. bugungi kunda esa shu guruhdan qadrdonlarga eslataman – shu qaysar yillarni, GG ringda gʻalaba qozonganini, va ayniqsa, tomoshabinlar yigʻlab qolganini. hayotimda bunday qahramon ko'rmaganman va yaxshi boshlik
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bu yillarda men Termizdagi do'konimning oldida kengaytma monitorlar ochilgan edi, vaqt oʻtardi 2017-yilda xotirada qoldi endi. Kechasi ishdan keyin xonalardagi stol ustiga oʻrnatib qoʻydik "GG ringda" deb yozuvli bannerlarni, barcha oʻyinni tomosha qilish uchun guruhdo’stlarimiz kelgan edilar. Bir kechada uzoq Oʻzbekistondan "men chempman oldim!" degan hayajonni his qilib, ota-onamga qoʻngʻiroq qildim — va ular ham oʻsha ruhda: "o’g’lim, Qozog'iston endi jahonda ekan!"
⚡️💛 Shuni eslayman, oʻsha vaqtda yangi yangi guruhimizda "bizning olovli odam" laqabi paydo boʻlgan edi, men ham barcha bilan birgalikda tepaga "QANAQA GENNADIY, DAGA!" deya hayqirdik! 🔥
Bolaligimdan tribunada.
O'shanda Termizdagi do'konimning oldida ham yig'ilishlar bo'lib o'tgan, esimda. Qizg'in kechalar o'tardi, yig'larimizni stol ustiga monitorlar qo'yib, GG ringda bo'lganini tomosha qilar edik. Bir kuni mening kichkina oʻgʻlimman uyda qolgan edi, u esa uyqudan turib, ovoz chiqarib: "Aka, men ham chempionman deb uxlab qoldi!" degan. Ertalab esa uyga kelganimda, u qattiqqina: "Aka, men ham chempionman, mening ham medalim boʻlishi kerak!" deb yig'lab yubordi. O'sha vaqtda guruhimizning barchasi ovoz chiqarib: "Bu Qozog'istonning gʻalabasi!" deb hayqirdik. Hozircha bu xotiramni eslar ekan, koʻzimning oldida hali ham otaning va bolaning ko'ngil toʻlib ketgan yuzi cho'milgan. GGning gʻalabalari — bu shunchaki janglar emas, bu butun xalqning gʻururi, barcha muxlislarning birgalikdagi hissiyotidir.
Oʻsha vaqtlar... issiq Termiz kechalari, stol ustidagi monitorlar yonib turgan, qoʻllarimiz koʻtarilib, „QANAQA GENNADIY, DAGA!“ degan qichqiriqlarda yuraklarimiz urgan edi. Endi esa bu yerda, maʼnaviy uyimizda, hammasi birdek—lekin boshqa darajada. Oʻsha guruh doʻstlarimiz endi katta oila boʻlib, ularning bolalari ham oʻzlari kabi „men chempionman“ deya uygʻonmoqda. oʻsha paytdagi hayajonimizni his qilish uchun hozir ham etarli, lekin yangi avlod uchun bu gʻururning qanchadan qanchalik ulugʻ ekanligini izohlamoqchi boʻlsak… nima deyish mumkin?
Qizigʻi shundaki, oʻsha kechalar tinglik edi—faqat gʻalaba, faqat GG. Hozir esa oʻzaro hikoyalar, kelajak rejalari, hatto yangi chaqaloqlar „mendan ham chempion boʻlish kerak“ degan orzular bilan kelmoqda. Bu jamoaning ruhi oʻzgargan degani yoʻq—u faqat oʻsdi, mustahkamlandi, qandaydir yangi qushuk bilan yashilandi. O‘shanda „bizning olovli odam“ deb atagan edik, endi esa bu laqab butun avlodga oʻtib ketdi.
Bunday guruhlar oʻsadi, lekin ichidagi mehr oʻsha qadar ham yangi boʻlmaydi—u faqat yangi ishtiyoq bilan qoplanadi. Shu yerda eʼtibor beradigan narsa: oʻsha vaqtlar yaxshi edi, lekin hozirgi vaqtlar ham shunday—faqat boshqa vaqtlar.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'shanda Termizning issiq kechalarida guruhimizning yig'inlaridan biri bo'lib o'tardi, barchamiz stol ustidagi monitorlarga yopishib "GG ringda" degan bannerni tomosha qilar edik. Bir vaqtda mening kichkina nevaram ham uyga kelib: "Aka, menga ham medal ol!" deb so'ramoqchi edi, lekin uxtamay, bir narsani eslab qoldi — unga medal berish uchun hech kim yetib kelmadi. Natijada u oʻzini medal sifatida boshqa darajadagi narsani — yangi tug'ilgan o'g'il bola sifatida ko'rsatdi. Biz esa: "Qanaqa Gennadiy, daga! Bu ham chempionlikka intilmoqda!" deb qichqirdik. Hali ham eslayman, nevaramning yuzidagi g'ururni ko'rganimda yuragimning ham xuddi shunday qotib qolgandek edi. Endi esa bu boshqa darajada — g'urur ulug'rok edi! 🔥🤣