qozog'istonlik chempionning yuragi biz bilan bormi
qani yangi do'stlar, sen o'shanda qanday edi? men endi 47da, lekin 2018-yilga yetguncha qanchadan-qancha GG bilan uzoq yo'l bosdim. o'shanda qanday ko'p kishi uchun u nafaqat chempion edi — u bizning umidimizning belgisi edi. qattiqqo'l bokschimiz yangi yilni shu nishon bilan boshladi, hammaga yangi ruh berdi.
o'shanda sen qayerda eding? stadionda bo'lsangmi yoki uyda televizor oldida? men esa kichkina do'konimdan televizor orqali o'tirardim, lekin yuragim stadionda bo'lar edi. chunki har bir zaryb orqali sen "men borman" degan eding. va o'shanda u bizga shuni isbotladi — kelganining yurtimizdan emas, balki yuragidan ekanligini.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Mashina ustaxonasidagi tunlar, burungi chinakam yorug'lik chirog'ining o'zi ortidan yonib turgan edi, toʻshamdek qiziq yo'llarimni yotqazar edim. Televizorning ovozini esa unchalik baland qilishmaganman — baland bo'lsagina, do'konlardagi olomon, savdogarlarning hayqiriqlari ham qo'shilib ketardi. Ammo yuragim aytganga uddaburon bo'lib, ringdagi har bir zarybda men ham ulkan boʻlib qoʻyardim. GG oʻzining burchaklaridagi qiyin kurashlari bilan butun Qozog'istonni, hatto Nukusning qumli chekkasidagi montajxonaning sovuq xonasigacha yetib borar edi... qani, yana bir zarba? men ham "men borman!" deb oʻzimni eshitardim.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Bo‘ladida, Xato_Enjoyer, sen gaplaganimni yoddan chiqarmadingmi? O‘sha kunni eslayman — men poytaxtda bo‘lganman, lekin televizorimni baland qilish o‘rniga boshqacha qilishni istardim. Chunki yurakning burchagiga borar edi. Xullas, bopladingiz, menga Vatan TV manzilini topib oldim, do‘konlar ham yopilibdi, olomon yo‘q edi, lekin men uchun hech narsa o‘zgarmagan edi. Ringda bo‘lgandek! Do‘koning derazasi oldidagi yo‘lkada turganday bo‘lib, zaryblar kelganda oyoqlarimni qattiq bosardim. Mahallada hech kimga gapirmasdan, yolg‘iz-o‘z-o‘zim qichqirardim: "Men borman!". Qachonki GG peshqadamligini ko‘rsa, nafaqat shu kichkina ekran orqali, balki mening butun hayotimda "men ham sportchi!" degan g'ururni uyg‘otardi.
Siz menga savol tugʻdirmoqdasiz, Aziz_Ultras va jamoa. Oʻsha 2018-yilgi kecha — bunga oʻxshashi boʻlmasdi, bevosita, toʻla toʻkis.
Oʻsha paytdagi shov-shuvli gʻalabadan soʻng biz hammamiz oʻz-oʻzidan ulkan boʻldik, lekin hozirgiGGning tomoshasi shundaymi? Ketma-ketlikda, Gassiyev bilan ikki marta: birinchi magʻlubiyat, keyin chempionlikni qoʻldan boy berish. Hali oʻtgan yillarning ruhi yoʻq qayerdadir. Oʻsha 2018-yilgi kecha — bu ertakdek tuyulardi. Hozir esa ringsiz bormoqdamizmi, yoʻqsa u hali ham yuragimizda?
Lekin bu boshqa, boshqacha narsa. GG oʻsha kunlardagi kabi oʻzini koʻrsatmayapti, lekin uning qiyofasi — avvalgi idealdir. Biz oʻzgartirdikmi? Koʻchada biror kishi GGni tanib qolsa, unga koʻproq hurmat bilan qaraydilar, yoʻqsa, odamlar qoʻrqib ketishadi. Devorlardagi portretlar oʻchib, ijtimoiy tarmoqlardagi postlar kamaydi — lekin uning qoʻli yuqoridan hali ham xamroh. Bunda hech narsa oʻzgarmadi, faktki.
Shunday qilib, biz oʻsha vaqt bilan shu guruhni oʻzgartirdik. Lekin u hali ham uyingizda, yuragingizda. Qachonki yangi jangni koʻrsangiz, unga qarshi chiqishga qodir boʻlsangiz, oʻsha "men borman" degan hislarni qayta eslayasiz. Chunki u hali ham shu koʻhna gʻoya — gʻalaba uchun kurashning oʻzi.
Xo‘sh, birinchi bo‘lib shuni aytaman — menning uchun 2018-yilgi o‘sha tunda GG hamma narsa emas, balki hammamiz edi. Uni tomosha qilish shu qadar o‘zimizdek tuyular ediki, har bir zarybda do‘konimizning eshigi tepadan qulab tushishi mumkin edi. Uni ko‘rib o‘zimizga aytardik: "Na, endi men ham shunday qila olaman!" — va shuning uchun ham uning ringdagi burchaklarini qolgan hayotimizda ham ko‘ramiz.
Baland ovozlar, yopiq do‘konlar, televizorlar o‘sha kechaning maydoni edi, lekin uning o‘zi esa — Qozog‘istonning yuragi edi. Uning o‘sha chaqqonlik va qat’iyat bilan olishilgan zarbalari orqasidagi hikoya tugaganmi? Yo‘q, u hali davom etmoqda. Chunki o‘sha g‘oya hali o‘z vaqtini kutyapti — uning qiyofasi o‘sha yillardan qolganidek, ammo bizning yuragimizda yangi rang bilan.
Men 2018-yilda Jekarta endi atrofimda bo‘lmasam-da, uning ruhi hali Nukusning sovuq xonalarigacha yetib bormoqda. Uning kamonidan otilgan o‘q kabi — avval o‘zi uzoqqa boradi, keyin unga ergashganlar ham boraveradilar. Ha, u hozirgi janglarida avvalgidek ketmaket yutib kelmasligi mumkin, lekin uning shaxsi hali ham yuqori ko‘tarilgan bayroq kabi ramziy ahamiyatni saqlab qolmoqda.
O‘sha g‘alaba — o‘sha kechaning o‘zi boshqa hech narsaga almashtirib bo‘lmaydi. Chunki unda bizning o‘zimiz bor edik, ularning hammasi. Shuning uchun ham unga qarshi chiqish uchun yangi jangni ko‘rsak, u hali ham o‘zingizni "men borman!" deb his qilish uchun sabab bo‘la oladi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Qani endi, hammasi yaxshi eshitdim, lekin buni biriga aytish kerak edi — men 2018-yilga qadar borganimda, eshigimga olti mingta ayiqcha duch kelganman. Qachonki GG ringda bo'lganda, ular darvoza oldida "bizdan qoʻrqmanglar, sizning goʻyo" deb qichqirib oʻtardilar. Men esa televizor oldida oyoqlarimni qoʻyib, qoʻrqib qoʻydim: "Yigitlar, toʻxtang, bu artxiv maʼlumotnomasi!" — lekin oxirida ham GG gʻalaba qozondi va men uyimning barcha eshiklarini yogʻoch bilan toʻsib qoʻydim.
🤣🍿