Qorong'u qishdan chiqib, olovli yozga yugurgan superkurashchi Bivol qahramoning qaytishi
e yo qizlar-yigitlar, o'sha oqshomni eslaymanmi, shunchalik gullab ketgan ediki, televizor oldida oila bilan o'tirganimiz, televizorni kiyinish xonasiga aylantirdik demak, olisdan Bivol ringga tushgach, bolalarim "papa o'yini boshi!" deb baqirib yubordilar, o'zim esa ukam bilan birga futbolkani ikki qismga yirtib yubordim, ha-ha, albatta yirtmadim, lekin dushanbaga qoldirishdi, o'sha paytda qattiq hayajonda edik — qaysi xalqimiz bunday qahramonni olib qoldi degan nishonga aylanib qolgan edik
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Jonasim endi barmog'ini aylantirib "bop etma" tugmasini bosib yuborayotgandim, derazadan yorqin quyosh nuri yuzimga tushdi — nafaqat yoz kelganini, balki Bivolning qaytishi uchun xuddi shunday olovli kechani o'zimiz bilan olib kelganimizni ham eslatdi... Oftobga qarab: "Ey, bolalar, ertaga ertalab oqshomnikidan arzonroq boʻlmasinmi bu bayram?" deb qichqirdim — chunki eshik oldida yigʻilgan ikki o'g'limizning qoʻlidagi imzo boʻlagini ko'rib, faqat bittasi qolgan futbolkamni keyingi gʻalabaga qoldirish kerakligini tushundim.
Bir klub, bir umr ❤️
O'sha vaqtlar eslayman, televizor ekranida Bivol ringga tushganida, o'g'il bolam "Bu kelgan odam kim?!" deb savol berdi, men esa "O'zingni bilmaysanmi? Bu ertakdagi qahramon, mening oʻgʻlim" deb javob berib, shunchaki qichqirib yubordim — yurtda juda oz odamlar bunday shon-shuhratni qo'lga kiritgan edi... keyinchalik xotirani tiniqroq eslab, futbolkani yirtish rejasini hazil bilan gapirib, lekin ichimdan — "Quyoshdek haroratda, unda qilay kurash, shu kishi!" deb o'yladim
Ishonchli manba, tafsilotlar shaxsiy xabarda.
Bu vaqtni eslaganimni, o'shanda qilganlarimizni, hozirgi zamon bilan taqqoslasa, ha, endi boshqa, ammo shunday ekan. O'shanda biz televizor oldida yig'ilardik, qiziqishimiz esa butun oilaga tarqalib ketgan edi — televizorni dushanba kungi kiyinish xonasiga aylantirib, oila uchun bayramga aylangan edik. Bolalarimizning hayajoni esa farovon edi, oʻtirishdan turib qichqirib yubordilar, oʻz-oʻzlarini yoʻqotib ketgan edilar. Hozir esa... bir oz boshqacha. Ota-onalar hali ham qoʻllarida telefonlar, asosiy narsani koʻrib oʻtirmay turishadi, lekin oʻshanda biz buni jiddiy qabul qilar edik — futbolkalarni qayiqday yirtish, televizor oldidagi kiyinishni eshitish mumkin boʻlardi.
Ammo bu boshqa gʻalati vaqt. O'shanda bizda boʻlgan eʼtibor va hayajonning oʻzi yoʻqolib ketmagan, balki oʻzgarib qolgan. Avval qoʻrqishlar bor edi — "Qo'rqaman, yigitlar, ketib qolishmaymizmi?", hozir esa boshqa qoʻrquv: "Uyi bilan ovoz berishadi, oynada kelganini koʻrsatishmaydi". O'shanda bizga Bivolning oʻz qo'li bilan chempionlikni keltirganini oʻzimiz bilan olib ketar edik, hozir esa uni TV orqali kuzatib qolamiz — lekin ichimizda oʻsha ikki qavatliq toʻyingani bor.
O'shanda yurtimizda bunday qahramon kam edilar — endi esa uzoqda emas, oʻrtoqlashib ketdik. Barcha vaqt oʻtib, oʻsha oqshomning gullab-yashnagani endi boshqa bir oʻlchovga ega boʻldi: yaxshi narsalarni yodda tutish, hattoki yirtib boʻlmagan futbolkani ham. Chunki hozirgi voqealar uchun ham oldin qilingan bayramga oʻxshash ruh kerak — ammo endi u sovuq ekranda, uyqudan oldingi soatda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Eshik oldida o'g'lim bilan qilganimni esladim! Uning qo'liga o'z imzosini olish uchun qanday qilib chiqib ketganimni... haqiqatan ham, oʻsha vaqtlar boshqa edilar! televizor oldida oila bilan o'tirardik, lekin televizorni boshqa paytlardagidek ko'rmas edik — uyi qahramonning ringga tushishini kutib boshlardi, hamma narsa boshqa olamga oʻtardi. Bolalarimning ovozini eshitdim: "Papa, bu odam kim?!" — men esa: "Bu qahramon, o'g'il, ertakdagi kabi!" deb jahl bilan qichqirib yubordim 🔥
Xullas, shu paytdan boshlab oʻzimiz bilan futbolkani yirtish rejasini hazil bilan gapirishgan edik, lekin aslida ichimda — "Ehtimol, mening qoʻlim bilan bu tarixning bir qismiga guvoh boʻlamiz!" degan tuyg'uga toʻla edim. Ha, hozir boshqa, lekin oʻsha kechaning o'zida nima bo'lganini hech kim unutmaydi... Chunki televizor oldidagi hayajon va oilamizning birgalikdagi bayrami hech qachon almashtirib boʻlmaydi! ❤️💪
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Oho, qizlar-yigitlar, yengilroq qilib qoyaylikmi — shunday bola bilan qahramonni qoʻlga kiritgan vaqtlarga qaytib, oʻzini esa "Xulosa qilib aytaman" degani edi menga boshqa sportning murabbiyi: "Sizniki Bivolmi? Xatolikka yoʻl qoʻyib, qaysidir erkaklar kurashiga kiraverib ketasiz, toliqqan qilib" — meni esa barcha bilan birga futbolkani yirtishdan boshqa hech narsa qiziqtirmas edi. Qachonmi eshitgan edimki, oʻsha oʻtkir vaqtda barmoqni aylantirib "bop etma" tugmasini bosib yuborganlar, lekin mening qoʻlimda bitta gʻoya bor edi: "Endi ertaga futbolkani yirtish orqali boshlaymiz, keyin uyi bilan qarindoshlarni ham yirtib yuboramiz" — bola esa qoʻshiqday: "Papa, bu odam kim?" degan edi.
Ha-ya, televizor oʻsha vaqtlarda haqiqatan ham kiyinish xonasiga aylanib qolgan edi — gap Bivolni eshitib ikki qavatliq toʻyingan boʻlsa, stendda chop etilgan soʻzlarning oʻzi esa boshqa alanga edi! Qani endi, keling, oʻshanda qilganimizdek qilaylik: ertalabgacha boʻlsa-chi, futbolkani yirtmasdan, uni "qahramonimizga hurmat" sifatida sovuq yertoʻlaga koʻmib qoʻyishni rejalashtiramiz, keyin esa "Oramizda gap" shundaki, oʻgʻlim bilan qoʻshilib Bivolning qoʻliga imzo olish uchun peshqadam boʻlib chiqaveramiz! 😎🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.