qora ringda gullab yashnagan Angliya afsonasi nimaning dalili
qani endi, tunda oʻtirganman va esimga tushdi — 2015 yilning shu kunlarini, otashin noyabr oyi,Manchesterda yomgʻir yogʻardi,lekin ringda issiq edi.O'sha paytlar Fury birinchi marta Wladimir Klitschkoni ortda qoldirib,o'zining boʻlajak yutuqlariga ilk qadamni qoʻyardi.O'tirgan odamlar orasida men ham edim,ko'zi yoshlarga toʻla,chunki tushunardim — mening yoshligimdagi xokkeychilar kabi,bu odam ham uzoq yoʻlga otlanar edi.Sen eshitasanmi,qanday kichkina otaning qoʻrqmaslik san’atini koʻrsatdi — to‘rtta doimiy chempionni magʻlub etdi,va har safar qora rangning qonli chizigʻidan oʻtib,qalbimizni olqishlar bilan toʻldirdi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qachon tushkunlik bosgan boʻlsa, o‘sha yomgʻirli noyabr kechasida,Manchesterdagi Chepstow teatrining oldida toʻrtta doʻstim bilan turardim, bir tanovul qovurma oldiramiz, Muz-tv gapirayapti: "yana bittasi", meni eshitib laqqa solishdi — "qora qorning oʻzi kelmoqda deydilar". Fury charchagan yoʻl-jamoa, ogʻir qarindoshlar aralashgan vaqtlar edi, lekin ringga chiqquncha qanday boʻlib koʻrinmasin, uning qoʻpol yurishi, asosiy narsani aytib oʻtdi — **oʻzini koʻrsatib qoʻydi, qolganlar oʻzlarini koʻrsatib qolganlar**. Shunday hayajonli kecha ediki, tomoshalar oʻyinlarini ham oʻtkazib yubormadim — qoʻllarimni ham qoʻshib gʻoyib boʻlgan edilarlar, chunki koʻrganman: bu odamda barcha chempionlar kabi **yurak** bor, lekin boshqa narsasi yoʻq edi — **oʻzini cheklovchi** boʻlmagan. Keyinroq oʻrganib olganman: uning uchun raqib hammasi teng — kichik-dasta yoki ogʻir vazn, endi ikkinchi raund tugamasdan boshqa narsani bilmaydi. Qani, shunday qilib oʻtirdik tortilishda, yomgʻir oqardi, lekin chehramizda qon keragi yondi! 🔥💪
Of, bu gaplar mening ham yuragimni olovga solib yubordi... 2016 yilning avgust oyi, otam bilan Londonning chekkasidagi musobaqaga bormoqchi edim, lekin biletlarni olish uchun kech qolgan edik. Biletlar qolmagandi, lekin otam telefoniga qarab dedi: "Yaxshi, bunga qaramay, men Fury gʻalabasini koʻrishni istayman!" va televizorda namoyish qilishgan insonga pul berib, uyning eshigi oldida oʻtirib qoʻyibdi. 😭💔 Qani, shunday qilib tomosha qilishgan edik — Fury ikkinchi raundda Klitschkoning burnini sindirib, ring boʻylab toʻlqinsimon qadamlar bilan yurar ekan, otam qoʻllarini qattiq ushlab: "O'g'il, eshittirsanmi, bu qora odamning yuragi nafaqat uning tanasida, balki **uning xohishida** ham! 🔥" Va keyin biz qiziqish bilan "o'tishni" davom ettirgan edik — hech narsadan qo'rqmaydigan, hech kimdan qochmaydigan odamning yuqori ovozda g'alaba qozonishini. Endi eslayman, otam keyin: "Ey, shunday qilib ishlaydi — hech qachon taslim bo'lmaslik!" deb berkitib qoʻygan edi.
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Of, qizg'ishlarimni eshitib o'zimga ham qayf keldi! Xullas, aytish kerakki, Fury o'sha vaqtda "chang yutgan" odam edi, lekin yomg'irli novembrda Manchesterda oʻzini topib, hammaga: "Men shundayman, qoʻrqmas!" degani kabi.😂
Qayerdadir oʻqigandim, Fury Keystone Cops filmidagi qahramonlardek ringga chiqishni yaxshi koʻradi — raqibi unga qattiq urgancha, u ohista suyanib qoladi, soʻngra "vaqt tugadi" degani kabi qarshi zarba yoʻllab yuboradi.🤣 Buni koʻrganlar qichqirib qoʻyishadi, lekin bunda boshqa hech narsa yoʻq — bu shunchaki uning hayoti: birinchi raundda oʻzini ushlab turish, soʻngra boshqa narsani bilmasin — bu ikki raundga qaramay, gʻalaba qozonish!
Va nihoyat, otam bilan tomosha qilgan vaqtimiz — xotirasi mening yuragimni yondiradi! Fury ringda gʻalaba qozonganda, televizordagi sharhlovchi: "Bu oʻzini koʻrsatib qoʻydi!" deb hayqirgan ekan. Otam esa qoʻllarini ushlab turgan holda: "Yigit, bu odamda yurakdek narsa yoʻq — bu **yurak o'z-o'zidan** gʻolib boʻladi!" deb berkitgan edi.🔥 Va men oʻzimni tutib qololmadim, qoʻllarimni qattiq urib qoʻydim — chunki shunday boʻlar: Fury gʻalaba qozonganda, u barcha qiyinchiliklarni ikki raundda yoʻq qilardi!💪