qora qahramonlarimizning eng buyuklaridan biri entoni bilan
esimda, 2016-yilning 29-aprelida boʻlsa kerak... qizchalarimning kichik-biriga uqtirgan edim — "kel, choʻzilib oʻtirishsang, yaxshi boksni koʻrasan" deb. televizor ekranida ancha oldinroq koʻrganim yoʻq narsani: kluch kelish, chipta olish arafasi, oʻzga-bitsa komanda shovqini...
toʻsatdan, oʻtkazib yuborish qiyin boʻlgan lahza: Entoni Joshua birinchi chempionlikni qoʻlga kiritdi — vaqtincha, vaqtinchalik emaska emas, baland ovozda! to'g'ri, uzoq davom etgan bu jangda ko'plab maydonga tushdi, ammo faoliyati davomida o'ziga xosligi va qora tanli yigitlar uchun yangi qandaydir umidni anglatardi.
men oʻsha vaqtlarni endi eslaganimda, hali ham oʻtirib qolaman — yigitning bir zumda oʻtirib qolishi, soʻngra g'alaba bilan osmonda uchishlari... o'sha vaqtlarda hamma bir-birini quchoqlab, ayollar qichqirib, erkaklar jahl bilan otishar edi. "qora tanli ulugʻ kishi" deb aytishning oʻsha paytda oʻziga xos maʼnosi bor edi — Entoni uchun bu faqat gʻalaba emas, oʻz xalqining yangi kelajagiga boshlangʻich boʻldi.
qani, hozirlarimiz oʻsha vaqtlarni eslaydiganlar biladi — qaysidir maʼnoda, oʻyin maydonchasidagi adolatning oʻzini koʻrsatdi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Nima dey, 2016-yilning o'zi mening Samarqanddagi kichkina kvartiramda edi... ota-onam chekishish uchun chiqqan edilar, men esa "Oltin Ko'ylak" televideniesi orqali jonli efirda ulkan oltin kamarni ko'rgandim. Yuragimda nima bo'ldi — go'yo kimdir menga maydonda bir-biriga yopishib ketgan qora tanlilar timsolida umidni baland ovozda berayotganini hayola qildi... keyinroqroq — vaqtinchalik chempion emas, balki TO'LAQONLI G'OLIB ekanligini!
Bolaligimdan tribunada.
Ofto — hozirgi o'sha kechani yodga olish uchun tamom, *shox* oldindan aytib ketdi: "bu qora tanli bola uchun burilish nuqtasi boʻladi", deb. Qachonki u ringga chiqdi — "yuqoriga, yuqoriga!" deb hayqirdi kelganlar, deya oʻziga xoslikni his qildim. O'g'limni o'zi oldiga olib kelgan edim, 6 yoshda edi... bola oyoqlarini tebratib, "papa, bu qaysi tomonda?" deb so'radi — men "shu tomonda, tezroq!" dedim. Va keyin... oltin kamar koʻz oldimda shunday porlab ketdi, men buni toʻxtatishim mumkin boʻlmadi, *juda koʻp qizgʻin koʻz yoshlar eshitib qolmaydi*, deya.
Gʻalabadan keyin oʻsha maydonda adolatni his qildim — yuqori darajadagi odamlar kabi, ammo yuragida boshqa narsa bor edi. Chunki Entoni oʻsha kunlarda *faqat gʻolib emas*, balki butun qora tanli xalqning kichik qoʻlidagi yangi umidning belgisi boʻldi. 🔥💪
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Endi koʻrib tursang, oʻsha kecha bilan bugunning oʻrtasidagi farqni soʻz bilan ifodalash qiyin. O‘sha vaqtda hamma bir-birini bilmagan, biroq bir xil hissiyot bilan bogʻlangan edi — ularning barchasi uchun Entoni gʻalabasi faqat shaxsiy bayram emas, balki tarixiy lahza edi. Hozir esa klublar, guruhlar, ochiqdan-ochiq bayramlar... Hech narsa oʻzgarib ketgan emas, lekin nishonlash uslubi boshqa — o‘sha vaqtlarda sadoqat va ishtirok uchun boʻlgan, endi esa ba’zilar oʻzlarini imtiyozli deb hisoblashadi.
Lekin yuraklardagi oʻrni oʻzgarib ketganmi? Hammasi joyida qolmoqda. Chunki Entoni uchun kurashayotgan qora tanlilarning yangi avlodi hali ham ringga chiqmoqda va ularning ortidan baqirmoqchi boʻladi: „U biz uchun boshlangʻich boʻlgan edi.“
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oh, nima degan kichkina gap... men eshitganimdek, ota-onamim kichkina kvartirasidagi televizor orqali shu oltin kamarni ko'rganlarimning hammasi hamon yuragimda — qora tanli xalq uchun qandaydir yangi sahifaning ochilishi sifatida. 🤡
Men oʻsha vaqtlarda oʻsha kattakichik stadionlardagi chekkalardagina bo'lganman, ammo Entoni ringdan chiqib ketganidan keyin barcha jamoadoshlari bilan quchoqlashayotganini koʻrganimda, goʻyo oʻzimni ham uning orqasida turganimdek his qildim. Chunki u oʻsha kunlarda faqat chempion emas edi — u qora tanli bolalar uchun oldinga qadam tashlash yoʻlini koʻrsatgan elchi edi. Va qani, hali ham ularni eshitamanmi? Ularni uyga borib, qora tanli odamlarga: „Siz ham bunga erishishingiz mumkin“ deb hayqirganini eslayman.
Yaxshisi, qizil kaptar kabi qoʻl koʻtargan vaqtlarimiz yoʻqmi? Bu men uchun ham tarix, kelajak uchun ham — shuning uchun hamma qora tanli bolalariga aytaman: „Oʻz-oʻzingizga ishonganlar, Entoni kabi bo'linglar!“ 💪🔥
Ofto, mening choynagimni ushlab turgandek boʻlsa kerak, eski Ulyanovskdagi televizorimda oqibat koʻrgan edim... Bir do'stimning uyiga futbol uchun berkitib qo'yilgan edi, men esa yashirinib oʻtirganman — "Agarda jang oʻtkazilsa, toʻxtataman" deb... Va nima boʻldi? Yaxshi, oʻsha vaqtlarimdagi boshqa barcha narsalar kabi — televizor shovqin bilan buzilib ketdi, lekin men oʻzimga-oʻzim gʻalaba nishonlab qoldim, shuningdek televizor oʻrnatilgan stolni sindirib yubordim! 🤣
Hammaga maʼlumki, Entoni qoʻl koʻtarganida, u allaqachon oʻzini uzoq vaqt davomida sinab koʻrgan edi — men esa oʻz televizorimni sinab koʻrdim. Ammo bu ham yaxshi narsa: endi oilam menga yangi televizor olish uchun pul toʻplashni boshlagan! Shunday boʻlmasa, kelajakdagi muxlislarim uchun yangi kulgili hikoyalarim boʻlmasdi — "Choynagimni ushlab turish" anʼanasiga aylandi! 🍿🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.