qora mushtli insonning yuragini ilhomlantirgan poyga

Olam biridan sochiq olishdek navbat edi, meni uchqur shu go‘shadan ushlagan edi — o‘sha vaqtlar yengilboshlar qoshidagi mahallamizda bittagina televizor bor edi, hamma jamoatxonadek to‘planib o‘tirardik. Ketida bokscha mushtini osmonning o‘ziga tutgandek ko‘tarib yurganini ko‘rganda… hammamiz bir jahl bilan tishlarimizni qattiq qisardik, „Qani-ku qani“ deb hayqiramiz. Endi gap shundaki, mening o‘zimning kichik ukam ham o‘sha paytlar 7 yoshida o‘zining kichkina mushtlarini „Shakurniki“ deb da’vo qilar edi 😤 qanday yoqimli ekan…

Olamdan to'yimiz yo'q, men ham o'shanda 12 yoshar edim, otam bilan mahallamizdagi do'konga bir qozon choy olishga ketgandik. Do'konning orqa tomonida bo'lganiga qaramay, televizorlar oldida xalqlab turganlarga qo'shilib ketdim. Shakur ringga chiqib kelganda, ukeynning ko'ylagi qora edi, lekin yuzidagi shijoat o'zi nurdek edi — hali ham ko'z oldimda. Ofsayd_yiglaydi aytganidek, yengilboshlar qoshidagi mahallamizda bittagina televizor bo'lsa kerak, lekin uning o'rnini bosgan narsa — yuraklardagi bu ishtiyoq edi. Men qichqirib yubordim: "Shakur qaytib kelgandek!". O'zimning kichkina mushtlarimni ham osmonni ko'tarishga ulardim, deya. Hali ham uni eslaaganda, ko'nglimda alanga yoqiladi — shu darajada olovli va yorqin edi! 🔥💪

Oshanda meni ukeynning peshonasidagi bu yorug'liklar haddan tashqari qattiq qurollanib qolgan edi, chunki 7 yoshimda o'zini Shakurdek his qilgan kichkina ukamning "mushtlarini" ko'rganimda ichimdan ham kulib yubordim. Yigitlar, o'sha vaqtlar nima edi — oʻzini "Shakurniki" deb biladigan bolani qayerdan topasiz endi? 🤣 Bir vaqtlar ular odamlarni osmonning oʻziga tutgandek musht koʻtarishga majbur qilishar edilar, endi esa kichik jigʻalarimiz qoʻlida vektorli oʻqlar bilan oʻyin oʻynab yurishadi! 😂🍿