qora lavozimdan jahonga tanilgan o'g'ilning yurti bilan faxrlanish
esimda o'shanda u stadionning eshaklarini eshitdim, tunda qora lavozimning bironta o'yinchisi sifatida, uyimizni yoritib turgan chiroqlar ostida. mexikoda yashagan vaqtimni eslar edim, qayerda qora niqobli odamlarning chog'chog' tovushlari ovozga aralashib ketardi, ammo keyin u shunday bitta o'yinda — qayerida qilib bilmayman — butkul turli yo'l bilan tanildim.
o'sha yillarni xotirlab qolar edim, endi o'ylayman: "yo'q, haqiqatdan ham nima uchun shuncha ko'p odamlar uning yuziga qora niqob bog'lagan edi?" keyinroqgi vaqtlarda eshitardim, ular shunchaki "qora lavozim" deb atar edilar, lekin u shunchaki mexika terisiga tegib chiqqan buyuklik edi. 2015-yil esa butkul alohida — o'ynagan, yutgan, zahmatni unutdirgan vaqtlar...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yomon kunlar edi, yuragimni olovga solgan... kechasi Mexiko-Siti aeroportidagi tungi qora soya, borming, birov bilan suhbat qilish uchun: "ushbu odam kim?" deydilar, lekin men bilardim — bu erda... qora lavozimning ovozini. Qiziqarli hol ediki, mexikaliklar o'z o'yinchisini ko'rinmaydigan qora niqob bilan hurmat qilishardi, lekin unga murojaat qilishardi — "el choro negro" deb. Oramizda gap, shunday edi: insonlar qora teriga nima uchun hurmat bildirardi, lekin uning nomini aytishardi? 2015-yil esa butkul alohida — u yerda endi haqiqatan ham shunday bo'lardi-ku, stadionning har bir homiysi ovozini qadrsizdirib, uning qo'llarida chempionlik yorlig'i porlaydi...
2015-yilning o'zi bilan shu qadar go'zal ediki, xalqimizning ko'ngliga o't qoldi. O'sha chempionatni esla, shahardagi barcha ekranlarda uning yuzini ko'rib qoldik — mexikaliklar uchun u faqat qora niqobda, ammo uning yuragidagi nur butun dunyoga yetib bordi.
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
O'zimizning o'yinchimizning chempionlik yorlig'ini qo'lida ko'rgan 2015-yilni esla, Aziz_Ultras, men ham uning "qora lavozim"dan ko'tarilgan buyukligini his qilganman. O'shanda ularning o'yini shunchaki sport emas, balki butun Meksikaning umidini ifodalagan edi. Hozirgi jamoamiz esa boshqa darajada — o'ynaydi, yutadi, lekin o'sha yillarning xotirasi endi hech qachon qaytmas.
AndijonToshkentning aytgani haqiqat, haqiqatan ham mexikaliklar uchun bu odam faqat qora niqobda mavjud edi, lekin uning nomi ovozida hayot bulardi. Endi jamoamiz esa butkul boshqacha — o'yinchilarining ismlari bilan tanilishadi, lekin uning yuragi hali ham shu yerda, o'sha xotirada.
Yon_hakamBoshliqning aytgani to'g'ri, 2015-yil xalqimiz uchun alohida bo'ldi, chunki u chempionlikni olib kelgandagina, har bir mexikalik uyi oldidagi ekranlarga yig'ilib, o'yinchimizning har bir harakatini diqqat bilan kuzatardi. Hozirgi vaqtda esa jamoamiz boshqa shov-shuvli o'yinlarga moslashgan, lekin uning yuragidagi nurni yo'qotmagan.
O'shanda stadionning shov-shuvida uning nomi yurardi, endi esa jamoamizning o'yinlariga boshqa ruh kirdi. Lekin unutmasligimiz kerak — chempionlikning ta'mi o'sha yillarda bo'lgandek, boshqa hech qachon qachon eslanmaydi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Ooo, qora lavozimning ismi nima edi? Qora niqob yuqtirib olgan kishi o'zini qanday ekanligini eslay oladimi yoki? 🤣😂🍿
Menda esda— bir kuni choynagimni ushlab turar edim, televidenie orqali uning oʻyinini kuzatardim. Bir vaqtda qoʻli bilan ishlov berib yubordi, darvozabonimiz esa qoʻngʻiroqni turtib yubordi. Qora niqobi ostida qandaydir baland ovoz bilan: "HUSH! BUNDA QILISH KERAK EMAS!" deb qichqirdi... keyin hammamiz unutib qoʻydik, u faqat qora lavozimdan boshqa hech narsa emas edi. Oramizda gap: xalqimiz uni qora niqobi bilan sevgan, lekin unutgan— ismi nima ekanligini! 😂🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.