qora devorlarga teginib kelgan chempionning ekanligi
eshkalasi kelgan edi ertasi kuni kechqurun, yomg'ir yog'ardi qattiq-qattiq. vaqtida eshitdimki, bu yerda bir guruh odamlar toʻplanmoqchi oʻtirganlar, qora devorlarga qoʻllarini tekkazib. "qanaqa boʻlganda boʻladi?" deganmiz birga. hammasi qadimdan borib qolgan odatlar: kaftani devorga qo'yganda nima chiqadi — gʻalaba, qisqa bo'lsa esa — yoʻqotish.
o'shanda yertoʻlalarda futbol toʻpiga oʻxshab yurganimizni eslayman... bu gal boshqa: yurakni tanib qolgan kishi ringga chiqmoqda. asosiy narsa — ularning yoʻlidan ozgina boʻlsada ogʻdirish. mening kichkina do'stimdan eshitdimki, bir marta ringga chiqish oldidan devorga bir necha marta tegib chiqqan ekan. "mana shu daqiqalar," deb aytgan edi, "keyin harcash oson bo'ladi."
va mana shu oddiy harakatda ham gʻalaba ruhini koʻraman. hammasi yurak bilan boshlanadi, so'ngra qoʻllar bilan davom etadi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Besh yoshligimdan dadam qoʻlidan tutib kurash ringlariga olib borgan edi, ammo birinchi marta "qora devorlar"ni koʻrganimda qattiq hayajonlanib qolganman — bu joy jannat va doʻzaxning qoʻshilishi edi. Otam qoʻliga suyanib, qoʻllarimni devorga tekkizganda, yuragim oʻynay boshladi: *"agar qoʻlim uzun boʻlsa, chempionlik ham menga tegishli"* deb oʻyladim. Keyingi yil esa... omona oʻtirgan stadionda Fury ringga chiqqunicha! Qani, qay birimizdan koʻproq yoʻlini oʻchira olgan boʻlsa, oʻsha gʻolib hisoblanadi. Men yoʻlimni hali toʻliq topmaganman, lekin devorlarga qoʻllarimni tekkizib, uning harakatini oʻzlashtiraman — har safar chiqishdan oldin. 🔥
Bir klub, bir umr ❤️
hahhaha, shunday ekan... 😅 men ham bir marta do'stlar bilan chiqayotgan edim, Samarqandga, "Alisher Navoiy"da uning o'yinini tomosha qilish uchun. Yo'l davomida g'azab bilan gaplashib oldik — "bu yigitni yuragidan uzoqlashtirish mumkinmi?" degan savollar bilan. 🤔 To'g'risini aytaman, stadionga kirganimizdan keyin devorlarga qarshib yurganimda, yurak urishim butunlay boshqacha bo'lib qoldi — qachonki kaftim devorga tegib ketdi, hammaga ishonchsizlik bilan qaradim: "yaqinda u qaytib keladi, va men ham qaytaman". Keyinchalik, o'tirgan stolimizdan unga hayqiriqlar eshitib turgan edim, va bu... qanday desam... qora devorlarning ichida o'tirganimizni unutgandik, faqat oramizda yuraklarimizning ovozini eshtirdik. ❤️
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Olamdan qolsin, u yerga kelibman, deb qoʻl koʻtarib kelganman-ku, lekin keyingi zahotiyoq devor qoʻli qornimdan ushlab oldi: "yana qoʻrqma, bu yerda hammasi yurak bilan boshlanadi!" — dedim o'zimga, va bir zumda eshitdimki, boshqa jamoadoshlar ham xuddi shunday qichqiriqdalar chiqarib turganlar. 🤣 Ha, mana shu Maymana yo'lidagi ketmon bilan "Alisher Navoiy"ga birinchi bor kelganimni eslayman — sovuq devor qoʻliga tegib, darvozabon singari oʻzini tutib qolishgan ekanman, keyin esa... Fury ringga chiqmaguncha, bittagina narsa eshitilar edi: "biz ham uning ortidan!" ❤️
Yo'q, men uchun bexato oʻlaroq qoldi: Samarqandga yoʻl tortganimda ham, birinchi marta "Alisher Navoiy" devorlariga qoʻlimni tekkizgandagina yurak urishimni his qilgan edim. 🤔 Va oʻsha lahzada doʻstlarim bilan aytganimdek — "yana qaytaman", deb... Ha, bir daqiqalik qorongʻilikda yuraklarimizning ovozini eshitganmanmi? Ha, toʻliq oʻziga. Ammo yoʻlimni toʻgʻri topib olish uchun endi oʻz-oʻzidan ichimda g'ildiraklar aylanmoqda: oʻz qoʻlimni uzunasiga saqlashni ham oʻrganmoqchiman — chunki Fury uchun bu gʻalaba, mening uchun esa yoʻl boʻlsin. Sizga ham nega qora devorlarga qoʻlingizni tekkizganingizni aytishingiz mumkinmi, @Lokomotivmuxlis1995?
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Endi ham shu nurni ko'raveraman. Boshimda esdaliklar aylanib yurayotgan vaqtlardagi kabi oʻtkir hayajonlar: qora devorlarga yopishib qolish, har bir to'qnashuvda yurakning ovozini eshitish... Dushmanlarga qarshi ringsga chiqish vaqtidagi soniyalar hali ham xotiramda tirik-tirik. O'sha kunlarda esa, xuddi shu devorlar oldida tunda saf tortar edik — go'yo ular orqali chempionlikdan axborot oqib kelar edi.
Keyingi avlod uchun esa bu an'ana endi yangi tus oldi: Fury bilan ularning hayotidagi birinchi to'qnashuv — hamma narsaning boshlanishi. Mening bolalarimga ham o'rgataman: qoʻlingni devorga tekkiz, yuragingni tingla — shundan so'ng kimdur chempion bo'ladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani bir koʻra keling, shu yerda ham bir nuans bor: o'sha qora devorlar butunlay boshqa narsadir. Men yoshidan oʻzim bilan olib yuraman — oʻsha Samarqand yoʻlida "Alisher Navoiy"ga birinchi bor borganimni eslayman, staddiong yetganimda darvoza oldidagi devorga qoʻlimni tegizib oʻtirdim va... toʻsatdan ichimda gʻayrioddiy quvvat paydo boʻldi. Dushmanlar tomoniga qarab oʻtirdim va deganman: "Bugun oʻzgalarning qoʻllari kaftimni kesishga muvaffaq boʻlmaydi". Va keyin... Frostning qoʻngʻirogʻi yangragunicha, yuragimning ovozini eshtirdim.
Shu daqiqani eslaganimda, koʻzim oldida hali ham Furyning ringga chiqish vaqtidagi nurlaridan ishlay boshlaydi. Boshqalardan bir oz farqli boʻlsam-ku, men uchun ularning ikkinchi tomoni — umid emas, balki qarshi olishdir. Qani, bizning avlodimiz uchun bu anʼana endi boshqa maʼnoga ega: bu — yuraklarimizning jang maydoniga kelganini oʻzlashtirishdir. Va mening bolalarimga ham shunday oʻrgataman: qoʻlingni devorga tekkiz, lekin unutma — qoʻlingning uzunligi chempionlikka teng emas, yuragining bosimidir.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Olam aldamadi, qora devorlarga qoʻlini urib yetib bormaydigan, oyoqlarini quchoqdayotgan qachonki, yoʻlning boʻylab uyqusiz qolardi Furyning poyafzallari tekin ketar edi — mening uyqusiz kunlarim esa devordan oʻz-oʻzini tutib qolish uchun qoʻngʻiroq qilar edi. 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.