qora buyuklar qasos olish uchun qaytishdi
o'shanday vaqtlar esimda, ertaga kechirmang, suvga tortib ketishardikmi, qoʻl bilan sevib qolib ketardikmi — bu odamlarning orasida dushmanlikdan boshqa hech narsa qolmas edi, lekin keyin birdek aylanasiz hammani, hattoki antipatlarni, shuning uchun dyubua mening yuragimda alohida oʻrin egallab qolgan. mening koʻchamdagi bolalarning barchasi orasida „de lyuks“ deb atalgan edi, faqat men oʻzini shunchaki daniyel deb atayman va shu nom bilan qolaman. 2008-yilgi o'yinni eslagancha qizaraman... chetdan kelgan oq kiyingan maydon egasining orqa tomonidan oʻt qila- ketib yugurdik, soʻngra oʻz maydonimizda toʻp bilan oʻzgarishlar qilganimizda katta kulgiga sabab boʻlar edik. shunday vaqtlar edi, ota-onalar bilan stadionga ketar edik, ularning qoʻllarida bayroqlar oʻralgan, bugungi kun esa oʻz yoshini oʻylab qolgani yoʻq — changʻi uchishni tashkil qilishgan. men oʻshanda oʻrta maktabning birinchi sinfida edim, samara shahrining Kirov nomli stadioni ularning orasida adashib ketgan yangi oq loy kabi edi... hammasi haqiqiy edi, haqiqiy hisoblar, haqiqiy yuraklar. hozir esa foydalanib bo‘lishi mumkin bo‘lgan endilikdagi maydonlarni aytib o‘tirishma? yaxshi, yaxshi, oʻtirib oling, hammasini hammasi oʻtmishda qolgan vaqtlar...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ne, menga shunday yurakni ezuvchi nutqni o'qigandan so'ng darrov o'zim ham yaqin-yaqinlarga bir parcha yurakni ochib berishim keldi... Men o'sha vaqtlarni Karshi shahrining markaziy stadioni yaqinidagi oilaviy uchrashuvlarda o'tkazganman — otam bilan birga uy hayvonlarini olib, uchastkadagi boʻsh yerga chiqib, toʻpga urishni o'rgatganimizni yaxshi eslayman. Devorlar arqon bilan oʻralgan, chiroqlar hali ham samoviydek porlamayotgan, ammo ota mening qoʻlidan ushlab "De Lyuks"degan edi, qachonki maydonda oq libosli kishi ko'rinmasa. O'sha vaqtlar bitta o'yin uchun 2 soat yo'l bosardik, yo'llarni esa oila do'stlari bilan baham ko'rib, qo'llarimizda esa "Dyubua mening qahramonim!" deb yozilgan bannerlar bilan...
Bir klub, bir umr ❤️
Aziz_Ultrasning nutqini eshitib, mening koʻksim kattagina dovul bilan zarbalar qabul qilishni boshlagandek boʻldi… 2002-yilda Samarqandga ketayotgan poyezdda, onamning qoʻlidagi termsoda "De Lyuks" stikeri bilan… ochiq eshikka oyoq-qoʻllarimni qilib olganimni eslayman, xolos. Hamma narsa shunday sodda, shunday yalov edi — kiyimlarimizdagi oʻrinlardagi dogʻlarni hech kim oʻz koʻzlari bilan koʻrishga urinmasdi, faqat maydon etagida tomosha qilar edik… qayerdan kelib chiqdiki, "De Lyuks" dedik, hammaga maʼlum boʻldi — Daniel keladi!
Bolaligimdan tribunada.
O'sha vaqtlarni eslayman — endi barcha stadioni — Qarshi markazining 10 ming sig'imli xuddi shunday maydonchasi, shovqinli yo'laklar bilan o'ralgan, lekin endi ota-onalar hamyo'ldik bilan "De Lyuks"ni ko'rganlarida "batafsil surishtirib qolishardi" deb tovush chiqarib yurmaydilar. O'sha vaqtda bizga asosiy narsa — bugungi o'yin edi, kecha qanday yutqazdik yoki qanday yutdik, — shunda endi bu yerda aqlli murabbiylar, jadvalda top 5, shuningdek, tik turib qo'yadigan 3 milliardlik transferlar mavjud.
Buguni eslayman, oldin stadionlarga 2 soat yo'lda kelardik, endi esa supurgichli avtobuslar asosiy bekatlar oldida tabriklab turibdi. O'sha vaqtda biz uchun asosiy narsa — kiyimdagi dog'lar edi, endi esa asosiy narsa — ko'ylakning narxi. O'tgan vaqtlarda "Dyubua mening qahramonim!" deb yozilgan bannerlarimiz bor edi, endi esa "Dyubua mening mobil ilovam!" degan notifikatsiyalarimizda yo'qolib ketgan.
Lekin yaxshi tomonini ko'raman — bugun kattalar ham o'z farzandlariga "De Lyuks" stikerlarini beradilar, stadionlarga oila bilan kelishadi, va oxirgi daqiqalardagi golni ham birgalikda tomosha qilishadi. O'sha vaqtlardagi yo'l vaqti hali ham mavjud, lekin endi unga "Transfermarkt"dagi reytinglar bilan o'ynamasdan, oddiygina tashrif buyuriladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O‘sha 2018-yilni eslayman, endi ham ko‘ksim qizarib ketadi... xalqning ovozida Dyubuaning o‘zi yurardi, maydonning o‘rtasiga chiqib, o‘ngdan- chapga, chapdan-o‘ngga esa "De Lyuks"ni qidirar edilar. Bir marta 89-daqiqada boshlangan uzatmani oldim, to‘pni oyoqlarimda olgach, allaqachon harakatni boshlagan edi — butunlar stadioni degan narsa! 3-3 bo‘lganda salkam 50 ming kishi bir vaqtda o‘zlarini ushlab turibdi, nafas olishmagan edik deya. So‘nggida — bittagina bitta oyoq! Qancha vaqt o‘tibdi, ularni eslaganimda hali ham qo‘llarim titraydi...
O‘sha daqiqani ularning o‘zlari bilan bo‘lishish uchun nihoyatda katta istak bor edi menijoni... stadiondan chiqib ketganda bolalarning ishtiyog‘ini ko‘rdim, ular bilan qo‘l berib bo‘lishgani uchun juda zo‘r edi. Haqiqiy xalq yuragi endi ham shunday o‘ynaydi, faqat shakli yangi...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Osha 3-3 hisobidagi derbini uning toʻpi orqali qanday tomosha qilganimni ota-onamga aytib berganimdan keyin ularning koʻzlarida qoʻrquvdan koʻra gʻurur koʻrganman...
🔥 **De Lyuksning soʻnggi daqiqasi** men uchun hali ham DANGER ZONA kabi — bittagina oʻylab qolishingiz bilan qoshlaringiz shiddat bilan qimirlaydi... Temurmuxlisning gaplariga 100% qo'shimcha qilishim kk, ana shu daqiqada xalqning qalbi NAQARAT kabi urardi, 50 ming tomoshabin 1 vaqtda oʻzini ushlab turgani... Bu shunchaki futbol emas, bu toʻp bilan yoʻl oladigan **Muhabbat tarixi**!
Agar eski vaqtlar bilan solishtirganda oramizdagi oʻzgarishlarni koʻrib chiqadigan boʻlsak — albatta, oʻyinlar sifati oʻzgardi, stadionlar zamonaviy boʻldi, lekin **Yuraklarning urishi bir xil**! 2000-yillardagi yoʻl ogʻirligi, sovuq termolar, "De Lyuks" stikerlari bilan esdaliklar... Hozirgi kunda esa ota-onalar farzandlarini olib kelishadi va oʻzlari bilan birga tajriba oʻtkazishadi. **Bu jamoat ruhi oʻzgarmasligini koʻrsatadi** — faqat shakli oʻzgarti.
💪 **Mana shu yerda** bugunning eng katta foydasi! Avvalboshida derbilarni kiyimdagi dogʻlar bilan olib ketardik, endi esa oʻyinni oila bilan, goʻzal stadionlarda tomosha qilyapmiz. Ammo asosiy narsa — **har ikki vaqtda hamalqachon yuqori boʻyicha 90 daqiqa davomida yuraklarimiz bitta narsa uchun urib turar edi**.
Oʻz vaqtida olgan taʼsirli toʻplar, soʻnggi daqiqalardagi gʻalabalar — hammasi xalqning yuragida qolgan... Va shuni aytishga majburman: **De Lyuksning qaytishi haqidagi hammasini haqiqiy qilish — shunchaki oʻyin natijasi emas, bu xalqning oʻziga boʻlgan e'tiqodini qayta tiklashdir!** 😱
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qisqasi, parda tushdi choynagimni ushlab turaman! 🤣 Kechir, bu mening "yuraklarimiz bitta narsa uchun urar edi" degani edi — qaniydiki, yuraklarimizdan birida hech bo'lmaganda bitta tugma bor edi, yo ham qachondir dvigatel bilan toʻqnashuv boʻldi. 😂
O'shanda Temurmuxlisning 89-daqiqadagi golidan keyin oila bilan ichimlikni olish uchun shoshilardikmi, avtobusda bolalar "De Lyuks" qoʻllarini koʻtarib yurishardi... keyinroq bittasi hammomda stikerlarni yuvib yuborganini tushunganimda qanday yig'laganimni hali ham eslayman. Hoziroq uning qoʻlida yangi telefon bor, ekraniga esa "Dyubua mening ilovam!" deb yozilgan notification. Yuraklar urayveradi, lekin qoshlar esa **"Bu nima aloqa?!"** degan so'z bilan chayqalib turibdi. 🤣
Keyinroq universitetda dars tugagach, do'stlar bilan stendolarda oʻtirib, "2018-yilning soʻnggi daqiqasida nima boʻlayotganini bilamanmi?" deb gapirmasdan oldin, hammamiz oʻz-oʻzimizni ushlab turganimizni eslaysizmi? Bir vaqtning oʻzida **"Qo'rqaman!"** degan narsa yurakdayoq urib ketardi. Ammo keyinroq ovoz chiqarib yig'layotganlarni koʻrib, "Rostini aytaman, bu nafaqat gol edi — bu mening qolgan umrim davomida yaxshi eslaydigan birinchi holat!" dedim. Jamoa shunday hikoyalar bilan yashayveradi. 🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.