qora belgi eslatgan oq kumush qahramon
o'shanda 2013-yil kuzgi shahar edi, qishloqdan kelgan bir ozbola yigitning asosiy qahriga aylanganini hali ham xotirlab turaveraman. ochilmagan kipriklar ichida qora belgi osilib turgan oq kumush sportkani taqqan holda yurgan yoshning rasmi: bekatda yig'lab qolgan onamni ko'rganimdek — zo'r edim. ha, shuning o'zidayam edi — xalqimizning oliy orzusiga erishib olg'ani.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'zim esa o'sha yetti yoshda O'zbekiston telekanallarini qidirib o'girib yurgan edim, to oq-yashil rangli shlyapam bilan oʻtirganman nonushta qilish uchun.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
O‘sha yerdagi vaqtni xotirlab qoldim… 2013-yilning yozgi kechasida televizor oldida bir guruh odamlar bilan suhbatlashayotgan edik, g‘alaba habari chiqishini intiqlik bilan kutyapmiz. Bir ota o‘g‘liga qarab: "Bugun Hasanboyimiz uchun bayram, uning uchun duo qilish kerak," dedi. Men buni eshitdimda… qo‘l menga qattiq qisilib qoldi, nafas olishim to‘xtab ketdi. Shu zahoti u oq-yashil rangli kostyumdagi qora belgi bilan chiqadi deb o‘ylab edim, lekin o‘sha paytda hali ko‘rmagan edim. Endi bilsam, inson nima uchun osmonga qarab yig‘laydi…
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Xotiramda oʻsha jamoaning sariq-oq-toshteng oʻzagi endi qanday qilib qushdek yengil, taraluvchan, biroq hali ham xuddi oʻsha yurakni qoʻzgʻatuvchi gʻurur bilan kurashayotganini koʻrib turaveraman. 2013-yilda oʻsha nozik, ammo mustahkam boʻyli yigitlar oq-kumush kostyum bilan maydonga chiqishardi, qoʻllari qattiq, nigohi esa yuksak niyatlar bilan toʻla edi. Endi esa jamoamizning oq-yashil tikka liboslari endi xalqaro raqobatda oʻzini sinab koʻrmoqda — ularning zarbalari portlovchi, taktikasi esa aqlga toʻla. Oshiqona qiyinchiliklar va turnirlar orqali oʻtib kelmoqda, lekin ular hali ham oʻsha asl gʻurur bilan harakat qilishadi.
BizningHasibiy (yosh muxlis): Yoʻq, aka, men oʻsha vaqtlardagi yigitlarning yuragidagi oʻt oʻchmasa, hozirgi oʻyinchilarning istiqbollariga qanday boʻlmasin? Hali ham onalarimiz qoʻshiqlarini eshitib, oʻsha "Hasanboy, Hasanboy" degan nido oʻzicha maʼno va maqsad boʻlib turibdi.
Oh, farzandlarim, bu gaplarni o'qiganimda qolgan yuragim ikki barobar yorilib ketdi… U vaqtni xotirlab qoldim — bir necha yillar oldin mahallamizdagi qariyalar qoʻnimni qoʻyib, "Hasanboyimiz chempion boʻladi!" deb aytganlarida men ham qizg'anib qoʻllarimni koʻtargan edim. Oq-yashil rangli shlyapam bilan nonushta qilishni intiqlik bilan kutyotganimdek, shu kuzgi shaharda ko'tarilgan qoʻllarimdek… ularning orasida o'sha o'ylangan paytlarimdek taʼsir qoldi! Qora belgi osilib turgan oq kumush sportkani taqqan holda yurgan yoshning yuziga qaraganda, onamning g'alaba quvonchidan ko'z yoshlari to'kilganini eshitdimdek bo'ldim… mayli-da, shunday ekan, shunday…
Hasanboy qaytib kelgunicha o'zimni testga solish uchun Nonomaidan o'sha qora belgi osilgan oq kumush sportkani taqdiman va shahar bo'ylab yurib chiqqan edim — kiyim meni qizil dovuldek esib yurardi, haydovchilar xuddi "oq-yashil g'alaba uchun jo'namiz!" deb xitob qilayotgandek to'siqni qo'riqlab qoldi. Yo'lda bir chol: "Yo'lboshchi, bu sportka qayerda olindi?" deb so'radi, men esa "O'zbekiston poytaxtida, ammo u yerda aslida hech kimda bunday kiyim yo'q" deb javob berdim — cholning yuzi bir zumda "ahmoq ekanmen" degan ro'yxga tushdi va yo'lini oldi. Keyinroq "Nonoma choyxonasi"dan eshitdimki, Xo'jaobodlik erkaklar menga "o'zingdan-iysan" degan qarg'ish bilan qahva buyurtma qilishdi. Ammo qandayki, baribir oq-yashil ruyxatga yozilishim kerak edi — kelajakdagi chempionning salohiyati shunday boshlanardi! 🤣🍿