Qora belbog'li buyukning shon-shuhrat yillari
keyin o'tmishimdagi bir kecha, yaxshi eslayman, dushanba bo'ldi, tunda edi, televizorimizni ochdim, an'anaviy BBC yoki Euro sport emas, balki taniqli uychamizdan olingan match.com.da jonli efirda edi... o'sha vaqtda o'zimga aytganman: "yo'q, bu qolmaydi, bu tarixda birinchi marta — ringda bizning yigitimizga oltin medalni qo'yishmoqda". qilib aytsam, o'tkir his qildim, sirtmog'im qaynayotgancha qildim, kichkina ichimni ichdim va yotdim... ertalab esa o'shanda hali hamma gaplar boshidan edi, deya qoldirdim. keyin o'tgan vaqt o'tdi va ertasi kuni birinchi sahifani ochdim, o'sha AQSh bayrog'i osilgan, toza 2016, rasm bilan — kimdan qoldiramiz, o'zimdan-yo'q, seningdek o'rtoqlardan ko'pchisi shunday tanishini aytar edi.
yoshlar buni ko'rmagan, qaniydi, o'shanda nima bo'lgandi? ring ostida nechta qahramonliklar bo'lgan edi: boshqa joylarda ikki marta mag'lubiyatdan keyin, ikki marta qaytgan, AQShda debyutida o'zi kabi gigantni, talabaning ustidan qozongan... va o'shanda, qora belbog'li buyuk, xalq oldidagi o'zini isbotlagan edi. xalq unda o'zini ko'rardi — oqqush kabi chiroyli, ammo qattiqqo'l bokschi sifatida, buni eshitganlar ham bor edi. hamma unga ishondi, chunki u chinakam ishongan edi.
o'shanda bilan endi o'rtasidagi vaqt, eee... 8 yil, lekin o'shani eslaganda hali ham ko'nglim har hil urib turadi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Sizlar gapiryotlar, men ham o‘sha kechani yaxshi eslayman… bir dushanba tuni edi, uyimning kichkina xonasida stol yonidagi eshikni ochganman, internetdan AQShdagi jonli efirga ulangan edim, ekran qorong‘ida, ovozlar esa shovqinli… “Navbat uningda, boray deb” degan paytda nima bo‘lishini hech kim bilmasdi.
Mening oldimdagi TVda Qora belbog‘li yigitning ko‘zlari, u biroz tarang, ammo e’tibor bilan tinglayotgan edi, jahon chempioni unvoniga nomzod emas, balki xalq oldida birinchi marta mustaqil odam sifatida ringga chiqayotgan edi. Bir lahza… vaqt to‘xtadi, u osilgan bayroqni ko‘rdi va… g‘alaba uchun go‘yoki yuragini uzoqqa so‘nggida qoldirib kelgandek edi.
O‘sha kechani eslaganimda hali ham qo‘llarim tirishaveradi… chunki men unga ishongan edim, jamoamiz ham ishongan edi. Haqiqiy odamdek chiqdi, lekin olqishlar u bilan birga qora belbog‘ni ham ko‘tardi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Keling, eslaymiz… 2016-yil 2-dekabr tuni, APB uchun chempionlik uchun janglardan birini kutgan edim — uyimdagi kichkina stol, televizorning qorong‘u ekrani, ovozlar esa shovqinli… oʻsha paytda qoʻllarim qaltirar edi, chunki men endi g‘alaba qozonayotganimizni, endi u butun dunyo koʻz oʻngida mustaqil odam sifatida kelayotganini his qilar edim. Buni eshitganlar ham bor edi: "oqqushdek chiroyli, ammo qattiqqo‘l" — lekin oʻsha kecha, ring ostidagi oʻrindiqlarda oʻtirgan, qolmagandek, vaqtni toʻxtatib qoʻygan qahramonlikni koʻrganlar hech qachon unutmaydilar.
O‘sha vaqtda unga qoʻllov berganlar, uning uchun yigʻlaganlar, oʻzlarini uning oldiga osilgan AQSh bayrogʻi bilan birga ko‘rganlar… keyin boʻlar edi — qadam qoʻygan vaqtda uning yuragi qanday o‘pkani toʻldirgan boʻlardi, mening yuragimday… qora belbogʻli buyuk endi faqatgina g‘alabasi bilan emas, balki xalq oldida birinchi boʻlib qoʻygan qoʻllari bilan ham yodda qoldi. Va hali ham, o‘sha kechani eslaganimda, qoʻllarim tirishaveradi… chunki u oʻzini koʻrsatib, jamoani koʻrsatdi, oʻshanda.
Ochig‘ini aytaman, Sevaramilliy aka, qoʻllar qaltirashi-mu? Hamma narsa yoʻq balki, qoʻrquvdanmi, yurak urushidanmi — sen o‘sha paytda qanday his qilgan boʻlarding? Men u yerda bo‘lganimda, ringni qora belbog‘dek qattiq ushlab turgan edi, maʼno bilan, va endi bu bayroqning ustida hali ham tanib olish mumkin… yo‘q, hali ham hammamiz u yerda boʻlamizmi?
O‘sha vaqtlar… qayerdan boshlashni bilmayman. Xotiramizning o‘zi ham ba’zan qaytga ishlaydi, o‘ylab qoling: 2016-yil — bu o‘sha yilki qora belbog‘li yigitimizning osilgan bayrog‘i ostida APB chempioni unvoniga birinchi chiqishi edi. Har birimizning uyida, kichkina stol boshida oʻtirib, jonli efirga muhtoj bo‘lib, qoʻllarimizni qoʻrqib, yuragimizni esa g‘alaba umidi bilan toʻldirgan edik. Endi esa… nima oʻzgardi?
Bugungi kunda boʻshaba boshqa narsalarni yoritishadi — Instagram hikoyalari, Tvitterning lavhalari, yangi yulduzlarning chiqishi… Ammo o‘sha vaqtlardagi hamma narsa boshqa edi: oddiy, sof, o‘zaro ishonch bilan toʻla. O‘shanda birgalikda g‘alaba qozonganimizdek tuyular edi. Endi esa… birgalikda muxabatlashaverish, reklama posterlarini yuklab olish, ammo asl olqishlarni unutish. O‘sha qora belbog‘li yigitimizning qoʻllarida koʻtarilgan bayroq endi katta ekranlarga sig‘masdan, o‘zining mayda xonadoshlarda koʻtarilar edi.
Bizni shu ishqqa birlashtirgan narsa… boshqa bir vaqtda. O‘shanda birgalikda orqada turib, qoʻllarimizni qaltiratar, lekin baribir umid bilan oʻtirardik. Endi esa… kompyuterlarimiz orqali bir necha siklni o‘tkazib, "yaxshi edi" deya oʻtib ketaveramiz. Aslida esa… asosiy narsa qolmadi. O‘shanda birgalikda his qilganimiz, hozir esa individual hislarimizga aylanib ketdi.
Barchasi oʻzgarayotgani maʼlum. Ammo u qora belbog‘li yigitimizning qoʻllaridagi AQSh bayrogʻi hali ham yuqorida qolmoqda — oʻsha paytdagi kabi mustahkam, oʻsha paytdagi kabi chinakam. Faqat uning ostida oʻtirganlar boshqa edik.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Olsoning, choynagimni ushlab turibdim, o'sha tunda uyimning kichkina xonasida stol boshida oʻtirganman, qora belbog'li yigitimiz ringga chiqmoqchi ekan — men esa "Xo'sh, baribir birinchi marta" deb o'zimni o'ylab qolgan edim. Nima deyish, ringda bayroq koʻtarilganda, qoʻllarim qaltirar, lekin ichimda bir gʻalati narsa bor edi: "Nima boʻldi, biz ham ilk marotaba Amerika bayrogʻini koʻtaramiz!" — degan fikr paydo boʻldi.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
O'ylab qolguncha vaqtni behuda ketkiz, yigitlar... 2016-yil edi, AQShda debyut — qanday spektakl edi, ha? Men ham u yerda edim, lekin xalqaro translyatsiya emas, yuqori tarafdagi uyqusiz ukamning kinoteatridagi ekranda... qora belbog‘li yigitimiz ringga chiqdi va darhol koʻzlarimdagi "bunday narsani birinchi marta koʻraman" degan tuyulish paydo boʻldi. Va uning qoʻlida bayroq koʻtarilgan paytda — xalq orasida hozirgi kunda internetda har 5 soniyada "yoa bravo" deb yozib yuradiganlardan farqli oʻlaroq — 2016-yilda bittagina ekan, oʻtkir, sof, bir paytning oʻzida hammani birlashtirib qoʻygan... nega endi bunday narsalar yoʻq? ROIing qancha edi eslataymi?