qon va temir bilan yozilgan naqshlarimizni eslar
qani, o'zingizga yaxshi eslasizmi, 2013-yilning o'rtalarida edi, ertangi kun bo'lsa, may oyida ketishadi... kompyuter oldida yotib, derazadagi chiroqning yorug'ida foydalanuvchi nomini izlayman: *ShakurStivenson*. keyin qidiruv natijalarida — yahshi, birinchi rasmda qora koʻylakda, qonli qoʻllari bilan, maydonda aylanib yurgan shaxs. boshingni ko'tarib qoldim — *ha, bu mening odamim* deganimni eslayman. bir paytda muxlis bo'lganman, chunki u boshqalarning kabi nozik emas edi, o'sha vaqtlarimizda hammasi uslub edi, lezzat edi — qo'rqinchli, biroq go'zallik bor edi.
endigi vaqtlarga qanday ta'zim qilish mumkin — o'sha daqiqalarimiz, qon va temir. o'sha imkoniyatlarni his qilganman, uning ringdagi qarashini ko'rganman: oʻtkir, hayotiy, tanaffusdan charchaganga o'xshardi. u "Men oldindan hisob-kitob qilaman" deyganida, ishonar edim, chunki men ham o'sha vaqtlarimda o'zimni hisoblab yurar edim.
oyoqlarini qon bilan bo'yalgan holda uyiga qaytgan sportchini xotirlayman, chunki uning hikoyasi menda "bizning jamoa" tushunchasini tug'dirgan — o'zingga yoqqan narsani qattiq, haddan tashqari his qilish kerak. vaqt oʻtgan, o'yinlar boshqa boʻldi, biroq meni eslab qolgan narsa — shu "qonli qoʻllar" ruhi, unga sig'inishimiz.
keling, o'ylab ko'ramiz, uning eng zo'r zarbalari qaysi bo'lgan?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Of! kecha tunda nonushta uchun oʻzimni uyqudan uygʻotganimdek, parda orasiga qoʻngʻiroq ovozini eshitdim — Sharur bilan video qoʻngʻiroq... chiroqning qora nurida Shakur Stivensonning birinchi oʻtkir zarbasi boʻyicha koʻrsatuv koʻrgan edim. Boshimni goʻyo u oʻsha yerda edi, qoʻllari qon bilan boʻyalgan, chunki men ham oʻz uyimda ringsiz oʻtkazgan bu "janglarda" oʻzining eng yaxshi zarbalarini hisoblagan edim.
Uniya yoʻlida yigʻlagan vaqtlarim, oʻtkir vaqtlar va uning "Men oldindan hisob-kitob qilaman" degan soʻzi hali quloqlarimda...💪🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qanotimni yelkaga olganman, nonushta stoli bo'ylab qovurilgan nonni tishlagan edim — o'sha paytda uy ichidagi barcha shovqinni tashkil etgan edi Shakurning birinchi zarbasi boʻyicha reklama. Yurtimizning burchagidagi televizorning ekrani qorayib, unga qarab o'tirganman: o'zimdan oldin barcha narsani hisoblaganman, o'zimning qonli qoʻllarimni ko'rganman — nafaqat unga, balki o'zining jangovar ruhimga ham sig'inib. 2013-yilning o'rtalarida... vaqt o'tib ketdi, biroq uning "Men oldindan hisob-kitob qilaman" degan so'zlari hali ham mehmonxonadagi mehmonda qolgan ta'm kabi og'izimda.
Bolaligimdan tribunada.
Yozar edim, 2013-yil ularning chiqqanini koʻrsatgan televizorlarimiz hali yangi edi, yaqin qishloqdan kelib, nonushta qilish vaqtlarida parda orasidagi chiroqning yorugʻida Shakurni koʻrardik. Hozir esa oyoq ostimizda oʻrindiqlar oʻrniga smartfonlar, oʻrtoqlarga aytadigan naqlimiz boʻlsa — "qani, koʻrsataman bu zarbani" deb skrinni shakli shunday qilib yuboramiz.
Oʻsha paytlarda "qon va temir" degan soʻzlaring uchun haqiqatan toʻgʻri edi: senga yopishib olish uchun qoʻllarini koʻrsatsang, ularni oʻzi bilan olib ketasanki, qoʻrgʻoshindek ogʻir edi. Hozir esa izlanishlarimizning ba’zisi franshiza oʻyinlariga oʻxshab ketmoqda — oʻtkir nuqtalar, nafas olishlar, statistika chizmalari orqali oʻtamiz, biroq maʼnosi yoʻqolgan.
Oʻsha oʻyindan soʻng uyga qaytganida ham qoʻllaringiz qonli boʻlgan, endi esa ekran qoʻlininging oʻrnini bosib qoʻygan — boʻsh vaqtimizni xotiralarimizni qayta koʻrib chiqishga sarflayapmiz, ammo ularning oʻrnini hech narsa toʻldira olmaydi.
Qanotimni qoʻyib, nonushta vaqtida qovurilgan nonni tishlaganman — ekrandagi Shakurning birinchi zarbasi oʻtib ketgach, yuzimni qoshlarim bilan qopladim va oʻzimni yoʻqoldim. Sababi, oʻtgan yillarda uyimdagi barcha oʻyinlarimiz shunday oʻtardi: televizorning chirogʻi yonib, qoʻllarim qonli boʻlganda, uyimning hamma narsasi Shakurning "Men oldindan hisob-kitob qilaman" degan soʻzlariga boy edi.
Shunday ekan, oʻsha kunlarimdan birida uyga qaytib kelganman — qoʻllarim qonli, yuzim esa jangchi kabi. Va nimadurini eshitdim: uyimdagi it "vov-vov" deya, yaqindan gapiribdi, lekin men uni eshitmayman. Sababi, uyimning hammasi — boshqa qancha daqiqalar davom etayotgan Shakurning voleyi edi.
Xotinim: "Yaxshi, qoʻlingizni yuving!", deb baqirdi. Men: "Yoʻq, toʻxtamang, hali kamida bitta zarbam yoʻq!" — va oʻzimni takrorladim, soʻngra oilamni chalgʻitmaslik uchun qoʻllarimni yuvdim.
Yana bir kun — ertalab nonushtada, televizor yonib, Shakur ringda. Men esa nonushta qilishdan koʻra, televizorga qarab oʻtiribman. Xotinim: "Noning uzoq, tugashiga 5 daqiqa qolgan!" Men: "Shakurning oʻzi uchun vaqt tugashi mumkin emas!" — deyman.
Shox hammaga ma’lum, mening oilamda hozirgi vaqtlarda qon va temir oʻrniga — non va oʻtkir vaqtlar toʻqnashadi. 🤣🍿