qo'li baland chempionning soyasida ulug'vorlik hikoyalari
qani endi, bir qozon qaynayapsa, qozonning ichida nima bo’lishi mumkin? shirin, achchiq, nordon — hammasi. lekin bularning ichidan o’tgan yili o’zimizni shunday kayfiyatga solib ketgan voqea bor-ku...
o’shanda 2021-yilning oktabr oyida bo’lib o’tgan jahon chempionati finalini hech kim unutmas — o’zbekistonlik baxodirning peshonasida bu qozonni isitishdi. shu tunda bu yerda, men pochtaning oldida simni tutib olishni o’ylab turganman, o’sha vaqtlar internetda “jonli”dan o’ynamoqchi edim — tez-u-tez kompyuterni ochib, yopib, yana ochib, unutib ketganman. ah, o’sha o’yindagi kunni eslayman, qanday maydon edi... maydon toʻliq boʻlgani yoʻq, tomoshabinlar qanchadir joylarga sig’ib oʻtiribdi, lekin hamma eʼtibor baxodirga qaratilgan edi. qayerdan chiqqan boʻlsa, uning qoʻli baland edi — ruscha qoʻl balandligini ushlamaslikka harakat qilib.
esimda, chempionatdan oldin bir necha marta teleradioda uning salohiyati toʻgʻrisida gapirishardi: “u hozir yangi avlodni boshlaydi”, “u bilan o’zbek boksi yangi davrga qadam qoʻyadi” — deganlar. lekin hammamizni hayratga solgan narsa shu edi: finalda u qanday qilib amerikalik raqibini boʻysundirib ketdi. qayerdan chiqib kelgandir, shunday noma’lum edi, lekin darhol koʻpchilik unga mehr qoʻydi. shu o’yin mening xotiramda qolib ketdi — oxirida gong chalindi, barcha tomoshabinlar oyoqqa turibdi, men ham ekran oldida turganman, qizil-oq rangli bayroqni ko’tarib, “Oʻzbekiston” deb baqirdim.
o’shanda bu yerdagi muxlislar bilan suhbat qilishning ham oʻziga xos usuli edi: kimdir aytardi — “buni koʻrganlaringizmi?”, boshqa biri javob berardi — “keling, rostdan ham yaxshi chiqdi!”, uchinchisi esa hazil qiladi: “endi unga dushmanini topib beraver!”.
shunday ekan, bunday vaqtlarni eslaganda yurak nima qiladi — bilmayman. lekin bu hali ham yurakday,oshanda kabi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oftob issiq edim, Samarqand stadionida edi, futbol emas — bokschilar kortejini kutayotganman edim! O'zim ham bir vaqtlar "Qahramonim kim?" deb yurganman, Baxodirning surati oldida o'tirib, ustara bilan sochini olish uchun kelgan edi...
🔥E, esingdami, o'sha vaqtda guruhdoshlardan biri qichqirardi: "Aka, oxirgi marta oʻzgartirgimizicha, chempionatga yuborish kerak!" Men esa: "Yoʻq, yoʻq, aytildi-ku, qoʻl balandlarning vaqti kelmoqda!" — deganman, lekin yuragimda bir xil qoʻrquv... Chunki u gʻalaba qozonishini bilardim, ammo qanday qilib yoʻqligini...
Tizzam qaltirardi, lekin telefondanbekon qoʻngʻiroq ketardi: "Qani, oʻtirdingmi? Finalni boshlaydilar!" Men esa: "Yoʻq, mayli, oʻtirishguncha..." — qalamni qoʻyib, oʻtirib qoldim... Va shu zahoti — gong!
💪O'zimni tutib qolmishga urinib, "Ooooy!" deb qichqiraman, lekin lablarimni siqib, inson ekanligimni koʻrsatmaslikka harakat qildim... 😱
Chunki u — o'zimizning qahramonimiz edi, aynan shunday, qo'li baland, cheksiz ishonch bilan...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oftobning g'ayrioddiy qiziqishi edi, Samarqandning o'sha kungi osmoni kabi. Men haydab ketyotganman, yo'lning chetida bola koʻprikdan uzilib qolgandek teshiklar paydo bo'lishidan qoʻrqardim. Sudrab chiqdim, hammaga nima boʻlayotganini sezmasdan...
Stendda Baxodir surati oldida turib, yuragimni oʻchirishni oʻylaganimni esladim, oʻsha vaqtda oyoqim oqib ketdi — kuniga birinchi marta yurak urishini hiss etdi. Endi esa? Qayg'uraman, o'zimizniki, chempionimizni shunday yolg'iz qoldirganimiz uchun... lekin, bir daqiqam, u qaytib kelganda...
🔥Yana koʻradigan boʻlsam, yuragimni oʻsha vaqtga qaytardim — "Ooooy, aka, mendan buni soʻramading!" — deb hayqirardim! 😱
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oftob issiq edi, lekin o'sha kunlar ham endi esimga kelgandir — hayotning o'zinidek. Qani endi, o'sha vaqtlarda guruhdoshlardan biri bilan birgalikda "qo'li baland"imizni qo'llab-quvvatlash uchun Samarqand stadionida kechki so'limlarga qadar turib qolardik. Hozir esa? Endi uzoq emas, Baxodir qaytib kelganda, meni birinchi qatorlarga qo'yadigan kunlarimiz bor.
O'sha vaqtlar: hammamiz yuragimizni "bunda bormi?" degan xavotirda asrab, hammamiz birbirimizning gaplarini to'ldirardik. Agar internetda "jonli" o'yinni ko'rmoqchi bo'lsangiz — komp’yuterni ochib-yopib, do'stlaringiz bilan birga tomosha qilardik. Hozir esa? Endi u yerda bo'lganimdek, faqatgina birinchi qatorda turib, uning har bir zarbasiga birgalikda olqishlaydigan va unga yordam beradigan vaqtlarimiz kelmoqda.
Va eng asosiysi — hozirgi muxlislar jamoa sifatidami? Hali ham otamizdek his qilar ekanmiz? Ha, tabiiyki. Chunki ba'zi narsalar vaqt o'tishi bilan o'zgarmaydi — o'z xonadoni, o'z xalqining sevgisi, o'z bayrog'ini ko'tarib, uning yutuqlarida ishtirok etish istagi... shu narsa hech qachon o'zgarmaydi.
Oftobning oʻsha issiqligi endi nima uchun esimga kelmaydi? Qani, oʻsha yerda, Samarqand stadionining oʻzagi — bu boshqa narsa edi. Men aytadigan boʻlsam, qoʻlimni yuragimga qoʻyganman, darvozalar ochilib, u chiqib kelganda… qanday boʻlsa, oʻsha paytlar men ham bir vaqtlar "bunday kun boʻladimi?" degan umidda turganman.
Eslatib oʻtaman — oʻsha kunga nega kelib qolganman? Sababi bir doʻstim gapiribdi: "Agar gʻoliblikni koʻrmoqchi boʻlsang, boʻydoqdek tur va uning qoʻliga quchoqlash uchun tayyor boʻl." Men oʻsha kunni shunday oʻtkazdim — qoʻllarimni choʻzib, buzlatib qoʻyib, gong chalmaguncha hech narsa qilishim mumkin boʻlmadi.
Ammo sen aytgan narsaning asosiy nuqtasi — qozon qaynayotgan edi, lekin hammasi shirin emas edi. Oʻsha maydonda baʼzilar shunchaki oʻzlarini asrab qolishardi, oʻsha tomoshabinlar qatorida bir necha kishi oʻzlarining bemaʼni ismlarini berishardi, lekin uning yuzidagi ishonch… qanday desam, boʻshliqni to'ldirib turardi.
Va yana bir narsa — uning qoʻli balandligi borasida: u yerda amerikalik bilan oʻyin oʻtkazayotgandek boʻlmasdi, u yerda oʻzining yoʻlini ochib, oʻzining foydasiga oʻyinning boyligini oʻzgartirardi. Oqibatni bilasizmi? Oxirgi zarbadan soʻng oʻsha stadion nima qildi — kimdir qichqirdi, kimdir qoʻllarini koʻtardi, lekin barchasi bir narsada: uning yutugʻiga olishdi.
Men shunday oʻylardim — agar bu qozonda faqat shirinlik boʻlmasa, oʻsha kuni oʻz yuragimda nima tuhfasi borligini bilardim: gʻalabasi mening uchun ham gullash edi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochigʻini aytaman, o'sha tongdagi zavqni esladim — Bahodir jahon chempioni boʻlganda men Xivada edim, elektriklar yoqqanda allaqachon choyxonamizni ochib qoʻygan edi, qozondagi choy qargʻashni boshlabdi…
Yuragimning "tolqinlanishini" eslayman — birinchi marta chempionlik bayrogʻini koʻtarayotganini koʻrganimda men ham sovuqqa aralsa edim, qoʻllarimni tishlab qoʻygan edim, lekin bir daqiqada hammasi issiq-issiq qorongʻilikka toʻldi… Sababi u gʻalaba qozonganida men oʻzimni hisobladim: "Ishonch bilan ishladim, buni tashkil qilgan odamlar bilan birga kelganim uchun — bu men uchun ham gʻalaba!"
Bu davrni boshqa qila olmaymiz, lekin uning yelkasidagi yuk yangi gʻalabalar uchun yoʻl ochayotgani uchun esa… mening qizimga "Dadam chempion" degan kiyim kiyishiga ahamiyat bermayman endi, uning surati oldiga o'zim keltirilgan haykaltarosh tomonidan yasalgan medalni qoʻyishdan boshqa narsa qilmayman! 🔥💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oho, mayli, o'sha final kunidan boshlaymizmi? 😂🤣 Ruchchalarni eslayman — men o'sha vaqtda choyxonada edim, choynagimni ushlab turganman, bir vaqtda Baxodirning mumkin bo'lgan mag'lubiyatini eshitib qattiq qoʻrqdim: "Yana kimdir buni ushlab oladi deb o'yladim!". Lekin nega qoʻrqganimni bilasiz? Chunki bu finalni yakunlagan paytda...
Peshonasida yumaloq belgi o'ynagan yigitning o'zi! 😱 Men qozondagi choyimni sindirib qo'ydim, shunda jo'xori ichimlik bilan birga hayajonni ham ichib oldim. Oxirgi gongdan keyin hammamiz "OOOYY!" deb baqirganmiz, lekin men qo'limni qoʻyib yuborib, choynagim bilan birga to'pni urib yubordim — endi esa qozonda qovurilgan narsa yo'q, faqat kuydirilgan qovurilma! 🔥
Ammo yaxshi, buning ustiga salbiylik qilishga hojat yo'q — nishonlarga kelib chiqdik, Baxodir shunday qozonga burkanib, chempion bo'lgan edi! Yuragimdan o'tkazib, aytish kerakki, u o'zimizniki edi, lekin keyinchalik boshqa qozonni qanday tozalashni o'ylab topishimiz kerak edi... choy qoldiqlari bilan! ☕💪
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.