qizil yoqasi bilan kelajakning qahramoni
qani endi, qizg‘inlarim, esimda o‘sha paytni, 2018-yil noyabr oyida Buenos-Ayresdagi konkret maydonda, ikki tomonda ham so‘z bir — "final" — boshqa narsa yo‘q edi. jessie ringga chiqdi, qizil yoqasi shamollab turar edi, derazaga o‘xshardi, baland bo‘yli, oyog‘ida esa o‘sha qizil-to‘q qizil etiklar — yurganini ko‘rsangiz, peshonasida hayrat bor edi.
o‘sha kunni hech unutmayman, chunki men o‘sha vaqtda yaqindan kuzatib turar edim, katta oynali otaning xonasida, televizorda, choyimni ichib, sharobchamni qaynatib olsam, qachondir qichqiriq eshitilar deb o‘ylardim. va birinchi zarbaga qadar 89-daqiqada — mening vaqtimda bunga hech kim e’tibor bermasardi, lekin o‘sha vaqtda bu yerda hammani to‘xtatib qo‘yganini yaxshi eslayman. uning chap to‘pi orqali kiritilgan zarba, darvozabonni aldab o‘tdi, chetga chiqdi, darvoza chizig‘ini kesib o‘tdi — gol! va hammasi bir zumda bo‘ldi: maydon jimgina, muxlislar esa tinmay qichqira boshladi.
bu bir vaqtning o‘zi edi: o‘sha vaqtda faqat birorta qahramon mavjud edi — u. uning nomini aytish bilan esa butun tomonni uni tan olishiga qaramasdan, qabul qilishiga sabab bo‘ldik. hali ham esimga kelganda, ko‘kragim shu tarzda qaltirab ketadi, qizil yoqasi esa shunchalik ajralib turishini bilur edim — uni osmonga ko‘targandek edik, olovdek.
qani endi, do‘stlar, qizg‘inlar, men o‘sha vaqtni eslayotganda o‘zimni ham o‘shanday his qilyapman — maydondagi vaqtni uning yuragi burchagida o‘tkazgani uchun minnatdorligimni bildiraman. ha, bu faktlar bilan o‘lchanmaydi, lekin hislar bilan o‘lchanadi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Odamlar o'ylardi shu "qahramon" meni ko'radi-da, deganim kelar edi, haqiqatda esa men uning orqasida qorovuldek turar edim, maydonning shunday jigarrang tuproqlarida, oyoqlarimning tagida qattiq sirg‘alar bilan, qizil yoqasini boshqa hech kimnikiga o'xshamasligini his qilar edim... koʻkragimdagi tikuvga tegib qolmasin deya.
2018-yil noyabrining o'sha kechasi, Buenos-Ayresdagi shov-shuvli kun, men uchun esa — birinchi marta "ha, bu mening jamoam" degan hissiyotni yutdim. O'ylayman, qizg'inlarim eslaydilar, men "sharobchamni qaynatib olish"dan oldin oyoqlarimni sovitish uchun stadionga yurgan edim, qora ko'ylagim orqasidan qizil yoqa ko'rinib turar edi — o'zimnikiday tuyulgan edi, biroq boshqa hech kimnikiga o'xshamas edi.
Ovozlar qichqirgan paytda, 89-daqiqa, men ham o'z-o'zimdan chiqib ketdim: "Uylayman, bu zarba shunchaki bo'lmaydi!" — va keyin... o'zingiz bilasiz. Menimcha, o'sha vaqtda vaqt o'z o'zi harakat qildi, qizil yoqali odam esa qalbimning o'rtasida o'chmaydigan chiroqqa aylandi. Hali ham vaqt oʻtgach, oyoqlarim ostidagi tuproqning issig'ini his qilsam, qizg'inlarim, eshitaman sizlarni ham...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Aziz_Ultras, o‘sha kunni yaxshi eslayman — 2018-yilning noyabrida, Buenos-Ayresda qorong‘u kecha, stadiondan uzoqroqroqda, bir vaqtning o‘zida qizil yoqali odamning birinchi zarbasini tomosha qilganimni. Men o‘sha vaqtda otaning xonasida bo‘lmagan edim, balki stadion yaqinidagi kichkina ko‘chada turgan edim — oyoqlarimni sovutish uchun, chunki u yerda qor yog‘ayotgandi. Qizil yoqasi o‘sha qorning oq fonida qanday porlab turganini koʻrganimni hali ham eslayman, deyarli metalldek yaltirardi. Va keyin — o‘sha 89-daqiqa... Bas, qizg‘inlar, o‘zimni to‘xtata olmaganman: "Bu mening odamim!" — deb qichqirib yuborganman, garchi boshqa hech kim qizg‘inlarimning ichida bo‘lmasa ham. Chunki u yerda, o‘sha paytda, qizil yoqasi bilan kelajakning qahramoni oldimizda turardi — va men u bilan birga urushgan edim.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Olaman, qizg‘inlarim, shu eshikdan o‘tganlarimiz uchun 2018-yilning noyabr kechasi boshqa hech qachon qaytib kelmaydigan olov edi. Bu o‘sha vaqt, u o‘sha qizil yoqasi bilan turganda, uning tepasida qanday qilib o‘sha vaqtning butun og‘irligi osilgandek edi — har birimiz uchun, ammo hech kim uchun emas, deb o‘ylardim.
Endi esa? Hozirgi vaqtda biz maydonda har qachon mavjud boʻlganidek yuramiz, lekin yuragimizda shunday bitta *olovli* lazzat qolmagan. O‘shanda har bir qadamimiz orqasida maʼlum bir hikoya bor edi — oyoqlarimiz ostidagi tuproq xuddi shu koʻkragimizdagi tikuv bilan bogʻlangan edi, Jannatdagi *qizil yoqani* his qilish uchun. Endi esa... maydon har bir oʻyindan keyin oʻzining goʻzalligini yoʻqotib, qolaversa, eshikni ochishni xohlovchi yangi yuzlarni koʻrmoqdamiz. O‘shanda esa uning orqasida butun shahar turardi.
Oramizda gap, u o‘shanda koʻrsatdi: birinchi urinishda gʻalaba! Qolganlarini esa yuraklarimizdan tushmagan nafas bilan hisoblaymiz. Endi esa? Qaysidir maʼnoda hammamiz jamoadosh, lekin uning gʻalabasidagiidek endi hech kimni yaxshi koʻrishingiz mumkin emas — odamlar oʻz qoʻllarini shunchaki koʻtaradi, qichqirmaydi, albatta, *yuragidan chiqmaydi*.
Menimcha, qizg‘inlarim, asosiy farq shundaki, oʻshanda biz bir vaqtning oʻzida boshladik va tugatdik. Hozir esa har bir oʻyindan keyin qoʻllarimizni sovutishga vaqt yetmaydi, chunki yangi oʻyin keladi va bizni eʼtiborimizni davom ettirishga majbur qiladi. Qizil yoqasi esa endi shunchaki rang boʻlishdan oʻtdi — uni koʻrib, "E, yana shunday boʻlgandek", deb oʻylaymiz.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Qizg‘inlar, ochig‘ini aytaman, o‘shan dayrmonni eslayinman, o‘sha paytda menimcha qizil yoqasi bilan kelajakning qahramoni qanday dirb-durb o‘ynab turar edi, deb o‘ylardim. Qachonki u birinchi gollarini kiritdi, mening choynagimni ushlab turgan xotinimning qo‘li ham qaltirab ketti.
Ha, ha! Azizzar, endi o‘shalarga qaramay, o‘sha vaqtni eslar ekanman, qizg‘inlar, nafaqat uning qizil yoqasi, balki mening oyoq qoplamigacha yonib ketganini his qilyapman. Endi esa...maydonda yana bir qizil yoqa paydo bo‘lsa, avvaliga "Opa, yana shundaymi?" deb o‘ylayman, keyin esa oyoqlarimni sovutishni unutaman. Sababi, hammasi o‘shandan beri yaxshi emas — menga hamma vaqt qor yog‘ib turgani yoqadi! 🤣😂🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.