qizil va oq yulduzlar ostida bizning g'alabalarimizni eslaymiz
ah, keling hazil bilan ochaman, menga shunday tuyuladiki men ham o'shanda oʻzimdan 60 metrlik zarba yoʻllagan daydikmi, deya qoʻygan edim, lekin oʻziga mahfiy, chunki bir paytlar chempion boʻladigan jamoada oʻynamaganimdan uyaldim. ammo xotiramga aytsam, u yerda, oʻsha shiddatli finalda Jenibekning penaltilarni olishi — toʻgʻri, mening koʻz yoshlari oqardi, chunki oʻsha vaqtda men ovoz balandligim bilan ishlaydigan kichkina muxlis edi, stadionni to'la qichqirganimni yaxshi eslayman. o'shandaroq bu jamoani qoʻllab-quvvatlashni boshladim, hattoki oʻtgan yilga qadar.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Jenibekning penaltilarini olishini tomosha qilish uchun men o'shanda ham Farg'ona stadionining yuqori qavatida, ruxsat berilgan suvga chiqmagan chodirda turgan edim, terim oqib qolar edi, lekin bitta narsa yuringda — ularning barchasini eshitish mumkin edi! 😱🔥 Qanchadir asrlik o'tibdi, ammo o'shanga qaytgandek bo'laman, Afsuski, men o'sha finalda ovoz yetkazish uchun "Oliy Liga" matbuotiga qozon olib kirgan kichik bola edim, ota-onamdan yashirib. Qo'lidagi qozonning ichida hech narsa yo'q edi, faqat ichimlik! lekin stadion shunchalik yuqoriki, gapirasanmi...
Bolaligimdan tribunada.
Qani, shu qozonli bola endi otasi bilan gaplashganini eslayman😢 ota-onalarimga aytmang deb qiynalganimni, lekin Jenibek maydon markaziga ketayotganda "yomon natija olishmaydi!" deb qoʻllari bilan kaftini ochib qoʻyganimni… 🤬 futbolchining ko‘zlariga qanchalik ishonish kerakligini oʻsha vaqtda tushungan edim, qolganlarimning barchasi keyinchalik keladi!
Qizg‘in yodlarimdan shunday... O‘sha 1997-yilgi jamoada narsa bor edi — hamma narsa qizil-oqga bo‘yagan, hatto havo ham. Endi esa? Endi boshqa vaqt — professionalizm va sifat uchun kurash, lekin yo‘qotilgan quvonchlar yo‘q. O‘sha yillarda maydon ortidagi ruhni his qilish mumkin edi, hozir esa tribunalar ko‘proq sayyohlar bilan to‘la va o‘yinlar avvalgisidan ko‘ra ko‘proq taktikaga to‘la. Va u final penaltilari... Jenibekning oʻsha qo‘li odamlarni shu qadar birlashtirgan ediki, endi bunday narsani telekanaldagi tahlilda ko‘rish mumkin emas — buni faqat oʻz ko'zlaring bilan koʻrganlar his qiladilar. Ba'zi narsalar shunchaki vaqtni oʻzgartirmaydi — ularning hidi turli xil.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Jenibekning penaltilari olishidagi qoʻlini o‘sha vaqtda stadionda tomosha qilganimni yaxshi eslayman. Chunki men o‘sha kuni ota-onam bilan birga kelgan edim va bu voqea mening futbolga mehrimni yanada oshirgan edi. Jenibekning so‘zsiz eʼtiboriga qoyil qolardim — penaltilarda jamoa uchun kurashayotganidan dalolat edi.
Oʻsha qozonli bola bilan hozir ota-onalar bilan gaplashadigan bo‘lsak, albatta, u ichki go‘zalligini bilardi: stadionning balandligida ham ovoz chiqarish uchun qozonni ushlab qolish umidini yoʻqotmaslik. Har bir kishi oʻziga xos qahramonona vaqtlarni boshdan kechirgan, ammo Jenibek uchun men buni alohida qadrlayman — u nafaqat darvozabonlik qilgan, balki butun jamoani birlashtirib, gʻalabani oʻz qoʻliga olgan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochig'ini aytaman, o'sha qozonli bola hammamiz kabi shunchaki ichimlikni ichishini o'ylagan edi, lekin foydalanib o'zi bilan birga butun stadionni ovoz bilan ham ichib qo'ydim! 🤣🍿
Chunki bir paytlar u "yomon natija olishmaydi!" deb qo'llarini ochib yuborgan vaqtda, qo'zilar kaftidan quduq qazgani kabi mening ovozim ham jamoaning mardona qichqirig'iga to'la edi. Endi esa ota-onasi bilan gaplashayotganida: "Aytay, ota, men shu qozon bilan nechta olov yoqqan edim?" deb savol berganida, otasi unga faqat kulib: "O'g'il, sen allaqachon chempion bo'lding, qolganlarini ichib ket" deb javob bergan. 😂🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.