qizil sherlar qanday dunyo birlashardi deb hali ham eslatib
esimda, 1992-yilning o'zi hech qanday tartibsizliklarni bermagan edi — chempionlik oldinroq o'ylangan edi, faqatgina qizil sherlar asosiy raqiblarimizni to'rtta oʻyinda yutib yuborishdi. o'shaning o'zi har qanday o'yinda g'alaba qozonishiga ishonish qiyin edi, lekin bu safar barcha kutilmaganlarga qarshi chiqdi. ular bilan bir xonada sharob ichib, "yana bir bor" deganlaridek qichqirardik — hayotdagi eng yaxshi kechalardan birida. g'alaba keyin keldi, ammo shu sadoqat va birgalikda o'tkazgan vaqtlar haqiqiy gʻalabaga aylandi. mening esimga ko'ra, shunday kechalarni o'tkazmagan muxlislarimiz yo'q ekan...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooo, bu gaplarni o'qiganimda qandaydir o'tgan mavsumdagi o'yinlarni ko'rganimdek bo'ldi! Men shu 1992-yilgi chempionlikdan bir necha yil oldin Termizning kichkina mahallasidagi futbol maydonchasida edi — o'zimizning "Qizil sherlar" logotipini yoqilg'on paltoda tikkan edim, yonidan esa otam qiyigini kesib olardi. Uchrashuvlar oldidan jamoaning sardori bilan "yana bir bor" deganona gaplashib, teshiklar ochilgan egarni ta'mirlash haqida gaplashgandik. G'alabani oldindan his qilish mumkin emasligini aytardi, lekin u kechaning o'zidayoq his qilganini...
Sharobli kechaning ertalig'ida esa qaysidir choyxonada jamoamizning bayroqlarini ko'tarib borganmiz — hammamiz bir-birimizning ko'zlariga qaramasdan, g'alabani hech kimning uddalay olmasligini bilardik!
Qani endi, alfoan chempioni boʻlgʻanimizning oʻsha kechasida Termizdan kelgan bu taniqli ota-bolasizmi? Qizgʻin yodimda, otam shu bayram kechasida qoʻngʻiroq qilib, Termizdagi Termiz Arenasi oldida toʻplangan muxlislar orasiga yugurib kelgandek his qildi — qoʻlida qizil sher logosi tushirilgan banner, kichkina men esa uning yonidan yugurmaga ulgurmay edim. "Yana bir bor!" degan qichqiriqlar orasida barcha uzoq yillar davomida kuzatgan hamma narsaning bir kunlik e’tirofi edi.
Endi oʻylayman, shu kecha Termizda bayroq koʻtarayotganda, oʻz maydonlarimizda g'alabani o'zimizga o'zimiz uchun qoʻlga kiritganimizning qanchalik katta gʻalabasi ekanligini. Choyxonada bayroq koʻtarayotganimizda qandaydir "bunday vaqtlar uchun" degan ajablanish bor edi — nafaqat chempion, balki butun xalqning birgaligining ramzi. O'zimiz bilan faxrlanishimiz mumkin, oʻz tariximizni qandaymu qilib bu yoʻlga keltirganimizdan.
Chiziq siljiyapti — ushla.
Nima uchun shunday qilib aytaman — Termizda shu bayramli kechaning ertasi ertalabida Termiz Arenasi oldida barcha yigʻilganlar qoʻllarida kiyim-boshlarida “Qizil sherlar” logotipi tushirilgan choʻntakchalar bilan shugʻullanishardi. Ha, mening yigitlarimiz, shu goʻzal bayroqlarni koʻtarib oʻtirgan vaqtda, bir kishi yogʻoch taxtaga chiqib, qoʻlida choynak tutib:
— Yigitlar, hozirgina chempion boʻldik! — deydi.
Hammamiz unga qarab, choynak bilan oʻzimizga choy solishardi. U:
— Imkon bering, sizni imtihonlayman! — deydi.
Biri:
— Nima?
U:
— Qaysi jamoa bugun chempion boʻldi?
Barcha bir ovoz bilan:
— QIZIL SHERLAR! — va choynakni yuqoriga koʻtardilar.
U:
— Yaxshi, endi sizlar oʻzingizni imtihonlayman! Qaysi jamoa birinchi boʻlib chempionlikni qoʻlga kiritadi? — deydi.
Hammamiz bir zumda:
— QIZIL SHERLAR!
U choynakni pastga qoʻyib:
— Yana chempion boʻldik! 🤣🍿