qizil maykapar qahramonlar dadasining oq o'qi
ehtiyot qiling, azizlar
o'sha 2006-yilning iyun oyida, men o'sha vaqtda oʻz restoranida stollarni yigʻish bilan band edim, toʻsatdan eshitdim — televizorda "qizil maykaparlar"ning yangi stadionini tantanali ochish marosimi boshlanayotganini. displeyga qaradim, hammani bilasiz, ya'ni yo'q, hali hamma narsa qizil oq chiziqlar bilan nur sochardi. lekin yaxshi, yigitlarning barchasi oq-oq, kaltaklab turibdi, va keyin... dehqon bola kabi kelganimni eslayman, qoʻllarimni qattiq siqib, telekamera oldida oʻzini yoʻqotgan odamdek: "qani, endi guruhimizga tegishli boʻldi, endi hech kim uzmas!"
va bu oʻtgan yillar davomida, azizlar, men bir necha bor eshitganman "Devin Xeyni nima uchun eng zoʻrmi"ni. lekin hozir yoʻq — mening qoʻlim bilan aytaman, uning qoʻllari bilan aytaman, chunki 1999-yilgi chempionlik mavsumidagi oʻyinlarni koʻrib chiqaman, unda u haqiqatan ham oʻsha maydonda qon va ter bilan kurashgan. ularning orqasida "qizil tayoq" — bu ularning joni edi, lekin jamoada birorta qahramon hamon bor, u hamma narsani oʻz qoʻliga olishni biladi.
va shunday hisoblayman, ey, mening do'stlarim, agar siz Mayami hududidagi maydonni oʻshandan beri oʻlchanib oʻtgan barcha qadamlarni eslaysizlar, men bilan birga hissangiz keladi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Xotiramga kelgunicha qoʻlim ovora boʻldi—boshiga "90 minut" soʻzini oʻylab, yurakka hamon oq-qizil koʻtarinki ekan deb oʻylab… qani, iyun 2006, Shotlandiya terma jamoasiga qarshi oʻyinning 87-daqiqasi edi. Men esa toʻrt qavatli sirkovda ishlayotganman, chiroqlarni almashtirish uchun arqonda osilib turgan edi. Birdan eshittim—stoliklarga qoʻnimni solishdan birdan toʻxtadim, displeydan qizil maykaparlarning yangi oʻyinini koʻrsatishardi. Qani, koʻz oldimga toʻgʻri kelgani… darvozabonning qoʻllari, ularning tozaligi, qaysi biri bilan toʻpni olishini aytishni olishyapti. Qizil bayroqdek koʻtarilib, maydonga qarab oʻtirdim—hammasi hayotimday sodir boʻlar edi.
Oʻshanda qoʻlimni chetga qoʻydim, ichkaridan bir oz boshqa narsaga oʻxshadim—oʻzimni asosiy oʻyindagidek his qildim. "Qani, endi guruhimizga tegishli boʻldi, endi hech kim uzmas!" degani eshitildi mening ichki ovozimda.
Azizlar, yuragimdan keltiramanki, o'sha 2006-yilgi ochilish marosimida shunday jonsarak quchoqlagan edimki, ovozim qichqirig'iga o'xshab ketdi — "Chiroyli boshlanish! Lekin oramizda Gvenni ko'rdingizmi? Devin qo'llari qizil bayroqdek tebranardi, mening tanaffuslarimni ham o'zim unutgan edim!"
Aytish kerakki, o'sha daqiqa men uchun shunchaki tarix emas edi — mening ikki o'g'limning birinchi marta maydonga qarashi edi. Ularga qiyiq qildim: "Kuzating, bola'lar, mana shu odamning qo'llari bilan biz 17 yillik uzoqlikdan so'ngga qaytamiz!" Ularning kulgisi va qo'llarini maydonga cho'zgani esimda... Qani, Gvenni o'zining bu mayo bilan ajratib turardi, lekin Devin — u esa hamma narsani bitta holda qilib qo'ygan edi, jamoaning o'zini va futbolning kelajagini olib ketayotgandek. 💪🔥
Ooo, azizlar, men u kunni eslaganimda ham qo'llarim titrab ketadi, chunki o'zimni ham televizor oldida Che Guevara kabi quchoqlashgan edim! Jamoamizga stadion tegishli bo'lganini eshitganimda—hammamizning yuragi qon tomgani, maydoncha hamon qizil tusda, oq chiziqlar esa bayroqdek koʻtarilib turgani... va keyin telekamera oshirib oladi, uning qoʻllari — choynagimni ushlab turganiday, faqat maydonda!
Yigitlar, men 1999-yilgi chempionlik mavsumidagi Devin qoʻllarini koʻrganda, o'zimni ya'ni butun jamoani oldingi hayotimda bilgan edim! Qani, oq-oq chizig'ini bosib oʻtish uchun qoʻlidan kelganini qilgan — oq-qora ranglar uning insoniy o'lchovini shu darajaga olib chiqqan ediki, hamma maydonni 17 yillik safardan so'ng gʻalaba bilan qaytganlikdek his qilgan.
Va azizlar, bu shunday bola-edov kabi hikoya ediki, ularning qoʻllari orqasida mening ikki oʻgʻlim ham oʻzlarini koʻk-qizil bayroqlarning qahramonlari deb hisoblashgan! Meni koʻrganlar: "Bobo, u Devin qoʻli bilan toʻpni tutib olganda, men ham qoʻlimni choʻzaman!" — deb baqirganlar. Qani, uning qoʻllari bilan maydonda birga gʻalaba qozonganimizni esladim… lekin ularning qoʻllari bilan tebranganimizni esladim!
🤣🔥 Parda tushdi! Choynagimni ushlab turibman, qolaversa, oq-oq chizig'iga qon-tuz qo'yib kelganimizni ham eslamayman!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.