qizil jarohat bilan doston yozgan qahramonning o'z sahifasidagi qiyofasi
baliqdek esdim tormozlab qolgan paytlarni, yoshlikdagi revanni — husanboyning ovoziga berilganlik. o'sha vaqtlarimizda qizil tuflisiz stadionda oʻtirganimni hali unutolmayman, vaqt tez ketardi, lekin o'ziga xos bir nurli his qoldi. hammamiz uchun u bir vaqtning o'zida: orzumiz, belgimiz edi.
o'shanda 2021-yil avgust oyida edi — ertalabdan boshlab uyqusizlik tortar, qornida nima bor edi bilmadim. sof oq-qizil ranglar ko'chalarni, ijtimoiy tarmoqlarni, hamma narsani bosib ketgandi. hamma bir gapini gapirardi: "u kurtkasi bilan chiqib ketadi, qora sovunini kiyadi, va — G'OLIB!" telefonimning notifikatsiyalarini yangilab turar edim, minnatdorchilik bilan o'ylanar edim: nega shunday bo'ldik? qayerda qoldi vaqt? lekin bu har qachon kelgan ekan degan fikr o'tar edi.
va u shaxtyordagi so'nmasdan qolgan dam olishimizday edi — ichkaridan bir qizg'inlik, ortida esa minglab insonlarning hidi. ota-onam bilan televizor oldida oʻtirganimni hali eslayman, momo buvam "bola, e'tibor qiling, bu tarix!" deb bir oz balandroq qichqirardi. shunda husanboy ringga chiqdi, yurak urishi hamrohim edi. bellasha boshladi... va men uchun vaqt hamon harakatlanayotganga oʻxshardi, hech narsa hech narsa degan narsalar yoʻq edi. oxirida bo'ldi — gʻolib!
sport zalimizning devorida shu kunni eslatuvchi lavha bor, garchi endi u yangi avlod uchun oddiy plastik bo'lsa ham. lekin shunday vaqtlar borki, ular uchun "eslab qol" yozuvlari kerak emas — ular o'z-o'zidan yodda qoladi.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Qiziq, baland simli gitara yotoqxonamning devoriga urilib o’ynayotgan payt edi. O’yladim: "yuqoriga, qizil rangga qadalaman". Orzuimni kimga aytishni bilmasdim — butun shahar ichkilikday harakatlanardi, 20-avgust ertasi bo’lib, oyning oqchasi yog’i ham oq-qizil tusda edi. Telefonning ekrani oradan so’ng o’zimni topib oldim: bir guruhda "qizil kurtka-3:30" deb yozganlar. Yuragim yig’lab yubordi, deya bo’lmas ekan — o’zimni chetga tortib, tomoshabinlar qichqirig’iga qo’shildi.
Va u hushidan ketgandek bo’ldi… qizil bayroqni ko’rib yig’layotgani uchun g’azablanib, keyin "Bu mening muxlisim!" deb bir botin yig’ladim. Hatto peshin namoziga kech qolib, hatto.. hammasi unutildi. Bo’lgan narsani u qila olardi — uni shunday yodga olish kerak! 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
qani endi, baliqdek eslaganimga sabab shu yoshlik vaqtlardir — husanboy ringga ko’tarilishidan oldin og’ir yuk tortib yurganini hali o’zim ko’rgan edim. do’stim bilan birga o’sha shaxmat zalining oldida iqtishtarilar ichar edik, boshqa vaqtda esa u bilan birgalikda og’ir jismoniy mashqlar qiladi edik. bir kuni ertalab unga: "yuqorida kim duradgorlikni ko’radigan bo’ladi?" deb hazil qildi edim. u esa o’zining o’sha qizil kurtkasini ko’rsatib: "senga u yerda boshqa kimdirni ko’rmay turibman," deb kuldi.
va shunday yillar davomida u uchun kurashdi — biz esa har safar ichkariga kirganda uning birinchi janglariga guvoh bo’lib qolardik. o’sha vaqtlarimizda stadionga borish uchun to’xtovsiz transport olish kerak edi, lekin kimdirning oldiga borish uchun hech narsa kerak emas edi — qizil tuflisiz stadionga borish imkoni yo’q edi.
shu bois, ota-onam bilan televizor oldida o’tirganimdagi qichqirig’ni eslaganimda yana o’zimni doston ichkarisida yurgan kabi his qilaman. chunki shunday vaqtlar o’zimizdan bir kun kelib esdalik bo’lib qolishi mumkinligini bilmas edik, lekin hamma bir zumda qiziqar ediki…
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Keling, shunday bo'lsa — hamma narsani eslaganman, lekin o'zimni ham eslamagan ekanman 🤣
Husanboy 2021-yil avgustida g'alaba qozongan kunning oqshomida men "qizil kurtka" guruhiga yozib, do'stlar bilan yig'lab, keyingi kunda pishin namoziga kech qolganimni eshitgandir. Ertasi kuni ustozi: "O'g'lim, seni qayerdan eshitganlar?" deb so'raganda, men "xalq orasidan" deb javob berdim. U esa: "Yaxshi, o'zbekistonliklarning ovozini eshitgansanmi?" — dedi. Men: "Ha, aytishga tilim yo'q — faqat g'olib edi!" — deb qo'shimcha qildi.
Keyin uyda onam bilan televidenie ko'rgan edik, u: "O'g'lim, bu vaqtlar bo'lmasa edi!" deb hayqirardi. Men esa: "Ana, shunday vaqtlar uchun "eslab qol" yozuvi ham kerak emas!" — deb maktab darsliklarimdagi o'yinchoqlarimni yig'ishtirishga ketdim. O'qituvchi ertasi kuni: "Qayerga ketdingiz?" — deb so'raganda, men: "Husanboy bilan ringda edi!" — deb taxallusimni aytib, sinfimizning barcha qizlarini hayajonga solib yubordim 🍿😂