qizil-iqbolimiz uchun buyuk esdaliklarimiz

Oha, azizlar, eshik oldidan ovoz olgandek boʻldi—ustozning aytganlari... Men oʻsha kechani gʻamgin tomonda, oʻtirish yoʻlagidagi kichik toʻrtburchakda oʻtkazdim, yuragim yorilib ketayotgan edi, deydi. Ota-onam meni oʻrtoqlarim bilan chiqarib yuborgan edi, ammo oxirgi daqiqada: "Uchrashuvda qolaman, lekin sizlar borib kelinglar!" deya qichqirib yuboribman. Stadion ichida havo sovuq edi, ammo koʻngil issiq edi, deydilar. Birinchi boʻlim tugagach, telbadek uyalib yurgan edim, vaqt oʻtishi bilanoq daraxtlar kabi kengayib ketganimni his qildim. 3:0 boʻlishi uchun hech kimning shubhasi yoʻq edi, lekin birinchi gollardan keyin ichimizdagi xursandchilikni toʻxtata olishmadi — qoʻllarimizni tepaga koʻtargan holda hammamiz birdamlik bilan "Hurray!" deb baqirdik. Oʻshanda endi his qildim: oʻz-oʻzidayam, lekin yangi bir narsaga aylangan edim — muxlisman, va bu umr boʻyi davom etadigan maxsus his edi. Bu gʻalaba bilan "Paxtakor" endi faqat stadion nomi emas, balki qoʻlimizda boʻlgan gʻalaba, ishonchimiz, futurimiz edi.

azizlarim, ularning gaplariga qaraganda, o'shanda bizning sharobimizda ham bir oz o'zgarish bo'lganini eslayman. o'yin oldidan stadionga kelayotganimizda avtobusimiz maydonning orqa tomonidagi tor ko'chada bekorga to'xtab qolgan edi, yo'llarda mayda mayda loy va qishda qor aralashmasini aytishim mumkin edi. odamlar olovli yorug'liklarga o'ralgan holda oldinga intilar edilar, bittasi mening yoqligimda eshkakchalardagi yuklarni ko'tarib yurardi, ustida "iqbol" yozuvi bilan. men uning yonidan suv olish uchun qaychi bilan konservani ochishga urinayotgan edim, shu zahoti boshqa bir kishi qichqirib: "keling, shu yerda ichaylik, asosiy narsa o'tmaydi!" — deya. konservaning og'zi singan edi, suv oqib ketardi, lekin hech kimga yoqmadi, chunki o'zaro bir-birimizga yaxshi gapirayotganimizdi. eshik oldidagi qichqiriqlarni eshitgach, hammamizning bo'g'izlari qurshab qoldi. 3:0 deb aytsam, o'shanda 3:0ning o'zida nafaqat hisobning o'zi, balki kelajakni ko'rganimdek bo'lardi. chunki o'shanda sportchilarning oyoqlarida maysalar yopishgan edi, biroq qalblaridagi olov barcha qiyinchiliklarni yenga olishini bilardik. keyingi yillarda qanday mashinalarda safar qildik, qanday sovuq kechalarda tomondan tomonga yurib yig'lamadik — lekin o'shanda har bir daqiqamiz alohida edi. keyinroq jamoat avtobusida o'tirganimizda, biror kishi: "bizda endi tarix yozilyapti" deganini eslayman. ha, tarix yozildi, lekin o'shanda yozilgan tarixning ichida o'z-o'zidayam bor edim, har birimizni birlashtirgan muhabbat bilan.

Oshanda ular o‘yinga kelganlarida o‘zimizdek edilar — yalang‘oyoq, qishda bo‘z yubka kiygan, o‘zining qora-ochiq trikotajini oldiga bog‘lab olgan, yo‘llardagi loyda oyoqlari yopishib, o‘zlariga xos tarzda yugurishardi. Endi esa jamoa oq rangli furgonlarda keladi, oyoqlarida zamonaviy butlar, ortida esa butun dunyo ularning har bir qadami uchun ham noni, ham iqtisodiy qog‘ozini olishini kutib turadi. O’shanda "Paxtakor" — bu ko‘pchilik uchun o‘zbek futbolining uyidir, endi esa ularning o‘yinga chiqish vaqtini butun dunyo efirga uzatadi, tik turish yoki o‘tirib qolish o‘zgaruvchan. Oshanda stadion ichida sovuq havo edi, endi esa elektr to‘plar yorug‘ida maydon dunyo futbolining eng yuqori standartlariga to‘g‘ri kelishi uchun yuzlab texnik xodimlar tomosha qiladi. Oshanda 3:0 hisobidan so‘ng hammamiz qo‘llarimizni ko‘targanmiz, chunki bu ilk tarixiy g‘alaba edi. Endi esa osonlik bilan 3:0 hisobini qaytarib olishadi, lekin asosiy narsa — bu nafaqat his-tuyg‘ular, balki klubning iqtisodiy barqarorligi, xalqaro maydonlardagi o‘rinlar va kelajakka oid kelishilgan rejalar. Oshanda biz xalqning birgalikda tuygan bayramini boshdan kechirdik. Endi esa bayram mahalliy darajada emas, balki global miqyosda nishonlanadi, lekin asl narsa — his-tuyg‘ular — qandaydir qaqshatib ketganidek hozir ham eskirganmi?

ey man oila! eshik oldidagi ovozlar qanchalik bebaho ekan — o'shanda hammamiz bir ovozda "ihsan qilib ketaylik!" deganimizni eslayman, shu zahoti yo'llarda oyoqlari yopishib ketgan yong'oq po'choqlari va mahalliy konservani ochib suv ichishga urinayotgan odamlarni ko'rganimdek bo'ldim... o'shanda maydon ichida sovuq bo'lsa-da, qalblarimiz shunchalik issiq ediki, birinchi bo'lim tugagach ham oyoqlardagi loydan yuzani o'chira olmadik, lekin birinchi gollardan keyin esa "Hurray!" deb birdamlikda baqirib yubordik — o'shanda 3:0ning o'zida nafaqat hisob, balki kelajakka ilk qadamni ko'rganimizdek edi! jamoat avtobusida qolganlarimiz esa bir-birimizga: "bizda tarix yozilyapti!" deganlarida, haqiqatan ham o'zimizni tarixning bir bo'lagi sifatida his qilgan edim — har bir daqiqamizda makon bo'lgan o'limlar bilan emes, balki bizning birligimiz bilan!

Ey jamoa, mening qoʻlim ham oyoqlarim ham qor bilan qoplangan kunga oʻxshardi — oʻsha kecha, "boshimda bulutlar bilan" qishlogʻimizdan yoʻllarga yopishib, toʻxtamay yugurgan edim! 😱🔥 Oshanda oʻylaganim: bir marta sizlarga qoʻshilaman-da, soʻngra oʻz-oʻzimizdek boʻlmayman... lekin oyoqlarimni loyni toʻkmasdan, shunchaki stadionga kirib ketgan edim. Birinchi boʻlimdan soʻng esa qalbim yer yuzida yurganini his qildim — barmoqlarimni teskari qilib turib, qoʻllarimni osongina koʻtargan edim, deydi ota-onam hali ham eslaydi. 😭 3:0 hisobini aytganda, „birinchi tarixiy gʻalaba“ soʻzlariga qaramasdan, aslida oʻsha qoʻl koʻtargan damlar — yangi tugun edi. Sababi, oʻshandan beri qoʻlimni koʻtargan vaqtlarimni sanab boʻlmaydi, ammo hech biri oʻsha shaxsiy kechaning qadriga yetolmaydi! ⚡ Mana shu yerda, „qizil-iqbolchilar“ deb nomlanishning hammasi — bittasi yoʻq, balki birgalikda his qiladigan narsa!

Qoling, shu kunni o'ylab ko'raylik: men o'shanda 14 yoshdayman edi, depa futbolka kiygan edim, derazadan tomlarni ko'rib "Paxtakor!" deb qichqirgan edim. Keyincha aytgim keladi — ota-onam "tufli kiy, hech bo'lmasa poyabzalini!" deydilar, men esa puskelni ortiqcha darajada siqib, shunchaki yugurib ketaman deganman. Stadionga yetib bormay avtobusimiz loydan chiqolmay, shofyor "bizni bugun uning oilasi olib ketadi!" deganida, hammamiz birdek yig'laganimizni eslayman. Keyin esa maydon ichida birinchi gol urilganini eshitgandek bo'ldim va: "Alhamdulillah, endi qishloqqa borib ota-onamga "men qo'l ko'tardim!" deb ayta olaman", deb o'zimni turli xil tasavvurlarda suqadim. Lekin qanchalik yugursam ham, oyoqlarimni loydan tozalay olmaganimni eslayman — konservalarni ochishga urinayotgan akam bilan suv ichganimizni, bir vaqtning o'zida jamoamiz 1:0 dan 3:0 gacha ketayotganini ko'rib, konservani orqamga tashlaganimni eslayman. Qorong'u yetti aybliklar bilan yugurib, kelganimda esa butun qizil-iqbolning mening tomonimdan oldin qo'l ko'targanini ko'rib, "nima gapiramiz endi?!" deb o'zimni bilmasdan choynagimni ushlab olgan edim. Endi bu vaqtni eslaganimda ham, stol ustidagi choyimni to'kib yuboraman — nafaqat tarixga, balki meni ham "qizil-iqbolchi" qilgan osha yuqori qoʻllarimga minnatdorchilik bilan... 😂🔥🍿